Altanka pod magnolią. Wielkie Litery

Śmierć ukochanego dziecka zawsze będzie dla rodziców ogromnym cierpieniem. Jednak zawsze kobieta jako matka zupełnie inaczej będzie je przeżywać. I właśnie w tej książce poznacie ogromny ból matki po stracie. Razem z nią w jej prywatnych zapiskach odliczamy dni pełne pustki. Razem z nią przeżyjecie żałobę i wszystkie jej rozterki. Kiedy nie potrafi pogodzić się ze stratą córeczki postanawia przenieść się do małego miasteczka. To właśnie tutaj podejmie próbę odzyskania równowagi, spokoju i powrotu do ulubionej pracy jako ilustratorka.

Na jej drodze stanie dziewczynka łudząco podobna do jej córki. Postanawia ją odnaleźć, a to pociągnie za sobą łańcuszek wydarzeń. Nie wszystkie decyzje jakie podejmie będą właściwe. Poprzez swoją rozpaczliwą tęsknotę przekroczy granicę obłędu, który już wcześniej doprowadził do wielu strat w życiu prywatnym. Czy będzie miała szansę na nowe życie? Czy odzyska spokój i ma szansę na nową miłość? Czytajcie, gorąco polecam!

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwofilia

,,Czasami nasz sposób myślenia to jedyna rzecz, która stoi na przeszkodzie do szczęścia".

Przepiękna książka! Jest przepełniona różnymi emocjami, które przechodzą na czytelnika. Początkowo czytamy o ogromnym smutku, gdyż wszystko, co Monika kochała nagle się rozpadło. Bardzo długo nie wiemy co spowodowało, że córeczka Moniki nie żyje. Czasami tylko podkreślała, że to przez to, że jej nie dopilnowała. Ona popadła w tak wielką depresję, że i jej małżeństwo dobiegło końca. My wiemy dlaczego go odepchnęła, bo nam o tym opowiada. W międzyczasie oznaczona innym drukiem będzie treść listu, który ona pisze do swojej zmarłej córeczki. Zwiera tam liczbę dni, która minęła odkąd jej z nią nie ma, opowiada jej co się aktualnie u niej dzieje i jak bardzo za nią tęskni. Czasami wspomina drobne chwile, kiedy jeszcze z nią była. Znamy jej wygląd i cechy charakterystyczne, co sprawia, że i nas serce ściska z bólu. Obecnie Monika przeniosła się do innego miejsca, by móc rozpocząć życie na nowo. Tam poznaje przezabawnego geja, który często przekręca przysłowia i jego ojca. W miarę jak opowieść się rozkręca poznajemy również życie tego sąsiada. Połączy ich cudowna przyjaźń, którą warto poznać samemu. Jednak los stawia na drodze kobiety bardzo dziwną sytuację. Odnajduje ona medalik w którym jest portret dziewczynki niemal identycznej jak jej zmarła córka. Jak każda matka, Monika musi się dowiedzieć kim ona jest. Z powodu wielu przypadków pozna mężczyznę, który zacznie otwierać jej zakneblowane serce.

Tu chciałabym zakończyć, by nie dawać wam więcej informacji, które naprawdę warto odkryć samemu. Pozwólcie się ponieść emocjom bólu po stracie, buntu z powodu niewystarczającej miłości, niezrozumieniu własnego dziecka, które nie jest takie, jakie chcieli, by było i uczuciu szczęścia, które ma prawo przyjść do nas bez względu na to w jakim jest się wieku. Książkę odczułam jakby ktoś pisał motylkiem po szkle pozostawiając po sobie dwa kolory łez. Jedne żółte pełne rozpaczy, i drugie czysto błękitne, za którymi skryła się miłość i potrzeba nie tylko kochania, ale i bycia kochanym. To wszystko okraszone zwiewnym i delikatnie poetyckim piórem, które samo w sobie stanowi urodę książki. Duży druk, pełno dialogów i opowieść, która skruszy wiele serc. Bardzo polecam do przeczytania każdemu, bez najmniejszych wytycznych. Dzięki tej książce uwierzyłam w coś, co dla mnie było zbyt odległe, by mogło być prawdziwe. Przepięknie ją polecam!!!

W magnoliach ukryta altana drewniana

Co serca nie raz już złączyła

To tutaj rozmowy się toczą do rana

Magiczna w altanie jest siła

.

Nie ma nic gorszego dla kobiety niż strata dziecka.

Monika niestety poddana zostahe życiowej próbie z której zdawało by się nie ma wyjścia. Pogrążona w skrajnej rozpaczy po śmierci ukochanej córeczki Aurelii podejmuje decyzję o całkowitej zmianie i przenosi się do małej miejscowości w której z sercem pełnym bólu postanawia jednak spróbować ponownie zacząć żyć. Szukając wewnętrznej siły trafia przez zupełny przypadek na dziewczynkę która jest łudząco podobna do jej zmarłej córeczki.

Podświadomość kieruje ją w stronę tej dziewczynki i właśnie przez to zbiegiem wielu okoliczności trafia na Grzegorza. Znajomość z tym architektem krajobrazu wnosi w życiu Moniki wiele zmian. Wsparciem dla kobiety w tym czasie okazuje się również nowopoznany sąsiad.

Piotrek jest fryzjerem a jego natura i charakter są dla Moniki w wielu kwestiach nie lada podporą i kierunkowskazem.

"Altanka pod magnolią" to historia kobiety skrzywdzonej przez los chyba w najokrutniejszy z możliwych sposobów. Ból wywołany śmiercią dziecka zaślepia niekiedy tak bardzo że nie sposób wyrwać się z otchłani. Dlatego tak ważny przez to jest fakt by trafić wtedy na właściwe osoby, które staną się światełkiem w tym owładniętym mrokiem życiu.

Książka Sandry Podleskiej to nostalgiczna opowieść o nadziei na miłość, na nowe szczęście i lepsze jutro.

„Altanka pod magnolią” to bardzo emocjonują książka o stracie, depresji, przyjaźni, miłości i nadziei.

Monika straciła swoją córeczkę. Przez trzy lata nie potrafi pogodzić się z jej śmiercią. Wpada w depresje, rozwodzi się, a później wyprowadza się do małej miejscowości by zacząć wszystko od nowa. Poznaje najpierw Piotra, który jest fryzjerem, później przystojnego architekta ogrodów, Grzegorza i jego córkę Polę, która przypomina jej córkę. Jaką rolę w życiu kobiety odegra tych dwóch panów? Czy Monice uda się odzyskać spokój i radość życia? Przekonajcie się sami.

Książka na pewno poruszy nie jedno serce, zwłaszcza serce matki. W pierwszej połowie książki można powiedzieć, że akcja płynie swoim tempie. Natomiast po połowie następują prawdziwy wybuch emocji. Wraz z bohaterami cieszyłam się z ich szczęścia, by za chwilę poczuć rozczarowanie, a później przygnębienie. Autorka świetnie wykreowała tutaj każda z postaci. Zarówno Monikę, jak również obu panów. Każdego z bohaterów bardzo polubiłam i poznając coraz bardziej Piotra myślałam sobie, że jest mieć w życiu taką osobę.

Książkę bardzo polecam tym osobą, które szukają poruszających powieści. Emocji w „Altanka pod magnolią” na pewno nie zabraknie.

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki, a tak naprawdę za mną wszystkie powieści Sandry. Towarzyszę jej od debiutu, który okazał się naprawdę świetny, zresztą tak jak i kolejne książki pisarki. Już teraz wiem, że Sandra będzie jedną z tych pisarek po której historię będę sięgała w ciemno. Muszę oczywiście wspomnieć o okładce książki, która jest po prostu cudowna, ja nie mogę się na nią napatrzeć. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny co sprawia, że powieść czyta się niezwykle szybko, ja pochłonęłam ją w jedno przedpołudnie i nie odłożyłam póki nie poznałam zakończenia tej historii. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. Bohaterowie wykreowani prze, Sandrę są niezwykle prawdziwi - tak jak my popełniają błędy, postępują pod wpływem emocji, borykają się z codziennymi problemami, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. To takie postaci, które śmiało moglibyśmy spotkać w rzeczywistości. Historia ta skupia się na historii Moniki - która próbuje zacząć żyć na nowe w zupełnie innym, nowym miejscu, które nie będzie jej przypominało o tragedii sprzed trzech lat. Na kartach powieści mogłam poznać jej myśli, odczucia, dowiedzieć się z czym się mierzy, a tym samym lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Zagłębiając się coraz bardziej w historię Moniki, a w szczególności czytając listy, które kobieta pisała do córki - Aurelii moje serce topiło się i pękało w jednym momencie, a łzy leciały po policzkach. Nie jestem sobie nawet w stanie wyobrazić co musiała przeżywać Monika, jak bardzo cierpieć, jak wielki czuć ból... I mam nadzieję, że nigdy nie będę musiała czuć tego co główna bohaterka "Altanki pod magnolią". Tutaj emocje wylewają się z każdej przeczytanej strony, a ja chłonęłam je całą sobą.. Wielokrotnie chciałam dosłownie "wejść" do tej książki przytulić i wesprzeć Monikę oraz zapewnić, że jeszcze będzie dobrze, jeszcze przyjdą lepsze dni. Bardzo ważną rolę odgrywają tutaj także postaci drugoplanowe, ich historie również są niezwykle życiowe, przedstawiają ważne problemy dzisiejszego społeczeństwa i wywołują sporo emocji oraz dają do myślenia. Pisarka w swojej powieści porusza wiele ważnych i ponadczasowych tematów: strata dziecka, żałoba, poczucie winy, homofobia, homoseksualizm, trudne relacje z dzieckiem, a to tylko niektóre z przedstawionych przez Sandrę kwestii .Autorka na przykładzie swoich bohaterów pokazuje, że nic nie dzieje się przypadkiem i czasami na naszej drodze pojawiają się konkretni ludzie i ich historie, które pozwalają nam samym rozliczyć się z przeszłością, zrozumieć i spojrzeć na pewne rzeczy zupełnie inaczej. "Altanka pod magnolią" to emocjonująca, poruszająca i wartościowa historia pełna życiowych mądrości, doświadczeń i prawd. To opowieść o poszukiwaniu siebie, swojego miejsca w życiu, życiu po ogromnej stracie, wybaczaniu, miłości, nadziei na lepsze jutro, która niesie za sobą pewną nostalgię i składnia do refleksji. Cudownie spędziłam z tą książką i czekam już na kolejne historie spod pióra autorki. Polecam!

Monika pomimo upływu lat nie potrafi pogodzić się ze stratą ukochanej córki. Wiedzie życie samotniczki, a jej praca, którą wykonuje zdalnie, nie przysługuje się do nawiązywania nowych znajomości. Przeszła niemal przez piekło, co skutecznie zniechęciło do niej bliskie w tamtym okresie osoby. Próbując zacząć od nowa, choć kompletnie bez pomysłu, przeprowadza się do niewielkiej miejscowości pod Wrocławiem. Nie ma pojęcia, że zmiana miejsca zamieszkania była jej pisana, by w końcu otrząsnąć się z żałoby… i zwyczajnie zacząć żyć. Ale nie tak od razu.

„Altanka pod magnolią” to nie tylko piękna, przykuwająca uwagę okładka. To także, a może przede wszystkim, wartościowe wnętrze traktujące o zwyczajnym życiu, drugich szansach i nieprzewidywalnych kolejach losu. Autorka ma lekkie pióro, dzięki czemu powieść czyta się płynnie i szybko, pomimo poruszanych w niej kwestii. Znajdziemy tu tematykę dotyczącą zdrowia psychicznego, orientacji seksualnej, układania sobie życia po rozwodzie, bycia rodzicem, czy radzenia sobie ze stratą. Nie każda postać, która się tu pojawi będzie tą pozytywną, nie każde wydarzenie będzie przyjemne, ale tym bardziej nadaje to książce realizmu. Miłość tli się gdzieś w tle, jest dojrzała i piękna, i choć daleko jej do wzniosłych nastoletnich uniesień, to jednak ma w sobie magię, której każdy powinien szukać. Za pomocą postaci zarówno głównych, jak i pobocznych mamy okazję obserwować ich historie, które są zwyczajnie zaczerpnięte z życia, a każdy czytelnik może w którejś z kreacji odnaleźć cząstkę siebie. Niemniej jednak po dotarciu do ostatniej strony ta książka, pomimo niełatwej fabuły, niesie nadzieję na lepsze jutro. Bo człowiek jest w stanie przetrwać o wiele więcej, aniżeli mu się wydaje i często w zupełnie niespodziewanych okolicznościach los tak zwyczajnie się do niego uśmiechnie, zaleczy rany i da ukojenie. Dla miłośników pozycji obyczajowych to absolutny must-read!

W jeden chwili poukładany świat Moniki rozpada się na kawałki i pomimo upływu czasu kobieta nie potrafi pogodzić się ze śmiercią jedynej córki. Dlatego postanawia zamieszkać w miejscu, które nie będzie kojarzyło się jej z dotychczasowym życiem. Tam próbuje odzyskać równowagę emocjonalną i skupić się na pracy. Pewnego dnia dowiaduje się o istnieniu dziewczynki, która łudząco przypomina jej zmarłą córeczkę. Monika postanawia się do niej zbliżyć. Ten nie do końca przemyślany ruch odmienia życie kobiety.

Niech nikogo nie zwiedzie sielska okładka. Próżno w niej szukać sielskości. Jest za to sporo smutku, poczucia straty, ale znalazło się też miejsce na szczyptę nadziei na lepsze jutro. Ta nadzieja była Monice bardzo potrzebna, bo spotkała ją największa tragedia, jaka może przytrafić się rodzicom. Śmierć ukochanego dziecka. To przeżycie miało niebagatelny wpływ na jej dalsze życie. Śledząc jej losy mogliśmy zaobserwować jej starania by poradzić sobie z niewytłumaczalną stratą i nieśmiałe próby ułożenia sobie życia na nowo. Nie wszystkie jej sposoby na przewrócenie równowagi zdobyły moje uznanie. Niektóre były dla mnie kompletnie nieakceptowane. Jednak nie byłam na jej miejscu. Tak naprawdę nie jestem sobie wyobrazić, co mogła czuć. Nigdy nie przeżyłam tego, co ona i mam nadzieję, że nigdy nie przeżyję. W związku z tym wiem, że nie powinnam oceniać jej postępowania. Mogłam jej natomiast współczuć i kibicować by odnalazła swoje szczęście.

Altanka pod magnolią to książka o poczuciu straty, wielkiej pustce, którą trudno zapełnić i nieśmiałej nadziei na przyszłość. Niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny, który skłania czytelników do refleksji nad kruchością życia. Serdecznie zachęcam do sięgnięcia po tę książkę, która pozwoli docenić spokojne i z pozoru nudne życie.

Parę dni temu odbyła się premiera wyjątkowej książki napisanej przez @sandra_pisze ❤️

Książka zaczyna się smutno, gdyż dowiadujemy się o bólu i cierpieniu po stracie dziecka. Czy w naszym życiu może wydarzyć się wieksza tragedia aniżeli pochowanie własnego dziecka? Nie chcę sobie nawet tego wyobrażać...

Monika, chcąc uporać się ze stratą oraz innymi zmianami w życiu - rozwód, podejmuje decyzję o przeprowadzce do małej miejscowości.

Nagle w jej życiu wydarza się coś niesamowitego i niemożliwego. Dowiaduje się, że istnieje dziewczynka podobna do jej Aurelii. Czy to w ogóle jest możliwe? A może całkowicie traci zmysł?

Zachęcam do przeczytania tej książki. Będzie wzruszać 🥹 ta książka poruszy Wasze serce.

Historia Moniki łamie serce, ale daje nadzieję, że nic, nawet śmierć dziecka nigdy nie będzie w stanie przerwać miłości matki ...

Jej historia ściskała moje serce, czułam ból w sercu, ale jednocześnie kibicowałam mocno Monice żeby pozwoliła sobie na szczęście. Poczucie winy, w którym żyła ciągle ją blokowało i hamowało...

Ta książka to fikcja literacka, ale zdaję sobie sprawę, że takie historie są naprawdę... Ta książka daje nadzieję, że może być dobrze...

„Altanka pod magnolią” to kolejna powieść, którą jej autorka Sandra Podleska zdobyła moje czytelnicze serce. Serce, które rwane było smutkiem, ale także nadzieją na to, że w życiu głównej bohaterki zaświeci jeszcze słońce. Choć po takiej stracie jest to niezmiernie trudne, zawsze warto mieć w sobie nadzieję, że przyjdą lepsze dni. I właśnie najnowsza powieść Sandry Podleskiej jest takim akumulatorem dobrej energii, niosącej wiarę w to, że każdy z nas może znaleźć w sobie takie pokłady.

„Altanka pod magnolią” to poruszająca historia, która sprawia, że na czas lektury, zatrzymamy się niesieni nostalgicznym nastrojem, chłonąc całym sobą życiowe doświadczenia Moniki. A te nie były łatwe. Wręcz przeciwnie były traumatyczne, bolesne. Bo jakże inaczej nazwać stratę własnego dziecka. 1115 dni temu odeszła jej ukochana córeczka – Aurelia. Ból rozrywający serce był niewyobrażalny. Czas nie był w stanie zabliźnić tej rany. Monika nie potrafiła pogodzić się ze stratą córeczki. Dlatego też postanowiła przeprowadzić się do małej miejscowości. Tutaj pracując jako ilustratorka, pragnie poskładać swój świat w jeden obraz.

Jednak pewnego dnia dowiaduje się o istnieniu dziewczynki będącej lustrzanym odbiciem Aurelii. Monika z całych sił postanawia ją odnaleźć. Czy niesiona jest opętaniem, chorobliwą obsesją? Dlaczego decyduje się na taki krok? Czy kobieta straciła poczucie rzeczywistości?

Na kartach tej powieści poznajemy również dwóch mężczyzn, którzy odegrają ważną rolę w życiu Moniki. Piotrek jest fryzjerem. Grzegorz architektem krajobrazu. Jak wiele zmieni się w życiu kobiety? Czy zdoła odnaleźć równowagę w swoim życiu?

Zdecydowanie polecam Wam lekturę tej książki. Historia w niej zapisana jest bolesna, nostalgiczna, lecz warta poznania, ponieważ dzięki temu możemy odnaleźć nadzieję i siłę w codziennym życiu, gdy zdarzy się, że opuszczą nas siły. I nie mam na myśli siły fizycznej, lecz tę duchową jakże ważną w naszym życiu. Zatem bez wątpienia mogę dodać, że „Altanka pod magnolią” jest powieścią życiową, napisaną z sercem oraz wrażliwością, którą czuć na każdej jej stronie. Historia Moniki mocno trafiła do mojego serca, sprawiając, że uroniłem nie jedną łzę. Za co z całego serca Pani Sandrze Podleskiej dziękuję!!!

Książka „Altanka pod magnolią” ukazała się nakładem Wydawnictwo Filia

I kolejna książka za mną. O kurczaki! Co za emocjonalna historia. Wiecie, że wczoraj śniła mi się scena z tej powieści?! To się wcześniej nigdy nie zdarzyło. Przysięgam.

Kiedy w moje ręce wpadła, od razu ruszyłam do czytania. Większość połknęłam za jednym zamachem. Później miałam przerwę- brak czasu na lekturę. I w sobotę doczytałam. Wydawnictwo Filia – dzięki za egzemplarz. Wraz z autorką zafundowaliście mi naprawdę ogrom emocji. Rozpoczynając miałam wrażenie, że będę płakać. Serio, wstęp porządnie ścisnął mnie za gardło. Już szukałam chusteczek. Im dalej... no łez nie było, ale ściśnięte gardło to miałam cały czas. Niemniej jednak polecam. Kupujcie książkę i chusteczki też! Żeby nie było, że nie ostrzegałam.:)

Główna postać książki – Monika – zmienia miejsce zamieszkania, musi się odciąć od traumatycznej przeszłości, od bólu i wyrzutów sumienia. W nowym lokum próbuje na nowo poukładać swoją codzienność, stanąć pewniej na nogach i skupić na pracy. Jest ilustratorką. To jednak oczywiście nie jest takie proste w praktyce. Można opuścić dom, z którym mamy przykre wspomnienia, zamieszkać w nowym, ale wspomnienia idą z nami. Niestety. Na drodze Moniki stają osoby, które będą miały ogromny wpływ na jej dalsze życie. Czy zdoła się przed nimi otworzyć tak, by zrzucić choć odrobinę ciężaru, który dźwiga? Czy nowe miejsce równać się będzie same dobre wspomnienia?

Pani Sandra Podleska ma niesamowicie lekkie pióro. Nie stroni też od tematów trudnych. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że pisząc starannie wszystko układa. Jak puzzle, żeby nic nie odstawało. Tutaj nie ma niczego co można określić mianem „zbędne”. Ujęło mnie też jak odnosi się do osób LGBT. Oni też mają tutaj własny wątek. Myślę, że dla jakiejś części odbiorców okaże się to istotne. Jeśli w księgarni zobaczycie nazwisko autorki- nie przechodźcie obojętnie!

Monika nosi w sercu ogromny ból. Trzy lata wcześniej zmarła jej ukochana córeczka Aurelia. Pomimo mijającego czasu kobieta nie może się z tym pogodzić. W końcu postanawia się przeprowadzić do małej miejscowości i skupić na pracy. Zaraz po tym poznaje swojego nowego sąsiada - Piotrka, który jest bardzo przyjacielski. Monika zauważa, że w nowej miejscowości mieszka dziewczynka niesamowicie podobna do Aureli. Zdesperowana kobieta próbuje ją poznać. Wtedy też na jej drodze staje Grzegorz - architekt krajobrazu. Czy Monika wreszcie odnajdzie spokój i szczęście?

"Altanka pod magnolią" to piękna historia o kobiecie, która doznała w życiu wielkiej straty, o bólu i rozpaczy. Ale też o miłości i nadziei. Książka bardzo mnie wciągnęła i szybko się ją czytało. Przewracałam strony raz po raz i byłam coraz bardziej ciekawa, jak się dalej potoczą wydarzenia. Fabuła została fajnie przemyślana, nie znalazłam żadnych niedomówień, a każdy wątek został wyjaśniony. Nie było także nudnych i irytujących kłótni. Wszystko zostało świetnie połączone. Wydarzenia rozgrywają się w małej miejscowości, co wprowadza taki spokojny klimat. Jednak pomimo tego, jest to powieść pełna przeróżnych emocji. Polecam!

Czy po ogromnej tragedii można zacząć wszystko od nowa?

Przed takim pytaniem staje bohaterka najnowszej powieści Sandry Podleskiej - Monika.

Choć od śmierci jej córeczki Aurelii minęły już trzy lata kobieta nadal nie potrafi uporać się z traumą.

Pierwszym krokiem do odnalezienia szczęścia jest przeprowadzka na przedmieścia Wrocławia oraz oczywiście praca zawodowa. Ta zaś wymaga kreatywnego zacięcia , ponieważ Monia jest cenioną ilustratorką.

Już pierwszego dnia w nowym miejscu poznaje nowego sąsiada- Piotrka i choć początkowo młody i energiczny chłopak nie wywiera na niej zbyt dobrego wrażenia ta znajomość będzie miała znaczący wpływ na jej dalsze losy.

A to dopiero początek zmian czekających tuż za rogiem.

Pewien spacer i związane z nim znalezisko sprawią ,że świat Moniki zadrży w posadach.

Na jej drodze stanie również wyjątkowy mężczyzna.

Jaka relacja ich połączy? Czy tajemnice z przeszłości staną na przeszkodzie rodzącemu się uczuciu?

Jestem prawdziwie oczarowana tą historią.

Jest po prostu cudowna i przepełniona uczuciami.

Autorka za pomocą słów wyczarowała naprawdę wspaniałą fabułę z bohaterami, których obdarowałam sympatią od pierwszego zdania.

Kolejne strony niosły ze sobą ogromną ogromną dawkę emocji od uśmiechu i radości, poprzez złość aż po ogromne wzruszenie.

Ta wyjątkowa , mądra i piękna książka nikogo nie pozostawi obojętnym.

Gorąco polecam❣️