Alicja w krainie zombi

Krótko: moim zdaniem książkz dobra. Od początku Kiedy ją zobaczyłam w polskiej księgarni internetowej wiedziałam że ja chce.

Ranić... Zabijać... Niszczyć...

Kolejna mdła opowieść o niewinnej dziewczynie wplątanej mimowolnie w walkę dobra ze złem? A może następna nieudolna próba zdmuchnięcia kurzu z powszechnie znanej historyjki dla dzieci? Odpowiedź nie jest taka jaką zakładałam zabierając się za lekturę "Alicji w Krainie Zombi". Jest ona jednoznaczna i brzmi: nie.

Owszem, początkowo wszystko wskazuje na to, że będzie to książka jedna z wielu. Jeśli się jednak przebrnie przez pierwsze karty książki można odkryć świat nienamacalny i bez reszty pogrążyć się w lekturze. Tak też się stało. Niewiele bowiem udało mi się dotąd znaleźć na rynku wydawniczym takich pozycji, które człowiek mógłby wręcz pochłonąć.

Sposób, w jaki autorka wykreowała świat otaczający bohaterkę jest perfekcyjny. Można by się w tej kwestii spierać jeśli wziąć pod uwagę wiele początkowych nieścisłości wynikających jedynie z faktu, że nie wszystkie karty zostały od razu odkryte. I dobrze! Cóż by było gdyby wszystko czytelnik mógł zrozumieć na samym początku. Tak też się dzieje tutaj. Początkowy sceptycyzm minął tak szybko jak mijał czas poświęcony kartom tej powieści. Potem już tylko wirował wokoło czarodziejski świat, w którym chciałoby się znaleźć, być tam i nie wracać do rzeczywistości.

I oto mamy dwa światy splecione ze sobą w wyrafinowany sposób. Dzień i noc to dla Alicji dwa światy. Początkowo więziona w nocy przez ojca – szaleńca, który twierdząc, że chce ją i całą rodzinę uchronić przed niewidzialnymi potworami, nie pozwalał im opuszczać domu w nocy. Zdarza się jednak coś co całkowicie zmienia życie dziewczyny. Wypadek samochodowy, w którym ginie cała jej rodzina, a ona sama widzi jak krwiożercze istoty zajadają się ciałami jej bliskich.

Od tego momentu akcja nabiera tempa i pojawiają się nowe intrygujące wątki. Przeplata się tu tajemnica skrywana od lat, miłość – wielka i bezgraniczna, za którą człowiek jest w stanie zabić, przyjaźń mocniejsza od zła, które panoszy się na ziemi, a to wszystko okraszone sporą dawką humoru w bezbłędny sposób wplecionego pomiędzy chwile pełne romantyzmu i te wypełnione grozą.

Nie jest to, jakby można było sądzić po samym tytule, książka pełna grozy. Wręcz przeciwnie, autorka pokazała w zupełnie inny sposób tytułowych zombie. Są to istoty nieumarłe, ale też niewidzialne dla większości ludzi. Tylko nieliczni mogą je zobaczyć, a walczyć mogą z nimi jedynie ci, którzy przybiorą postać duchową. Tak też się dzieje z Alicją. Po wypadku – zaczyna ona widzieć to czego tak panicznie bał się jej ojciec i choć nie jest tego świadoma jej również przyjdzie się zmierzyć ze złem jakim są te nieumarłe dusze.

Jeżeli więc ktoś spodziewa się nieumarłych pożerających mózgi, mrożącej krew w żyłach historii i nieustannego rozlewu krwi to może się ciężko rozczarować. Jest to raczej doskonała książka dla miłośników romantycznych opowieści osadzonych w na poły fantastycznym świecie, z którego nie tak łatwo się uwolnić i powrócić do rzeczywistości.

Podróżując wraz z bohaterką po świecie pogrążonym w mroku można się zatracić w tym realizmie postaci. Brawurowo wręcz prowadzona narracja ani przez chwilę nie powoduje znużenia. Zwroty akcji, kiedy to już jesteśmy pewni co się zdarzy, a nawet pragniemy by się wreszcie zdarzyło, a jednak dzieje się inaczej. To właśnie powoduje, że czytając jedną stronę człowiek wręcz nie może się doczekać co będzie na stronie kolejnej. Tutaj można dodać tylko jedno: oby więcej takich książek.

Warto też zwrócić uwagę na kreację głównej bohaterki. Jest to dziewczyna młoda, jednak trauma jakiej doznaje powoduje, że musi bardzo szybko dorosnąć. Podejmuje wiele decyzji wpływających na jej życie i na życie bliskich jej osób. Opowiada o wszystkim czytelnikowi nie skrywając swych uczuć, emocji i w ten sposób wywołuje chęć utożsamiania się z nią. Bywało, że współczułam jej, bywało, że cieszyłam się razem z nią. Słowem – zaczarowała na chwilę świat i uwolniła wodze wyobraźni.

Niezupełnie przemawia do mnie sposób w jaki nieumarli są zabijani przez bohaterów powieści. Światło wypływające z rąk nie jest w stanie wygrać ze zwykłym tasakiem i odcinaną głową. Dodatkowo pomysł wtłaczania dusz zombie w ciała ludzkie wydał mi się dość banalny, nie pasował do ogólnej konwencji powieści głównie dlatego, że chciano na tym zrobić interes, a to było takie przyziemne. Mimo wszystko sam pomysł ukazania oderwania duszy od ciała po to by móc podjąć walkę z czymś co nie jest materialne bardzo przypadł mi do gustu. Poza tym wiele trudnych do sprecyzowania kwestii zostaje w pewnym momencie wyjaśnionych i to w sposób prosty i zrozumiały. Wziąwszy pod uwagę chociażby połączenie ducha z ciałem. Jedno co nie zostało, według mnie, dostatecznie wyjaśnione to zagadkowe wizje łączące Alicję z przystojnym Colem. Pozostało pytanie: Dlaczego akurat między nimi dochodziło do owych wizji?

Niemniej jednak jest to książka, którą z pewnością mogę polecić głównie żeńskiemu gronu miłośników fantastyki. Wspaniała lektura na jesienne wieczory dla tych, którzy choć na chwilę pragną oderwać się od rzeczywistości i poszybować ku nieodkrytym dotąd tajemnicom.

Anna S. (Kaena)

Zabierając się za tę książkę myślałam, że będzie ona kolejną opowieścią o dziewczynce skrzywdzonej przez los, która nie może sobie z niczym poradzić i nagle zjawia się rycerz na białym koniu, w którym się zakochuje i cała historia kończy się happy endem. Po przeczytaniu paru stron musiałam przyznać, że się pomyliłam. Była to opowieść o silnej dziewczynie, która potrafi sobie poradzić z wszystkim, nie jest od nikogo zależna i co najważniejsze jest wyjątkowa i jedyna w swoim rodzaju. Jak każda chyba dziewczyna ma pociąg do niebezpieczeństwa a szczególnie do niebezpiecznych mężczyzn. Col jest właśnie takim mężczyzną.

Książka jest przesiąknięta rozlewem krwi i szczegółowymi opisami walk z zombie.

Czytelnik w miarę z czytaniem odkrywa przerażającą prawdę o świecie zombie, świecie Alicji.

Może jestem bojaźliwa, ale muszę przyznać, że w paru momentach przeszły mnie ciarki. Razem z nią przeżywałam fascynację Colem, ból po stracie rodziców i ukochanej siostrzyczki.

Polecam książkę wszystkim tym, którzy potrafią docenić książki z wyglądu i opisu kiczowate ale z dobrą treścią. Życzę miłego czytania i mam nadzieję, że moja opinia zachęci do przeczytania książki !

Seria "Kroniki Białego Królika", z której pochodzi ta książka, jest jedną z moich ulubionych jakie dotychczas czytałam.Czytałam wiele opinii na jej temat-zdania są bardzo podzielone, i nie ma się co dziwić-każdy z nas jest inny.Ale psss... polecam romantyczkom ;) Niepozorna, nie spodziewałam się że tak mnie zdziwi...sądziłam ze nie będzie tu żadnych historii miłosnych, a jeśli już-nie tak rozbudowanych.Tymczasem jest tu jedna która przebija nawet niektóre książki typowo miłosne.Polecam romantycznym, marzycielskim, marzącym o cudnej miłości, wiecznie błądzącym w chmurach dziewczynom.