Alemama, czyli historia z życia wzięta

Przywoływane w „Alemamie” sytuacje mogłyby się zdarzyć w każdym domu i mieście – choć podobno bliżej im tym z psychiatryka niż warzywniaka na rogu jak powtarza Alemama – dlatego tak każdemu wpadają w pamięć. Do tego pisane są naprawdę przekomiczny, dość prostym językiem, przez co czyta się ją w ok mgnieniu. Poznajemy w nich nie tylko tytułową Alemamę, ale i resztę rodziny: Tatę, Sofę (narratorkę), Stefka i Lulu, a nawet pedancką i eko-zakręconą ciotkę Matyldę.

Więcej na [Adres usunięty]

Nieźle bawiłam się z tą książką, a początkowo kupiona była dla dzieciaków... Coś w tym jest, mogę się utożsamić z wieloma imionami tej mamy. Myślę, że można sobie ją kupić nawet gdy dopiero planuje się rodzinę, żeby (z przymrużeniem) zobaczyć z czym się mierzą rodzice. A tak serio, czytając ją z dzieciakami można zrobić z tego fajną, pouczającą dyskusję. Polecam!

Książka dla rodziców, ale także dla ich dzieci. Serdecznie polecam w szczególności mamom, które czują, że są już u kresu swojej wytrzymałości i wystarczy niewielka iskra, aby wybuchły. Z tą książką przekonacie się, że jesteście w stanie wiele wytrzymać.

Alemama to super bohaterka. Jeśli jesteś mamą, to też nią jesteś. Alemama zawsze wie, gdzie znajdują się zgubione rzeczy, jak poradzić sobie z problemami i robi kilka rzeczy naraz. Nigdy nie bierze wolnego, choć czasem zastępuje ją tata, który bez jej pomocy również bywa nieswój, a jej wyjście na kilka godzin przyprawia go o ciarki na plecach.

Książka Agaty Wolnej jest krótką pozycją na dosłownie godzinę. Jest przeznaczona zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych. Młodsi czytelnicy uśmieją się z przygód wesołej rodzinki, dorośli znajdą rady odnośnie wychowywania dzieci. Historia opowiadana jest z perspektywy ośmioletniej Sofy, która ma dwójkę rodzeństwa: Stefka i Lulu. Te dzieciaki potrafią być urocze, ale również dają swoim rodzicom nieźle w kość.

Mamy tu sześć rozdziałów: o tym, jak wyglądają poranki, gdy ma się w domu dzieci, o tym, jakim bohaterem potrafi być tata w oczach swoich pociech, o tym ile mali ludzie potrafią zbroić, w krótkim czasie, o liczeniu do trzech i o tym, co się dziej później, o radzeniu sobie, gdy mamy nie ma w domu, a także o wielkiej chęci posiadania psa.

Nikt nie jest idealny, a życie z dziećmi nie jest łatwe. Chcecie wyrobić się w czasie, a tu jedna pociecha jest jeszcze w piżamie, druga mówi, że na już potrzebuje plasteliny, której w domu nie macie, a trzecia wylewa na siebie miskę z płatkami i mlekiem. Wy tymczasem próbujecie ogarnąć je, dom, siebie i jeszcze zdążyć do pracy. Pamiętacie czasy, kiedy wstawaliście rano, na spokojnie piliście kawę oraz o czasie wychodziliście z domu? Ja już też nie. Niestety żyjemy w czasach, w których w mediach społecznościowych widzimy fotografie, przedstawiające piękne domy, z czystymi, grzecznie bawiącymi się dziećmi i mamami, które mają czas zrobić sobie makijaż, obiad i przy tym wypić gorącą herbatę. Szkoda tylko, że nie pokazują one kulis robienia tych zdjęć, ponieważ nie wierzę, że ich życie jest tak idealne i że nie miewają złych dni.

Nie ma niczego złego w przyznaniu się do tego, że coś nam nie wyszło, nie ma nic złego w proszeniu o pomoc. Jesteśmy dla naszych dzieci najważniejszymi osobami na świecie, kochamy je ponad życie, ale w pakiecie dostajemy również ich szalone pomysły oraz konsekwencje niezbyt rozmyślnych czynów.

Macierzyństwo to piękna, lecz również trudna przygoda i o tym właśnie jest ta pozycja. Została napisana z przymrużeniem oka, ale wiele z nas znajdzie w niej coś ze swojej rodziny. Mamy nie są idealne, ale są dla swoich dzieci najlepsze!

W książce znajdziecie sześć rozdziałów z historiami zabawnej rodzinki, gdzie króluje Alemama. I to nie jest żadna postać z kosmosu, choć ma czasami wielkie moce, ani super mózg, choć zdarza jej się rozwiązywać najtrudniejsze zadania i najgorsze problemy. To opowieść o zwyczajnej mamie bez której nikt by sobie nie poradził. Taką mamą może być każdy z nas, kto natrafił na przeszkodę rozwiązania sznurówki, pobrudzonego stołu, czy złego zachowania w odwiedzinach, gdzie Alemama o super mocach naprawczych musiała ze wszystkim sobie poradzić. Oprócz przygód dzieci z Alemamą są też strony dla rodziców, gdzie autorka wyjaśnia, że nie musimy być idealne, by nasze dzieci nas kochały. Sugeruje, by dawać im przykład, że nie zawsze wszystko musi wyjść idealnie i że jest to jak najbardziej w porządku. W ten sposób chce by nasze dzieci nie zrażały się problemami, tylko starały się je rozwiązywać na własny sposób, lub po błędach zapamiętywały co można robić, a co nie. Wiadomo, że małe dzieci widzą swoich rodziców jako największych bohaterów, gdzie wszystko potrafią zrobić, naprawić i nie ma dla nich rzeczy niemożliwych. Autorka chciała nam przekazać, że ideały nie istnieją. My również mamy prawo czegoś nie wiedzieć, czy nie potrafić i jest to jak najbardziej normalne. Zawsze sami możemy w takich wypadkach pytać dzieci co by teraz zrobiły. Niech nauczą się, że same również potrafią rozwiązywać problemy.

Książka mi się podobała, bo była skierowana nie tylko do dzieci, ale i spracowanych rodziców. Opowieściami nie tylko rozbawiła, ale i dała pocieszenie tym, którzy nie wiedzą czasami gdzie mają włożyć swoje ręce. Naprawdę polecam:-)