A tam, cicho być! Biografia Bohdana Smolenia

Książka jest w twardej oprawie, większym formacie. Białe stronice są udekorowane zdjęciami czarno białymi z życia Bohdana. Jest to dobre uzupełnienie biografii. Czcionka jest wystarczająca dla oka, szkoda jedynie tych białych kartek. Oczy nieco szybciej się męczą. Mamy tutaj ponad dwieście stron napisanych o życiu aktora i kabareciarza. Co do wydania oprócz koloru stron, nie mam co się przyczepić.

Jednak spodziewałam się troszkę innej lektury. Myślałam, że bardziej też skupimy się na jego prywatnym życiu, ja wiem, że kabaret był jego nieodłączną częścią, ale tutaj było tego za dużo, szczerze to momentami nudziłam się... Było też tak, że czasami pisano o wszystkim, ale nie o nim, stąd też moje znudzenie. Mimo tego widać, jakie jest życie znanej osoby - jak wiele trzeba poświęcić i jak człowiek potrafi się zachowywać, w tym innym świecie... To, co jest kolorowe na pozór, tak po prawdzie jest całkiem inne. I uwierzcie mi, że nigdy nie zmieniłabym tej ciszy, którą mam, na tak zwany blask fleszy, dla pieniędzy... Chociaż jego talent nie mógł się zmarnować.

Kto nie znał Bohdana Smolenia? Ja go najbardziej darzę sentymentem przez sitcom "Świat według Kiepskich". Grał tam listonosza Edzia, jedynego w swoim rodzaju. Nie raz lubię obejrzeć jakiś odcinek, z tych właśnie starszych, nawet z też nie żyjącą babką...

Myślę, że ta trudna przeprawa z tą biografią nie jest dla każdego. Ja dość długo ją czytałam, jakoś nie mogłam pewnymi momentami przebrnąć. Więc jeśli szykujecie się do zapoznania ta pozycją, wiedzcie, że musicie mieć więcej czasu, bo nie "łykniecie" jej na raz.

Reasumując, sama spodziewałam się nieco lżejszej w odbiorze, trochę innej lektury, niemniej jednak nie była ona zła. Nie polecam Wam - sami musicie zdecydować, czy chcecie ją poznać, tym bardziej, że biografia nie jest typową książką, jakie tutaj polecam.

Bohdan Smoleń na pewno nie był człowiekiem jednoznacznym. W jeszcze bardziej dosadny sposób pokazuje to jego biografia, która jest wypełniona kontrowersjami, pozytywami oraz negatywami. Znajduje się tutaj każda skrajność, która towarzyszyła życiu temu artysty i uważam, że to jest piękne. Subiektywne podejście do jego osoby, które nie skupia się tylko na wychwalaniu Smolenia, ale także przedstawieniu jego gorszej strony towarzyszącej mu przez całe życie. Warto poznać tego człowieka w ten intrygujący sposób.

SMOLEŃ ODBRĄZOWIONY

Dobra biografia to nie pomnik wystawiany osobie, której losy opowiada. Nie, dobra biografia to szczere do bólu wspomnienie, które pokazuje nam po prostu człowieka. Takiego pełnego wad, niewolnego błędów popełnionych na przestrzeni lat i krzywd wyrządzonych drugiemu człowiekowi, a zarazem ujmującego, bliskiego i sympatycznego. Po prostu człowieka. I o takim człowieku traktuje „A tam, cicho być!”, ukazując nam Bohdana Smolenia z tej najlepszej, jak i najgorszej strony.

Któż z nas nie zna Bohdana Smolenia. Rozśmieszał nas skeczami w kabarecie Tey, zapadł w pamięć licznymi rolami, jak chociażby w filmie „Pan Kleks w kosmosie” czy niezapomnianej kreacji Edzia Listonosza w „Świecie według Kiepskich”, śpiewać też śpiewał. Ale to tylko jedna strona medalu, jak to mówią.

Niejednego bowiem skrzywdził, niejeden miał do niego pretensje. Zenon Laskowik z kabaretu Tey nawet w pogrzebowej mowie mówił, że był przyjaciel jego talentu, ale jego kumplem nie był, mówiąc w imieniu tych, którzy powiedzieć tego nie mogli, a żal do zmarłego nosili. Bo taki właśnie był Smoleń. Jednych do łez śmieszył, innych do łez doprowadzał. Jednym humor poprawił, innym go psuł. Na scenie radził sobie świetnie, w życiu osobistym mu nie wychodziło. A teraz nadeszła pora poznać go takiego, jakim był, zanim odszedł z tego świata.

Dobra to biografia, oj dobra. Nie jakaś opasła, nie rozpisana na niezliczone strony. Można wręcz powiedzieć, że jest krótka i treściwa, to przecież dwieście osiemdziesiąt stron, a na nich są jeszcze zdjęcia, są piosenki Smolenia i skecze. Ale w tej krótkiej acz treściowej formie kryje się masa informacji, mnóstwo prawdy, szczerości w kreowaniu legendy, którą przecież każdy zna i przede wszystkim rzetelności.

I to mnie ujęło. I kupiło. Dzięki tej książce, dobrze przy okazji napisanej, lekko, ale profesjonalnie, często oddającej głos innym ludziom, odbyłem sentymentalną podróż, przypominając sobie legendarne teksty Smolenia czy konkretne momenty, ale jednocześnie spojrzałem na to z nieco innej strony, dowiadując się rzeczy, które dotąd pozostawały poza moim zasięgiem.

I poznałem drugie oblicze człowieka, który dla mnie pozostanie listonoszem mówiącym wierszem albo panią Pelagią. Może nie zostałem odarty ze złudzeń, bo do ludzi złudzeń niestety nie mam, ale na pewno zobaczyłem odbrązowiony wizerunek niezapomnianego artysty. Zobaczyłem w nim nie kreację, nie to, co nam pokazywał i chciał pokazywać, a człowieka jako takiego. Człowieka pełnego wad, swoich grzeszków i problemów. Nie jest to wygodna biografia, ale dzięki temu tym lepsza.

I dlatego polecam gorąco. Ceniliście Smolenia? Albo może chociaż jego role? Sięgnijcie i przekonajcie się, jak to wszystko wyglądało z różnych stron. Warto.