A gdyby tak…

Sylwia Trojanowska to autorka, która zawładnęła moim czytelniczym sercem i której książki mogę brać w ciemno, bo wiem, że na pewno się nie zawiodę. Dziś zapraszam Was na recenzję jej najnowszej powieści „A gdyby tak...”, którą nasz blog objął patronatem medialnym.

„Czy może nas zaskoczyć nasza własna przeszłość?”

Zuzanna Stawska i Aleksander Baczyński spotykają się po latach. Teraz oboje mają po czterdzieści lat i nieudane małżeństwa za sobą. Aleksander kiedyś złamał jej serce, jednak teraz chce to naprawić. I gdy już wszystko idzie ku dobremu, na ich drodze staje tajemnica z przeszłości, która rozwala ich świat. Czy się pozbierają? Czy mają szansę być razem? Przekonajcie się sami.

„Nigdy nie stawiaj na szali swojego szczęścia. Nie musisz nim płacić za cudze winy”

„Sylwia Trojanowska to optymistka, pasjonatka pozytywnego myślenia i cieszenia się każdą chwilą. Wielbicielka podróży dalekich i tych bliskich. Uwielbia góry, obcowanie z przyrodą, muzykę filmową i dobrą herbatę (w dużych ilościach!). Kiedy nie pisze, spełnia się jako trener biznesu i coach. Wraz z mężem Tomaszem i synem Alanem mieszka w ukochanym Szczecinie, na skraju Puszczy Bukowej.” Od siebie jeszcze dodam, że to cudowna i pełna ciepła kobieta z sercem na dłoni. Mam z Sylwią wiele wspólnego, odkryłyśmy to podczas długich rozmów, ale o tym cicho sza!

„A gdyby tak...” to powieść, która bardzo mnie zaskoczyła, bo choć wiedziałam, że książka będzie genialna, że mnie poruszy, że wywoła we mnie multum emocji, to nie zdawałam sobie sprawy, jakie tematy zostały w niej zawarte. To zdecydowanie dojrzalsza książka Sylwii, w której zostały poruszone trudne sprawy i tematy tabu. To opowieść, która rozbiła moje serce na milion kawałków, doprowadziła mnie do łez już na samym początku i rozgniotła mnie emocjonalnie. Naprawdę nie spodziewałam się tego po tej książce, czasami nie wierzyłam w to, co czytam, a i nie raz miałam ochotę udusić autorkę. Nie zdradzę Wam zakończenia, ale przyznam się, że ostatni rozdział czytałam trzy razy i za każdym razem wzruszenie ściskało mnie za gardło. To po prostu kolejna świetna książka Sylwii Trojanowskiej, którą koniecznie musicie przeczytać, bo obok tej historii nie można przejść obojętnie.

Autorka świetnie przedstawiła bohaterów, którzy byli niezwykle prawdziwi i jak każdy z nas zmagali się z wieloma problemami. Zuzanna, jak i Aleksander przeszli w swoim życiu wiele i choć ich problemy niejednokrotnie były inne, to ja tak samo mocno je przeżywałam. Bardzo polubiłam Zuzę, a z Aleksandrem na samym początku miałam delikatny problem, nie mogłam go do końca rozgryźć, ale na całe szczęście okazał się wspaniałym, cudownym i kochającym mężczyzną. Na uwagę zasługują także przyjaciółki kobiety, czyli Alina i Agnieszka, które także borykały się sercowymi problemami oraz z życiem, które nie zawsze ma słodki smak. Poza tym przyjaźń kobiet została opisana w tak piękny sposób, że aż im zazdrościłam tego, że siebie miały, że zawsze mogły na siebie liczyć i nigdy by siebie nie zostawiły w potrzebie. Miłość i przyjaźń to fundamenty tej książki.

„Miłość należy się każdemu, kto ma odwagę po nią sięgnąć.”

Jest jeszcze jedna rzecz, która wywarła na mnie niesamowite wrażenie, mianowicie chodzi mi o piękne opisy Szczecina. Uwierzcie mi, że gdy je czytałam, to oczami autorki widziałam te wszystkie piękne miejsca, które wiele znaczyły dla bohaterów i przypominałam sobie swoją ostatnią podróż do tego pięknego miasta.

Muszę jeszcze wspomnieć o tym, że główna bohaterka nazywa się tak samo, jak ja, a na dodatek nosi imię mojej córki, więc tym bardziej książka zostanie w moim sercu na długi, długi czas.

„A gdyby tak...” to powieść, którą tylko i wyłącznie mogę Wam polecić. To przepiękna historia o miłości, przyjaźni o drugich szansach i przeznaczeniu. To nie jest żadna przesłodzona opowieść jakich wiele, ta książka to prawdziwe życie, które nie zawsze maluje się jasnych barwach i choć takie historie nie zdarzają się często, to jednak mają miejsce. Przyznam się Wam szczerze, że nie wiem, jakbym postąpiła na miejscu Zuzy i Aleksandra, ale wiem jedno… miłość to piękne i silne uczucie, które rządzi się własnymi prawami.

Gorąco polecam!

Sylwia Trojanowska to autorka, której książki do tej pory mnie nie zawiodły. Miałam przyjemność czytać wszystkie lektury jakie wyszły spod pióra autorki i każda z nich była dla mnie niezapomniana. Nic więc dziwnego, że w stosunku do "A gdyby tak" miałam ogromne oczekiwania. I wszystkie zostały spełnione.

To zupełnie nowa odsłona autorki - dojrzalsza, pełniejsza, bardziej wartościowa. Wcześniejsze lektury dla młodzieży były dobre, ale ta historia bije je na głowę. W najnowszej książce autorki widać także większe zaangażowanie i precyzyjność w tworzeniu sylwetek bohaterów czy wydarzeń związanych z rozwojem sytuacji. Wszystko to prowadzi do jednego: emocjonalnej historii od której nie sposób się oderwać, ponieważ angażuje ona czytelnika niemal od pierwszej strony.

Fabuła to opowieść o życiu, które niesie ze sobą wiele zaskoczeń. Zuzanna i Aleksander, główni bohaterowie, poznali się podczas studiów. I chociaż wszystko wskazywało na to, że są dla siebie stworzeni: to zdecydowanie nie był ich czas. Zaręczony Aleksander nie miał odwagi zakończyć związku a Zuza - nie miała przekonania by walczyć. Wszystko zatem wskazywało na to, że ich wspólna przygoda dobiegła końca. Do czasu, gdy po wielu latach spotkali się na nowo. Oboje z bagażem życiowych, niekoniecznie przyjemnych doświadczeń. Czy to kolejna szansa od losu? A może jawna kpina z jego strony?

Zrozumienie dla bohaterów jest naturalnym procesem podczas lektury. Zuza i Alek przypominają zwykłych ludzi mijanych na ulicy, którzy skrywają sekrety uniemożliwiające im budowanie spokojnej przystani. Demony przeszłości pukają do drzwi bohaterów a w tle pojawiają się trudne tematy - o utracie bliskich, samotności i przemocy. Sylwia Trojanowska bez ogródek podjęła się historii życiowej, w której rzeczywistość uderza w nas z siłą pocisku, gdy czytamy o rozwodach i zdradach oraz łagodzi, gdy na pierwszym planie pojawia się bezwarunkowa przyjaźń. Za to właśnie kocham powieści obyczajowe - za oddanie drobiazgów dnia codziennego z jego zaletami i wadami, za nawiązanie do czegoś co rozumiem i akceptuję. Bez wątpienia autorka odnalazła się w historii, którą zapoczątkowała i moim zdaniem napisała najlepszą powieść w swoim dorobku.

"A gdyby tak" to książka z w pełni wykorzystanym potencjałem. Zaskakuje czytelnika drobiazgowym oddaniem siły przyjaźni i rodzinnych więzi oraz na całego angażuje w rozwiązywanie zagadki sprzed lat. Jednak to co najpiękniejsze w tym wszystkim to emocje: śmiech przez łzy i chwile niepewności w stosunku do rozgrywanych wydarzeń. To wyjątkowo dobrze napisana historia o której nie można szybko zapomnieć. Polecam!

Nie ukrywam, iż z wielką niecierpliwością oczekuję premiery tej pozycji. Więc, kiedy tylko dotarła do mnie przesyłka z jej zawartością od razu wzięłam się za czytanie. Póki co, Sylwia znana jest z cyklu książek Szkoła latania, przy których spędziłam miłe chwile. Czy zatem najnowsza powieść autorki zrobiła na mnie wrażenie?

Zdecydowanie książka ta różni się pod każdym względem od poprzednich. Jest dojrzalsza, a przede wszystkim widać lepszy warsztat pisarski autorki. Widać ogrom pracy i serca włożony w napisanie tej powieści. Kiedy czytałam, przeżywałam wszystko wspólnie z bohaterami, otrzymałam niesamowity ładunek emocjonalny, czyli to, co w książkach kocham najbardziej. Kiedy człowiek czyta i może poczuć się żywą częścią powieści, czuje się niesamowicie. Pojawiała się u mnie radość, szeroki uśmiech, podziw, smutek i ból poprzez niedowierzanie. Cała gama uczuć jaką człowiek posiada w sobie. Bywały momenty, iż uroniłam nawet łzę.

Zuzanna i Aleksander spotykają się ponownie po wielu latach. Oboje mają za sobą przejścia. Kiedyś ON złamał jej serce. Teraz będzie chciał to naprawić. Kiedy będzie wydawać się, że już wszystko zmierza w dobrym kierunku, spadnie na nich wiadomość niczym grom z jasnego nieba. Czy prawda, która wyjdzie na jaw zniszczy wszystko?

Zuzanna to kobieta, która niejedno w swoim życiu przeszła. Ma za sobą nieudane małżeństwo i teraz stroni od wszelkich uczuć mężczyzn. Jeśli już się z kimś spotyka to tylko na przygodny seks, do swojego serca nie chce dopuścić nikogo. To osoba, która posiada swój charakterek i kiedy trzeba potrafi ujawnić swój pazurek. Uczucia odżywają w niej dopiero wtedy, kiedy ponownie na swojej drodze spotyka Aleksandra, choć nie chce się do tego przyznać.

Polubiłam Zuzkę już na samym początku. To kobieta, z którą złączyła mnie niezwykła więź. W wielu momentach rozumiałam jej postępowanie, choć nie zawsze je popierałam.

Aleksander... ach ten Aleksander. I co ja mam wam o nim powiedzieć? To mężczyzna, którego z początku bardzo polubiłam. Jednak im bardziej brnęłam w jego życie, tym zaczynałam odczuwać co do niego mieszane uczucia. Dlaczego? Ponieważ momentami jego zachowanie mnie odrażało. A jego przeszłość sprawiała, że oczy wychodziły mi z orbit. Później jednak zrozumiałam, że to nie przeszłość decyduje o tym, kim jesteśmy obecnie. Owszem, może mieć na to w jakiejś części wpływ. Jednak ludzie potrafią się zmieniać. I Aleksander dokonał takiej cudownej przemiany. Od tej chwili już go pokochałam. Jego troskliwość, opiekuńczość i czułe słowa jakie wypowiadał wlewały do mojego serca ogrom ciepła.

Sylwia Trojanowska w swojej najnowszej powieści porusza bardzie wiele tematów. Miłość, zdrada, uczucia, przyjaźń, ciężkie wybory, tajemnice z przeszłości. Każdy z tych tematów jest niezwykle życiowy i przedstawiony w rzeczywisty sposób. Przejdźmy na chwilę do przyjaźni. Czytając o niej w owej książce, sama zapragnęłabym mieć takie przyjaciółki jak Zuza, Agnieszka i Alina. Ich przyjaźń była niezwykła. Mogły na siebie liczyć zawsze i o każdej porze. Zawsze mówiły wprost to co myślały, nigdy niczego przed sobą nie ukrywały. Tak właśnie powinna wyglądać prawdziwa przyjaźń, szczera do bólu. A najlepiej jej istotę oddaje poniższy cytat:

"Na tym polega nasza przyjaźń, że jesteśmy obok siebie, gdy się śmiejemy, ale gdy płaczemy, jesteśmy dla siebie, niezależnie od wszystkiego."

Zdrada. To zawsze bolesny temat, który niestety dotyka wielu osób na świecie. Dla mnie zdrada jest niewybaczalna, bo jeśli się kogoś kocha, to nie idzie się świadomie z drugą osobą do łóżka. Bywają jednak kobiety (najczęściej kobiety), które trwają w związkach, w których są zdradzane, poniżane, a przede wszystkim świadome tego wszystkiego. Ale nie mają w sobie dość siły, by odejść i zawalczyć o siebie. Kolejną rzeczą są rozwody, tutaj osób po rozwodach mamy kilka. Rozwód to nie koniec świata. To normalne, że niektórzy ludzie dopiero po czasie są w stanie zrozumieć, iż tak naprawdę do siebie nie pasują. Po co męczyć się w takim związku? Lepiej dać sobie drugą szansę, rozejść się i żyć szczęśliwie.

"- Tak. Czasami trzeba się odważyć, by być szczęśliwym. Szczęście jest tuż obok, ale my, żyjąc w tych swoich hermetycznych światach po prostu go nie zauważamy. Czasami może i widzimy, ale się go boimy."

Opisana miłość nie jest cukierkowata, oblana lukrem. Na jej drodze pojawiają się problemy, pytania, niepewności. Bohaterowie czasem tłumią swoje uczucia w sobie, nie chcąc by ujrzały światło dzienne. Jednak prawda jest taka, że nie można ukryć się przed tym, co podpowiada nam głos serca. Z miłością nie można walczyć, trzeba dać się jej ponieść... unieść nad ziemią. Nigdy nie wiemy, co spotka nas za tydzień, miesiąc, czy też następnego dnia. Ale czyż w życiu nie chodzi o to, by żyć tu i teraz? By nie zastanawiać się, co nas spotka jutro? By cieszyć się każdą daną nam chwilą?

Bohaterowie wykreowani przez autorkę nie są przerysowani, wręcz przeciwnie, to osoby takie ja my, które każdego dnia możemy napotkać na swojej drodze. Sylwia zadbała o to, abyśmy mogli poznać i zagłębić się w ich myślach, byśmy potrafili zrozumieć ich tok postępowania. Moim zdaniem, udało jej się to idealnie. Fabuła wciąga nas już od pierwszych stron, a emocje towarzyszące na każdej stronie, sprawiają iż jesteśmy złaknieni każdego kolejnego zdania, każdego rozdziału. Cofamy się czasem w przeszłość, byśmy mogli poznać wspomnienia towarzyszące bohaterom. Dialogi zastosowane przez autorkę momentami bawiły mnie do łez i sprawiały, iż uśmiech nie schodził mi z twarzy. Książka nie jest przewidywalna, zaskakuje nas w wielu momentach. Muszę też wspomnieć o przepięknej okładce, która jest niezwykle wiosenna i co najważniejsze przyciąga wzrok. Choć nie wszyscy lubią postacie na okładkach, ta doskonale wkomponowała się w powieść.

Im bliżej byłam zakończenia tym bardziej chwilami miałam ochotę udusić autorkę (wybacz Sylwia). Rozbiła moje serce na milion drobnych kawałeczków... dosłownie. Towarzyszyła mi złość, niedowierzanie i pytanie "dlaczego"? Czy po dobrnięciu do końca, to serce jednak się poskładało w całość? O tym musicie przekonać się już sami, sięgając po książkę.

"Tamtej nocy kochali się inaczej. Długo, delikatnie, przy zapalonym świetle, okazując sobie miłość tak wielką, na jaką wcześniej nie potrafili się zdobyć. Zasnęli, wtuleni w siebie, okryci tajemnicą przeszłości."

"A gdyby tak..." to powieść o ogromnym ładunku emocjonalnym, o bohaterach takich jak my wszyscy. Porusza wiele ważnych aspektów życiowych, a przy tym wciąga już od pierwszej strony. A pod koniec czytelnika panują chwile refleksji i przemyśleń. Jestem zachwycona! A Was gorąco zachęcam do przeczytania!