Ain't No Grave

Komiks w stylu westernowym, tylko że poddany mocno gotyckiemu tuningowi, ale i to by było zbyt mało wiec jest jeszcze nieco melancholii i baśniowości. To wszystko dopiero początek, bo os fabuły, czyli kobieta stająca w szranki ze Śmiercią, z pozoru „zwyczajna” misja jednak jest w tej historii znacznie więcej intymności.

Bohaterką opowieści jest Ryder, kobieta niosąca brzemię własnej legendy, która próbuje odnaleźć spokój, jednak gdy pojawia się wizja śmierci, jej podróż zamienia się w walkę o przetrwanie i zarazem walkę o to co udało jej się w życiu zbudować i sensu, który odnalazła. Historia z pozoru mżę się wydać banalna, jednak nie ma tu taniego sentymentalizmy oraz gry na emocjach, chociaż tych nie brakuje, zwłaszcza w dialogach, gdzie nastrój jest tak mocno wyczuwalny.

Komiks nie ma co ukrywać jest brutalny, ale jest przy tym dobrze zbalansowany, bo nie brakuje momentów wytchnienia, gdzie cisza wychodzi na pierwszy plan, a samotność Ryder dotyka nawet czytelnika, bo w gruncie rzeczy jest to opowieść o kobiecie, której życie kręciło się wokół nieustannej walki, a finalnie musi zmierzyć się z czymś nieuniknionym i jest w tym ból i próba pogodzenia się z własnym losem albo bunt odmowa pogodzenia…


Mariaż westernu, fantasy i soft horroru dla mnie bardzo dobre zagrał i to wszystko się bardzo dobrze uzupełniało w taki sposób, że nic nie było dla taniego efektu, a każdy element było po coś, by cała opowieść miała sens. Nie zabrakło też symboliki, gdzie Śmierć to tylko symbol pewnego braku kontroli nad własnym losem.

Album nie każdą swoją metaforę wyjaśnia i pozostawia pewne pole do interpretacji, bo sama historia nie jest linearna, co finalnie sprawia, że to nie jest historia do przeczytania i zapomnienia, a bardziej może po sobie coś zostawić i nie będą to tylko pytania.

Nieszablonowa historia o przemijaniu, gdzie emocje zdecydowanie biorą górę nad rewolwerem. Album brutalny, melancholicy i piękny zarazem.


POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Sięgając po ten album naprawdę wiele od niego oczekiwałem, szczególnie biorąc pod uwagę wcześniejsze dokonania duetu Young i Corona. Oczekiwania te zostały w pełni spełnione, a nawet momentami przekroczone. Ain’t No Grave to bowiem komiks, który nie próbuje być wiarygodnym westernem akcji. Twórcy od samego początku budują tu opowieść, która z jednej strony opiera się na znanym szkielecie gatunku, ale z drugiej rozciąga go do granic fantazji i emocjonalnego ciężaru. To nie jest historia o strzelaninach, tylko o tym, co dzieje się w człowieku, kiedy zaczyna przegrywać z czymś, czego nie da się zastrzelić.

Fabuła rozwija się tu w sposób pozornie prosty. Podróż, kolejne spotkania, kolejne przeszkody. Jednak każdy z tych elementów ma ciężar większy, niż można by się spodziewać. Spotkania nie są tylko epizodami. Są lustrami, w których odbija się Ryder i jej wybory. Komiks bardzo często operuje niedopowiedzeniem, pozwala scenom wybrzmieć bez zbędnych komentarzy.

Young prowadzi narrację dwutorowo. Z jednej strony mamy teraźniejszość, czyli podróż przez krainy, które przypominają Red Dead Redemption skrzyżowane z Elden Ring. Z drugiej zaś retrospekcje powracają do przeszłości bohaterki. Kontrast między młodą, drapieżną dziewczyną a obecną, schorowaną kobietą, która znów musi stać się potworem, by chronić swoje szczęście, jest naprawdę świetnie rozpisany.

Tempo narracji jest specyficzne. Niektórym może wydać się trochę nierówne. Są momenty, w których historia niemal się zatrzymuje, skupiając się na nastroju, nie akcji. Ale to nie jest błąd, tylko świadomy wybór. Ain’t No Grave nie spieszy się do swojego finału, przecież śmierć i tak czeka na końcu drogi.

Jeżeli chodzi o samą Ryder, to pozornie wpisuje się ona w archetyp samotnego rewolwerowca. Twarda, milcząca, z przeszłością, która nie daje o sobie zapomnieć. Tyle że bardzo szybko okazuje się, że to tylko powierzchnia. Pod nią kryje się ktoś znacznie bardziej emocjonalny i naznaczony traumami. Matka, która nie umie pogodzić się z myślą o utracie wszystkiego, co ją definiuje. Kobieta, która jednocześnie chce uciec od przemocy i nie potrafi przestać po nią sięgać.

Ain’t No Grave ma jednak również swoje wady, a w zasadzie jedną wadę. Momentami można tu odczuć, że niektóre wątki są tylko ledwie zarysowane. Świat ma potencjał na coś większego, bardziej rozbudowanego. Chciałoby się zostać w nim dłużej, poznać więcej postaci, zobaczyć więcej historii pobocznych....