A jeszcze wczoraj było jutro

,,Czerwone cyfry zegara świeciły kształtem godziny szóstej piętnaście. Przez zaciągnięte zasłony przeciskała się szara kwietniowa jasność".

Zamieściłam wam ten cytat, gdyż przez całą książkę przebija się taka delikatność opisywanych rzeczy, czy też otoczenia. Autor jakby już od samego początku zwraca nam uwagę na rzeczy, które normalnie nas nie interesują. Wstając nikt nie myśli o tym co widzi, nie roztrząsa tego. Nasze myśli wędrują do mechanicznych czynności, które trzeba wykonać, aby zaliczyć dzień. Tutaj, naprawdę było inaczej. Bohaterzy nie tylko patrzą, ale i widzą. Czują i wiedzą o tym. Tutaj nasz bohater docenia to, co zaofiarował mu los. Z szacunkiem odnosi się do małżonki, ma bardzo dobry kontakt z córką, która lubi z nim przebywać. Mam wrażenie, że nie tylko świat go lubi, ale i drzewa na które spogląda, ławka na której zasiada i powietrze, które wdycha. Jednym wielkim wstrząsem było dla mnie przeczytać o chwili, która diametralnie zmieniła całe jego życie.

,,-Człowiek powinien umierać młodo(...)

- Co to znaczy młodo? Czterdzieści lat? Dwadzieścia, a może siedem(...)?

-Zanim się zacznie... (...) Zanim zobaczysz, jak głupio ułożony jest świat, zanim przekonasz się, że nie da się tego zmienić... Zanim zaczniesz oglądać śmierć... Zanim zaczniesz sikać przez rurkę..."

Jeśli ktokolwiek z was lubi nie tylko książki z przesłaniem, nie tylko puste słowa, ale prawdziwe zachowania ludzi, którym nie zostało już zbyt wiele czasu i chcą coś zmienić, tylko obawiają się, że na wszystko jest już za późno, to ta powieść będzie dla nich idealna. Poznacie czas, który zmienia wszystko. Samotne myśli próbujące skierować się w jakimkolwiek kierunku, byleby tylko nie tym ostatnim. Życie, które gaśnie niczym zapalony znicz na cmentarzu. Niedorzecznym przypadku, który niby nic nie znaczył, a tak naprawdę zmienił wszystko...

Do tego najbardziej niewiarygodne było to, że pozycja jest chwilami zabawna. Słowa, które wypowiada nie służą po to, by nas zasmucić. One dają nadzieję, która zbyt szybko w nas umiera...

W moim życiu lektura wielu książek wywarła na mnie większe lub mniejsze wrażenie, a w ostatnim czasie przeczytałam sporo takich, o których mogłabym opowiadać bez końca. W większości są to powieści autorstwa naszych rodzimych pisarzy, co cieszy i raduje moje serce. I gdy wydawało mi się, że nie wiele może mnie już zaskoczyć, okazało, że znalazł się autor, któremu się to udało. Jest to pisarz, o którym kompletnie nic nie wiedziałam i nie czytałam do tej pory żadnej z jego książek. Pan Arkadiusz Borowik napisał powieść zaliczoną do literatury pięknej, której czytanie było dla mnie prawdziwą ucztą literacką. Oprócz niebanalnej i rewelacyjnie opowiedzianej historii otrzymałam mnóstwo przemyśleń na temat ulotności życia, rozliczania się ze swoją przeszłością i chwytaniu chwil. Autor opowiada o tym wszystkim wnikliwie, odważnie i z humorem, przepiękną polszczyzną.

„A jeszcze wczoraj było jutro” to najbardziej niezwykła i zaskakująca książka, jaką w ostatnim czasie, miałam okazję przeczytać. To niecodzienna opowieść o człowieku, który pewnego dnia dowiedział się, że zostało mu niewiele życia.

Główny bohater Andrzej Stroba, to pięćdziesięciolatek, lubiany nauczyciel geografii, który stara się wykonywać swój zawód najlepiej, jak potrafi. Boryka się na co dzień z podobnymi problemami jak inni. Była żona, obecna żona. Dorosły syn z pierwszego małżeństwa, którego się wyparł przy rozwodzie, krnąbrna dorastająca córka z drugiego małżeństwa. Andrzej kocha i jest kochany, ale nieoczekiwana diagnoza wywraca jego życie do góry nogami. Nie zna dnia ani godziny i nie wie, w którym momencie zgaśnie dla niego światło. Postanawia więc rozliczyć się z samym sobą i z ludźmi wokół siebie. Jego postępowanie zaskakuje nie tylko innych, ale także jego samego. Podejmuje decyzje, dobre i złe, o które nikt by go wcześniej nie podejrzewał, bo był ułożonym i dobrym człowiekiem, który zgadzał się na wszystko, a teraz nagle staje się do bólu szczery. Tylko że ludzie nie oczekują od niego szczerości. „Prawda jest wartością, do której wszyscy dążymy, ale interesuje nas tylko wersja, która nam odpowiada. W przeciwnym razie zdecydowanie wolimy się zadowolić ładnym kłamstwem”. Nie sadzę jednak, że ludzie tak się zmieniają, każdy jest, jaki jest, to okoliczności powodują, że z człowieka wychodzi jego prawdziwa natura, którą głęboko skrywa pod warstwą masek, które w obliczu śmierci spadają. „Nikt nie wie, czy to zrobi, dopóki tego nie zrobi”. W stosunku do każdego człowieka możemy mnożyć pytania "dlaczego?" i nigdy na nie uzyskać odpowiedzi. Andrzej próbuje pogodzić się ze światem, ale na swoich warunkach. Do końca nie będzie wiadomo, jak wypadnie jego rachunek zysków i strat. Epilog powieści, jest moim zdaniem metaforą, ale jest to moja interpretacja, bo takie odniosłam wrażenie.

Bardzo polubiłam głównego bohatera, jego przenikliwy umysł i trafne spostrzeżenia otaczającej go rzeczywistości. Wraz z nim podążałam jego ścieżką, chwilami zapominając, że jest śmiertelnie chory, podobnie jak on. Jedyne co mi się nie podobało, to że Andrzej nie powiedział najbliższym, o swojej śmiertelnej chorobie, ukrywał to przed nimi, bo nie chciał być inaczej traktowany z tego powodu. Uważał, że śmierć powinna być jego prywatną sprawą. Niestety jego dziwne zachowanie nie znalazło akceptacji kochających go osób. Sam się od nich odsunął i oni zrobili to samo. Może nigdy tak naprawdę nie byli razem ?

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tą książką, Pięknie opowiedziana historia, która wstrząsnęła moim światem i zapadła głęboko w pamięć. Zmusiła do rozważań na temat ulotności życia, moich marzeń i pragnień, które mogą się nie spełnić.

To nic, że jeszcze wczoraj miało być jutro. Jedna diagnoza, jedna chwila i czas zatrzymuje się w miejscu. W takich momentach całe nasze dotychczasowe życie wydaje się nam wspaniałe, idealne wręcz. Próbujemy szukać informacji na temat swojej choroby, konsultować z różnymi lekarzami próbując szukać nadziei, która zamienia się w obsesję. Szum sprzecznych informacji jednak zamiast nadziei, robi nam mętlik w głowie i dodatkowo męczy. Nachodzą nas tylko przykre refleksje, zaczynamy rozmyślamy o tym co jest po śmierci. „Ludzie na całym świecie niezależnie od siebie wymyślili nieskończenie wiele absurdalnych teorii na temat tego, co dzieje się po śmierci. Chyba żaden aspekt życia nie inspiruje bardziej niż jego koniec”. Kiedy wiemy, że jesteśmy śmiertelnie chorzy, zmienia się nam perspektywa, sposób postrzegania świata. Taka wiedza przewartościowuje całe nasze życie, ale na śmierć zawsze powinniśmy być gotowi. Wszystko, co się urodzi, musi umrzeć. Taka jest kolej rzeczy. Dlatego powinniśmy żyć tak, jakby każdy kolejny dzień był tym ostatnim. Pewnego dnia każdy z nas się zatrzyma z różnych powodów, tylko czy zdążymy obejrzeć się wstecz?

„Ciężar prawdy może być nie do udźwignięcia, ale to nie znaczy, żeby nie próbować go unieść.”

Andrzej Stroba ma pięćdziesiąt lat, kocha i jest kochany, ma żonę i dorastającą córkę, z którą ma bardzo dobre relacje. Jest bardzo lubianym nauczycielem z długoletnim stażem. Zupełnie przez przypadek dowiaduje się, że zostało mu najwyżej kilka miesięcy życia. Początkowe przerażenie i niedowierzanie, próba wyparcia zmienia się w stopniową akceptację. Andrzej postanawia rozliczyć się sam ze sobą, ze swojego życia i z ludźmi, którzy są lub byli jego częścią. Robi bilans zysków i strat. Głębokie, wnikliwe i szczere spojrzenie w głąb siebie, prowadzi go do zaskakujących odkryć. Zawsze odznaczał się łagodnością i dobrocią. Podejmuje decyzje, o które wcześniej nigdy by się nie podejrzewał. Dokąd go to zaprowadzi?

Chwile pełne wzruszenia przeplatają się z tymi trudnymi, cały czas towarzyszy nam wyważony dobry humor. Czytanie tej powieści – pomimo poruszanych trudnych tematów od początku do końca było ogromną przyjemnością. Ciekawie, bardzo wnikliwie ukazani bohaterowie, to ludzie jakich mijamy w naszej codzienności, zwykli zjadacze chleba. Andrzej jest postacią jednocześnie złożoną i bardzo prostą. Przyjmuje rzeczy takimi jakie są, do bólu szczery, prawdomówny, bezkompromisowy. Nie potrafi się ugiąć, nie płynie z wiatrem, wyznaje pewne wartości w życiu i tego się trzyma. Jest człowiekiem ostrożnym, bardzo łagodnym, cierpliwym, dobrym, wyrozumiałym. Polubiłam go, widziałam jego wewnętrzne zmagania i rozterki. Bardzo kocha swoich bliskich jednak nie potrafi, czy nie chce być z nim szczery – to mi w nim bardzo przeszkadzało, chociaż potrafiłam go zrozumieć. Sam zmaga się z tym co nieuniknione.

Wartość naszego życia, czy da się ją wycenić? Autor bardzo pozytywnie mnie zaskoczył, podjął się trudnego, niejednoznacznego, bardzo delikatnego tematu. Odchodzenie, przemijanie z pełną świadomością i jasnością umysłu. Ile czasu zostało do końca? Andrzej próbuje na nowo poukładać sobie świat, bez większego wytłumaczenia zostawia najbliższych i próbuje sam z sobą dojść do ładu. Początkowe poczucie winy stopniowo zanika. Wraca myślami do przeszłości, próbuje uporządkować swoje sprawy, rozliczyć się z byłą żoną i synem, odnawia znajomość z przyjacielem z dzieciństwa. Na jego drodze staje Izydor.

Rewelacyjnie opowiedziana historia wryła się w moje serce, zostanie tam na dłużej. Klimatyczna, niebanalna, mądra, wnikliwa, prosta opowieść, która daje do myślenia. Życiowe prawdy zostają obnażone. Zostajemy postawieni przed faktem zbliżającej się śmierci i nic nie możemy zrobić. Koniecznie muszę poszukać innych książek Autora. Serdecznie polecam,Tatiasza i jej książki :)

Arkadiusz Borowik serwuje nam powieść idealną na początek roku: o zmianach w życiu, o chwytaniu chwil, o rozliczani się z tym co nas otacza. To książka niepozorna w swojej formie, ale bardzo szybko wkradająca się do podświadomości czytelnika.

Nieczęsto zdarza się, że to mężczyzna sięga po powieść obyczajową i pisze o problemach otaczających nas na co dzień, ale ta garstka panów decydujących się podjąć wyzwanie do tej pory potrafiła zaistnieć w świecie. Nicholas Sparks pięknie pisze o miłości, Nicholas Evans potrafi uchwycić to co najważniejsze w życiu a Arkadiusz Borowik? On potrafi nauczyć czytelnika jak patrzeć na świat, jak korzystać z każdej dostępnej chwili i zapewnia, że niezależnie od tego ile czasu nam zostały, każdy z nas powinien funkcjonować w zgodzie ze sobą.

Andrzej Stroba, główny bohater powieści, to pięćdziesięcioletni nauczyciel z długoletnim stażem na koncie. Uwielbiany przez swoich uczniów, szanowny przez rodzinę, pewnego dnia musi zmierzyć się z tragiczną wiadomością. Okazuje się, że zostało mu zaledwie kilka miesięcy życia a to jak przeżyje swoje ostatnie chwile zależy tylko od niego. Andrzej postanawia więc zakończyć to wszystko z honorem, rozliczyć się z z samym sobą i z ludźmi wokół siebie, i ta decyzja prowadzi go w zaskakujące rejony, których wcześniej nie odwiedzał.

Powieść napisana jest przystępnym językiem i płynie gładko przed siebie, choć tak naprawdę nie należy do najłatwiejszych. To nie jest banalna historia obyczajowa, która ma cieszyć, ale nic nie wnosić, ponieważ autor serwuje nam solidną lekcję życia i pisze o doświadczeniach swojego bohatera szczerze oraz dosadnie, więc tym samym zmusza nas do zatrzymania się, do przemyślenia podjętych kwestii, do próby zrozumienia losów Andrzeja, które są tragiczne w zamiarze, ale jednocześnie znamienne w skutkach. Z zaskoczeniem zauważam również, że autor posługuje się bardzo dobrym stylem - nie tylko obrazowym, ale i lekkim, umiejętnie przeplatając sceny trudniejsze z zabawą i humorem.

Jeśli szukacie książki innej niż wszystkie, skłaniającej do myślenia oraz nie pozostawiającej nas obojętnym na losy bohaterów - koniecznie dajcie szanse prozie Arkadiusza Borowika. "A jeszcze wczoraj było jutro" równie mocno wyciska z oczu łzy co bawi i zaskakuje. To historia z morałem, ale i jednocześnie bardzo życiowa, prosta i kryjąca w sobie prawdy, które na co dzień przeciekają nam przez palce. Warto się zatrzymać nad historią Andrzeja, warto porozmyślać nad tym jak jego wybory po diagnozie doprowadziły go do miejsca w jakim znalazł się w finale, bo to wszystko ma ukryte znaczenie.