"Aktorka ze spalonego teatru", debiutancka książka Magdy Goc, to bardzo osobista, esencjonalna opowieść o własnym życiu. Życiu barwnym, intensywnym, roztańczonym i rozśpiewanym, ale i niewątpliwie naznaczonym dramatami, wyniszczającą walką o życie i zdrowie najukochańszej osoby, a wreszcie zmaganiem z własną chorobą, tak mało prawdopodobną, że zdaniem niektórych – po aktorsku zagraną, udawaną.
Książka Magdy Goc w pewnych aspektach przywodzi na myśl autobiograficzną prozę francuskiej pisarki, laureatki literackiej Nagrody Nobla – Annie Ernaux, a zwłaszcza jej powieść Bliscy.
Podobnie jak Ernaux, autorka tworzy swój intymny, szczery portret, opisując różne relacje z bliskimi, od wczesnego dzieciństwa, przez okres dorastania, aż po dojrzałość.
fragment recenzji Danki Śmigielskiej
Jestem debiutantką. Ośmieliłam się napisać historię swojego życia, nawiązując do miłości moich Dziadków, Rodziców i własnej.
Dziadka – żołnierza dywizji gen. Maczka – pancerniaka, piekarza.
Ojca – oficera Wojska Polskiego – dowódcy niejednej jednostki.
Męża – syna kułaka, majętnego rolnika – ozdrowiałego z cukrzycy po przeszczepie trzustki i nerki, przeprowadzonym nowatorsko w Polsce. O ogromnej determinacji w walce o życie dla ukochanej rodziny, gdy konał nieraz na dyszlu swojego dostawczaka.
TRZY RÓŻNE HISTORIE, TRZY RÓŻNE MIŁOŚCI widziane oczami wnuczki, córki i żony…
Magda Goc – absolwentka V Liceum Ogólnokształcącego w Toruniu oraz Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy, na kierunku resocjalizacja i wychowanie fizyczne. Pracowała jako nauczycielka, pedagożka i przedsiębiorczyni. Od 1992 roku wraz z mężem prowadzi rodzinną firmę. Od kilkunastu lat cierpi na chorobę Parkinsona.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii biografie i autobiografie
Jaki styl narracji dominuje w debiutanckiej książce Magdy Goc?
Autorka posługuje się intymnym i bardzo szczerym stylem, który przypomina prozę autobiograficzną noblistki Annie Ernaux. Narracja jest esencjonalna i skupia się na głębokich emocjach towarzyszących zarówno radosnym, jak i dramatycznym momentom z życia. Czytelnik odnajdzie tu osobisty portret kobiety, która z odwagą opisuje swoje relacje z bliskimi na różnych etapach dojrzałości. To lektura wymagająca skupienia, kładąca nacisk na wewnętrzne przeżycia autorki zamiast na suchy opis faktów.
Czy książka "Aktorka ze spalonego teatru" koncentruje się wyłącznie na karierze zawodowej?
Publikacja nie jest kroniką zawodową, lecz wielowątkową opowieścią o zmaganiach z losem i chorobą. Choć tytuł sugeruje wątki artystyczne, treść skupia się przede wszystkim na walce o zdrowie męża po nowatorskim przeszczepie oraz osobistej walce autorki z chorobą Parkinsona. Magda Goc przeplata te trudne tematy z barwnymi wspomnieniami z dzieciństwa i dorastania w Toruniu oraz Bydgoszczy. Książka stanowi hołd dla determinacji w obliczu życiowych tragedii, wykraczając daleko poza ramy typowej biografii zawodowej.
Jaką rolę w tej autobiografii odgrywają historie przodków i relacje rodzinne?
Rodzina stanowi fundament całej opowieści, a losy przodków tworzą tło dla osobistych doświadczeń autorki. W książce pojawiają się sylwetki dziadka, żołnierza dywizji generała Maczka, oraz ojca będącego oficerem Wojska Polskiego. Te trzy różne historie i trzy różne rodzaje miłości są filtrowane przez perspektywę wnuczki, córki i żony. Dzięki takiemu ujęciu czytelnik otrzymuje szeroki obraz międzypokoleniowych więzi i wartości przekazywanych w polskiej rodzinie.
W jaki sposób autorka podchodzi do tematu walki z ciężką chorobą?
Magda Goc opisuje zmagania z chorobą Parkinsona w sposób bezkompromisowy, mierząc się z niezrozumieniem otoczenia. Autorka nie ucieka od trudnych emocji związanych z podejrzeniami o rzekome udawanie objawów, co nadaje książce duży ładunek autentyczności. Równolegle przedstawia dramatyczną walkę o życie męża, który jako jeden z pierwszych w Polsce przeszedł jednoczesny przeszczep nerki i trzustki. Te fragmenty są świadectwem ogromnej siły ducha i determinacji w walce o każdy wspólny dzień z najbliższymi.
Dla kogo ta pozycja może okazać się zbyt trudna lub nieodpowiednia?
Książka ta nie jest polecana osobom szukającym lekkiej, czysto rozrywkowej lektury pozbawionej trudnych tematów. Ze względu na bardzo szczegółowe i emocjonalne opisy walki z nieuleczalną chorobą, może być ona obciążająca dla czytelników o dużej wrażliwości na tematykę medyczną. Nie jest to również klasyczna biografia pełna anegdot ze świata teatru, co może rozczarować osoby sugerujące się jedynie dosłownym brzmieniem tytułu. Odbiorcy oczekujący szybkiej akcji mogą poczuć niedosyt ze względu na refleksyjny i introspektywny charakter narracji.
