Agnieszka i szlachcic

Dziś przychodzę do Was z książką inspirowaną prawdziwą postacią Agnieszki Machówny- siedemnastowiecznej chłopki, która pragnęła zmienić swój status społeczny i wywoła przy tym skandal na niemal całą Europę. Przyznaję, że Gabrysia rozbudziła moją ciekawość i bardzo chcę "poznać" bliżej tę nietuzinkową kobietę.

Z ciekawością podeszłam do tej historii, tym bardziej że jej fabuła została umieszczona w niezwykle dla mnie fascynującym czasie mega ciekawej epoki. Autorka dość wiarygodnie oddała ducha tamtego czasu, jednak w historii bohaterki pozmieniała bieg wydarzeń, o czym informuje na początku książki, dlatego też "Agnieszka i szlachcic" nie jest to powieścią stricte historyczną, ale świetnie pokazująca, jakie ludzie mieli wówczas bolączki, co ich martwiło, czego się obawiali, a co przynosiło chwilową radość. Dodatkowym atutem jest to, że akcja toczy się w malowniczych rejonach szlacheckich dworków, zamków i zwyczajnych wsi, doskonale oddając atmosferę nie tylko tych miejsc, ale i całej epoki, dobitnie podkreślając zależności i różnorodność stanów społecznych, szczególnie uwypuklając kontrasty, przywileje, obyczaje, kulturę i tradycje, jakie panowały wśród szlachty nie tylko w Polsce, ale i w całej Europie, podkreślając dobitnie ich (mniemanie o sobie) wyższość nad zwykłym chłopstwem. Autorka zadbała o to by emocji, skandali i nagłych zwrotów akcji tu nie zabrakło, akcja płynie dość szybko, naszpikowana jest emocjami od pierwszej do ostatniej strony, nie pozwala odłożyć się na bok, autentycznie fascynuje.

Wydawca dużo zdradza z fabuły w swoim opisie, więc nie będę ponownie streszczać całej historii, bo nie chciałabym zabrać Wam przyjemności z odkrywania pozostałych tajemnic, podpowiem, tylko żebyście przygotowali sobie zapas chusteczek, gwarantuję, że w niektórych momentach będą one bardzo potrzebne. Niektóre fragmenty są niezwykle wzruszające.

Książkę czyta się bardzo przyjemnie, wątki miłosne (tak, jest ich tu kilka) są świetnie poprowadzone, a intryga ukryta na kartach tej historii to prawdziwy majstersztyk.

Nie brakuje tu tematów do refleksji nad tym, jak ciężkie to były czasy dla kobiet (każdego stanu!), jak były krzywdzone, nie mając prawa do decydowania o sobie, jak ich los zależał od mężczyzny. Ta powieść stawia wiele pytań: do czego jesteśmy zdolni, by osiągnąć swój zamierzony cel, co jesteśmy w stanie poświęcić, by prawda nie wyszła na jaw, czy naprawdę jest tak, że ktoś inny wie lepiej, co jest dla nas dobre? I te pytania są bardzo ważne i na czasie, niezależne od tego, w którym wieku zostały zadane.

W tej historii zdecydowanie nie brakuje trudnych tematów, ale znajdziemy tu również ogrom nadziei, która podnosi na duchu w trudnych chwilach.

Pamiętajcie, że to jest romans, a nie książka historyczna i w moim odczuciu Autorka pokazała Agnieszkę Machnównę w bardziej ludzkiej postaci niż pokazują ją źródła historyczne, ociepliła jej wizerunek, pokazała, że jak każdy człowiek Agnieszka chciała dla siebie tylko lepszego życia, a że wybrała taką, a nie inną drogę? Nie mi oceniać jej postępowanie...

Postaci w tej powieści jest sporo, każda z nich coś wnosi do tej historii i bez niej ta opowieść nie byłaby kompletna, wszystkie one są barwne, obdarzone licznymi pozytywnymi jak i negatywnymi cechami stają się czytelnikowi w jakiś sposób bliskie.

Barwne opisy uruchamiają wyobraźnię i pozwalają poczuć się częścią wszystkich opisywanych wydarzeń.

Pomysł na fabułę w moim odczuciu bardzo fajny. Dopracowany, doskonale poprowadzony, zaskakujący. Naturalnie prowadzone dialogi sprawiły, że przepadłam w tej książce na kilka dobrych godzin.

Książka zapewnia czytelnikowi stały dopływ adrenaliny, ale gwarantuje również sporą dawkę wzruszeń. Zmusza do wielu refleksji i jak na romans przystało, pokazuje, że choć nadzieja umiera, prawdziwa miłość pokona wszystkie przeszkody.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Autorka stworzyła fascynującą, pobudzającą wyobraźnię i wciągającą historię. Umiejętnie buduje i podsyca napięcie w oczekiwaniu na finał całej akcji.

Po nagłej śmierci matki, małą Jadwigę do królewskiego dworu zabrała księżna Helena Lubomirska. Chciała ona w ten sposób odpokutować krzywdy, jakie spotkały matkę dziewczynki przez księcia Lubomirskiego. Mała Jadwiga była owocem okropnej sytuacji, jaka wcześniej spotkała jej matkę.

I tak oto dziewczynka urodzona przez zwykłą chłopkę wychowywała się w rodzinie królewskiej. Pragnęła być taka sama, jak oni. Chciała żyć w bogactwie i cieszyć się pięknymi sukniami, jednak nie było jej to dane…

Gdy Jadwigą zaczął interesować się syn księżnej, ta szybko wydała dziewczynę za mąż za okrutnego i bezwzględnego człowieka, który w życiu kierował się głównie siłą i przymusem. Jadwiga z raju trafiła prosto do piekła, jednak mimo wszystko się nie poddawała. Kłamstwem i urokiem osobistym próbowała utrzymać swoją pozycję w gronie tych bogatszych. Dzięki pomocy swojej przyjaciółki udało jej się uciec z chłopskiego domu i wyjechać do Krakowa. Tam zmieniła nazwisko i poznała pewnego szlachcica, którego w sobie rozkochała…

Agnieszka Machówna - kobieta, która zainspirowała Autorkę do napisania tej historii. Słyszeliście już o takiej postaci? Jeśli nie, to zachęcam Was do przeczytania tej książki, która nakreśla obraz życia kobiety, której przyszło żyć w nieco dziwnych czasach.

Dziś bogactwo i szacunek ludzie często zdobywają sami poprzez naukę, czy po prostu ciężką pracę własnymi rękami. Kiedyś rodzina, z jakiej się pochodziło świadczyła o pozycji człowieka w społeczeństwie i ciężko było to w jakikolwiek sposób zmienić. A przecież nikt nie jest winny temu, gdzie się urodził, prawda? Jadwiga, czy też Agnieszka wywołała wtedy międzynarodowy skandal swoją postawą. Wtedy była kimś złym, jednak z perspektywy obecnych czasów człowiek inaczej na to wszystko patrzy…

Najpierw poznajemy tytułową Agnieszkę, jako Jadwigę - córkę chłopki i księcia Lubomirskiego. Niestety Jadwiga nie zna swojego ojca, wie tylko, że urodziła ją chłopka. Miała to szczęście, że zabrała ją na wychowanie księżna Lubomirska. Na dworze Jadwiga wychowywała się wśród dzieci Lubomirskich, nawet uczyła się razem z nimi. Oczywiście nie wiedząc, że są przyrodnim rodzeństwem podkochiwała się z wzajemnością w jednym z braci. Jednak los chciał inaczej, nasza bohaterka została wydana za mąż, niestety nieszczęśliwie, potem była ucieczka i zmiana imienia na Agnieszka. I tu miało być tak pięknie, ale niestety los znów zadrwił z naszej młodej i ślicznej kobiety. Po jakimś czasie kobieta przyjęła imię Aleksandra, ale i ono szczęścia jej nie przyniosło. W swoim życiu miała do czynienia z różnymi mężczyznami. Czy to oni przynosili jej pecha? A może w końcu znalazł się taki, który przyniósł jej szczęście? I dlaczego aż tyle ta kobieta musiała tutaj wycierpieć?

Po przeczytaniu tej książki potrzebowałam czasu na przetrawienie tej historii. Wiem i rozumiem, że autorka inspirowała się prawdziwą kobietą czyli właśnie Agnieszką Machówną, która nota bene była rozwiązłą kobietą, tutaj też przewija się kilku panów przez jej łoże, ale z każdym z nich jest dla konkretnego celu. Jakiego? Doczytajcie sami. Zdradzę Wam, że nasza bohaterka została tutaj kilka razy wykorzystana, ale nie że o zbliżenia niechciane tu chodzi. Po prostu komuś miała służyć jako donosiciel, a komuś do innych celów. Więc Gabriela Feliksik nawet chcąc nam odczarować prawdziwą naturę tytułowej Agnieszki to i tak sporo tutaj na nią zwaliła. Tak sobie pomyślałam, taka moja refleksja, że gdyby od początku wiedziała, kto jest jej ojcem, to mogło się jej życie też inaczej potoczyć. Rozumiem, że to inne czasy, że książę miał prawo gwałcić kogo chce i dziećmi z tych uciech się nie przejmował. Ale myślę, że sama nasza bohaterka inaczej pokierowała by swoim życiem. A tak, chcąc żyć na lepszym poziomie, chcąc być uznaną za szlachciankę, a nie za chłopkę, chcąc lepszego po prostu życia dla siebie to nabroiła niejednokrotnie, a potem musiała to odpokutować albo złamanym sercem, albo finansowo, albo też swoją zszarganą dumą. Ogólnie, bardzo zachwyciła mnie ta historia. Agnieszka tutaj od początku lekko nie miała. I w cale nie dziwię się, że zachciało jej się lepszego życia, wychowując się u boku dzieci książęcych. Niemniej było mi jej bardzo szkoda, kiedy jeden z jej kochanków wybrał kapłaństwo zamiast miłości. Zresztą i nie tylko wtedy było mi żal tej kobiety. Ale do końca była bardzo zawzięta w swoich postanowieniach, była też bardzo dumna i inteligentna. Ogólnie była niezwykłą kobietą, na pewno nikomu nie poleciłabym, aby naśladował czy wzorował się na tej bohaterce - co to to nie!!! Jednak w tej książce to ona tutaj gra pierwsze skrzypce, a my jak na widownię przystało, "oglądamy" jej życie, jej wzloty i upadki. I fakt, że tutaj ma takich prawdziwych przyjaciół, to tylko jej pomaga w przetrwaniu ciężkich chwil. A całość pokazuje, że kłamstwo ma krótkie nogi - prędzej czy później i tak wychodzi prawda na światło dzienne.

"Pragnęła tylko być kochaną i znaczyć coś w świecie, a pogubiła się i nie miała nikogo, kto wskazałby jej właściwą drogę."

"-Moja historia to opowieść o chłopskiej córce, której jedyną winą było to, że zapragnęła być wielką panią."

W słowie od autorki mamy informację, że ta powieść inspirowana jest życiem autentycznej postaci - Agnieszki Machówny, która w XVII wieku wywołała w Polsce ogromny skandal. Poza tym trochę postanowiła zmienić bieg wydarzeń i pokazać życie bohaterki na zasadzie - co by było,gdyby... Powieść kończy się 10 lat przed wykonaniem wyroku śmi3rci.

Przyznam, że nie znam tej postaci, ale po przeczytaniu książki Gabrieli chętnie dowiem się czegoś więcej. Autorka postanowiła odczarować złą opinię o Agnieszce, czy jej się udało? W moim odczuciu - tak. I choć nie znam przeszłości kobiety, która po prostu chciała mieć lepsze życie, to wcale nie dziwię się, że kiedyś była potępiana za to co robiła. Bo jak to, zwykła chłopka, która chce być szlachcianką? Jej zadaniem jest służenie, a nie bawienie na balach i życie bogaczki.

Sięgając po "Agnieszka i szlachcic" spodziewajcie się powieści pełnej intryg, podziału społecznego, nierównego traktowania, kłamstw, miłosnych uniesień, pożądania. To pokaz życia jakie mogłoby być, gdyby znieść podziały. To ogromna determinacja kobiety, która znalazła dla siebie szansę na lepsze życie. Świadoma kary jaką może ponieść gdy wszystko się wyda, nie cofnęła się ani razu. Mając przy sobie dobrych wspierających ludzi, chciała dać im możliwości rozwoju tak jak kiedyś ktoś pomógł jej. Przez Agnieszkę nie przemawiała wyższość czy chciwość, ona była piękna, inteligentna i uparta, szybko się uczyła, chłonęła wiedzę niczym gąbka. Jej błędem było to, że żyła w nieodpowiednich czasach, kiedy to ktoś inny decydował o losie podwładnych.

Dla mnie jednym minusem tej książki jest jej zbyt mała objętość! Wciągnęłam się tak bardzo, że nie wiem nawet kiedy dotarłam do końca! Płynność słowa porywa.

Osobiście polecam i jestem ciekawa co wy sądzicie o tej historii? Bigamistka, cudzołożnica, oszustka - tylko dlatego, że chciała lepszego życia, a nie mogła dostać rozwodu i legalnie opuścić wioski. Tej historii nie da się zapomnieć!

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Lubię poznawać nowych pisarzy, dlatego też nie mogłam przejść obojętnie obok powieści Gabrieli - "Agnieszka i szlachcic". Jest to historia inspirowana życiem autentycznej postaci – Agnieszki Machówny, która w XVII wieku wywołała w Polsce ogromny skandal. Szczerze mówiąc ja osobiście wcześniej nie słyszałam o tej powieści, więc dla mnie była to też bardzo ciekawa lekcja historii. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko. Mi zapoznanie się z losami tytułowej Agnieszki zajęło jeden wieczór i muszę przyznać, że z dużym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem śledziłam losy głównej bohaterki. Fabuła została w bardzo ciekawy sposób nakreślona, przemyślana i dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi, zostali w świetny sposób wykreowani. Jestem pewna, że nawet pomimo dzielących nas lat i okoliczności z powodzeniem moglibyśmy się z nimi utożsamić w niektórych kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Razem z bohaterami przeniosłam się do XVII wieku i uważam, że autorka w świetny sposób oddała realia i klimat tamtego okresu. Pokazała z czym musieli się zmagać ludzie, zarówno pospólstwo jak i szlachta oraz jak traktowane były wtedy kobiety. Widać, że autorka zrobiła naprawdę dogłębny reaserch. Zadbała tutaj o detale co bardzo mi się podobało, wiele elementów mnie zaskoczyło i mocno mną wstrząsnęło. Na kartach powieści mogłam lepiej poznać Jadwigę (Agnieszkę), mogłam zobaczyć jak od początku wyglądało jej życie, z czym się zmagała, jakie wydarzenia z przeszłości wpłynęły na jej obecne życie, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Nie ukrywam, że czasami miałam mieszane odczucia jeśli chodzi o to co robiła bohaterka, jednak kiedy bardziej zagłębiłam się w jej losy zrozumiałam dlaczego w pewnych momentach zachowywała się tak, a nie inaczej. W tej historii nie brakuje oczywiście intryg, tajemnic oraz całej palety najróżniejszych emocji, które udzielają się podczas lektury Czytelnikowi. Miło spędziłam czas z tą książką i czekam już na kolejne powieści spod pióra autorki. Polecam!