72 pory roku. Kalendarz japoński drogą do odporności psychicznej i siły

Odrzućcie klasyczny podział roku na wiosnę, lato, jesień oraz zimę. Wschodnia kultura już wieki temu zauważyła, że upływający czas zasługuje na większą uwagę, podążanie za rytmem mikrosezonów rozwija lepszą świadomość nas samych oraz natury, która nas otacza. Tradycyjny kalendarz japoński dzieli się na dwadzieścia cztery sekcje słoneczne, a każdą z nich podzielono na trzy mikrosezony, co łącznie dało siedemdziesiąt dwa mikrosezony. Choć może brzmieć to skomplikowanie, okazuje się nad wyraz proste i genialne jednocześnie. Antonio Antefermo przybliża nam tę filozofię, zachęcając jednocześnie, abyśmy w pędzie codziennego życia, zaczęli doceniać mniejsze fragmenty upływającego czasu, bo to z nich składa się większa całość.

Idea podzielenia roku na 72 mikrosezony rozwija naszą uważność. Wiemy, że wiosna budzi naturę na nowo do życia, gdy zastanowimy się nad tym dłużej, zobaczymy, jak wiele zmienia się w niej co kilka dni. Nasiona, które jeszcze wczoraj chowały się pod ziemią, dziś mogą zacząć kiełkować. To samo dotyczy zwierząt, których życie składa się z wielu etapów. Zamiast patrzeć na pory roku jak na długie cykle, książka zachęca nas do pięciodniowej refleksji nad tym, jak otaczający nas świat może stać się odbiciem naszych przemyśleń, refleksji.

Spędziłam z 72 porami roku kilka pięknych tygodni, wypełnionych wyciszeniem i próbą refleksji. Przyznam szczerze, że na początku takie postrzeganie roku wydało mi się kolejną ciekawostką, jednak im dłużej miałam okazję zapoznawać się z przesłaniami autora, tym bardziej zauważałam, jak świetnie wkomponowują się one w mój nastrój. Choć japońskie mikrosezony mogą się różnić od tego co jest nam znane jeśli chodzi o naturę, to jednak uniwersalne i proste zasady jak wierzę będą bliskie wszystkim ludziom, którzy chcą rozwijać swoją uważność.

Pięknym przykładem był mikrosezon, w którym autor skupił się na przemianie gąsienicy w motyla. Okres bezruchu, nie jest tylko czasem oczekiwania, ale też radykalnej transformacji. Choć nasze społeczeństwo wymaga ciągłego działania i widocznych rezultatów, to jednak metamorfoza wymaga cierpliwości, czasu i bezpiecznej przestrzeni. Dając sobie prawo do tego, możemy zbudować solidne fundamenty naszego rozwoju.

Ogromnym atutem tytułu jest to, że można po niego sięgnąć w dowolnym momencie. Antefermo do każdego rozdziału przygotował własne haiku oraz ćwiczenia, które pomagają lepiej przepracować dany mikrosezon. Osobiście zabrakło mi miejsca na własne notatki, myślę, że byłoby to ciekawe uzupełnienie publikacji. Jest to książka, do której można wracać latami, więc tym bardziej przeczytanie za kilka lat obecnych myśli towarzyszących danym mikrosezonom byłoby z pewnością fascynującym doświadczeniem.

Każdy mikrosezon opisany jest w większości na stronie, dwóch,to jednak głębia płynąca z ich przesłania zostawała ze mną na dłużej. Jestem ogromnie ciekawa kolejnych rozdziałów, wierzę, że zauroczą mnie równie mocno jak dotychczasowe. To książka, która nie zmienia świata, ale potrafi zmienić sposób w jaki na niego patrzysz.

Są takie książki, które się „czyta”, i takie, które się… przeżywa. I właśnie do tej drugiej kategorii trafiło u mnie „72 pory roku” autorstwa Antonio Antefermo.

Nie przeczytałam jej jednym tchem, nawet nie próbowałam. To jedna z tych książek, które same narzucają tempo - wolniejsze, spokojniejsze. Książka trafiła do mnie w idealnym czasie w moim życiu - bardzo potrzebowałam chwili na refleksję.

Autor podzielił rok na 72 mikrosezony. Każdy trwa kilka dni i opisuje drobne zmiany w naturze — pierwsze kwiaty, przelot ptaków, poranną rosę. Każdy fragment książki to krótka refleksja - trochę jak notatka z dziennika, czy wpis na blogu.

Ta książka pozwala zwolnić, zatrzymać się na chwilę, zauważyć więcej. Odporność psychiczna to wcale nie “bycie twardym” lecz umiejętność płynięcia z tym, co przychodzi. Pozwala poczuć…spokój. Tak po prostu. Momentami czułam się, jakbym siedziała w małym japońskim ogrodzie z herbatą i po prostu… była.

Niewątpliwym plusem tej książki jest to, że można ją otworzyć na dowolnej stronie i coś z niej wynieść. Przypomina o prostych rzeczach, które w tym całym pędzie życia gdzieś po drodze gubimy. Daje przyjemne poczucie, że wcale nie trzeba tak spieszyć się z życiem.

Wiele tematów krąży wokół akceptacji, zmiany i uważności. Książka może wydawać się monotonna, gdyż każdy mikrosezon niesie podobne przesłania. Nie każdemu może też spodobać się klimat, z uwagi na silne osadzenie w estetyce zen i natury - raczej bardziej przypadnie do gustu tym, którzy stawiają na refleksję, a nie konkretne rozwiązania.

“72 pory roku” to książka, która pokazuje, że odporność psychiczna polega na elastyczności i cykliczności życia. To pozycja idealna dla osób szukających spokoju i refleksji, zainteresowanych mindfulness i filozofią Wschodu. Polecam przede wszystkim tym, którzy są gotowi, by troszeczkę zwolnić.

Antonio Antefermo to włoski psycholog, który z pasją łączy kulturę wschodu z praktykami psychologicznymi. Napisał on książkę, która dzieli rok na 72 pory względem tradycyjnego japońskiego kalendarza. Przygląda się każdej z nich i wyciąga lekcje z tego, co przekazuje nam otaczająca nas natura. Pokazuje jakie mądrości możemy wyciągnąć z każdego mikrosezonu i to, jak przyroda może nauczyć nas wielu wartości: wewnętrznej siły, przeciwstawiania się trudnościom, albo na przykład cierpliwości i nadziei. Zachęca nas do obserwowania natury oraz dostosowywania się do jej cyklów za pomocą wyjątkowych ćwiczeń. A wszystko to w wyjątkowo pięknej oprawie graficznej, okraszone autorskimi haiku.

To jest lekcja o uważności. Książka zachęca nas do zwolnienia i połączenia się z naturalnymi cyklami przyrody. Każdy rozdział kończy się ćwiczeniem. Zazwyczaj są to medytacje, albo wizualizacje. To istna skarbnica pomysłów na uspokojenie i poukładanie myśli w medytacyjnym klimacie.

Autor wzbogacił tekst o autorskie haiku, które harmonijnie wprowadzają nas w klimat sezonu. Wydawca zadbał o wyjątkową szatę graficzną, która domyka całość w pięknej, ozdobnej otoczce.

Ja na potrzeby recenzji przeczytałam ją ciągiem, jednak rekomenduje poznawać kolejne pory na bieżąco, z rytmem naszego kalendarza. Każdy rozdział zaczyna się od przedziału dat, którego dotyczy i warto systematycznie zaglądać do środka, aby poczuć swoją sprawczą moc w pełni.

To podróż wyjątkowa i niepowtarzalna. Na próżno szukać na rynku podobnej pozycji, która w tak ciepły sposób przybliża nas do przyrody i jej naturalnych cyklów.

Dziękuję wydawnictwu za poszerzenie mojej świadomości i zadbanie o mój psychiczny dobrostan.

[współpraca barterowa]

„72 pory roku. Kalendarz japoński drogą do odporności psychicznej i siły” autorstwa Antonio Antefermo (Wydawnictwo Otwarte)

Książka otrzymana w ramach współpracy barterowej.

Autor „Drogi samuraja” pokazuje, jak dzięki japońskiej filozofii oraz koncepcji 72 mikrosezonów żyć uważniej i z większą akceptacją wobec zmian. Antefermo łączy refleksję, ćwiczenia i haiku, ucząc spokoju, odporności psychicznej oraz zgody na to, czego nie jesteśmy w stanie kontrolować.

Każdy, kto mnie zna, wie, że takie książki są mi szczególnie bliskie. Filozofia japońska, buddyzm zen czy shintō to nurty, w których odnajduję ważne dla siebie wartości. Nie określam się jako buddysta, ale czerpię z tych nauk w codziennym życiu, rozwijając się na własnych zasadach. Jednym z najważniejszych autorów w tym obszarze pozostaje dla mnie Shunmyō Masuno, dlatego z dużym zainteresowaniem sięgnąłem po książkę Antefermo – włoskiego psychologa, który w swojej pracy inspiruje się myślą Wschodu.

„72 pory roku” to bardzo dobry poradnik, który pomaga spojrzeć na codzienność w rytmie natury i odnaleźć w niej spokój. Jednocześnie jego forma sprawia, że nie jest to książka do jednorazowego przeczytania. Najwięcej zyskuje się, obcując z nią zgodnie z założeniem autora - wracając do niej co kilka dni, wraz z kolejnymi mikrosezonami. Każdy z nich niesie krótką refleksję i konkretne ćwiczenie. Przykładowo „Tsubame kitaru” (powrót jaskółek) przypomina, że po każdej zimie przychodzi odrodzenie i nowe możliwości.

To lektura, którą warto „dawkować” - najlepiej z notesem pod ręką, w ciszy i skupieniu. Czytana w całości traci część swojej siły, bo wiele motywów naturalnie się powtarza: akceptacja zmian, uważność, wdzięczność czy pogodzenie się z trudniejszymi momentami.

Choć przeczytałem książkę od początku do końca, traktuję to jako wstęp. Właściwa praca z nią dopiero przede mną - poprzez regularne powroty do kolejnych rozdziałów, zgodnie z rytmem mikrosezonów.

Zdecydowanie polecam „72 pory roku. Kalendarz japoński drogą do odporności psychicznej i siły” wszystkim, którzy szukają spokojniejszego, bardziej świadomego podejścia do życia. To wartościowa propozycja dla osób otwartych na rozwój duchowy - niezależnie od światopoglądu.

Wszyscy przyzwyczailiśmy się do tego, że rok dzieli się na 4 pory, ewentualnie 5, jeśli doliczymy przedwiośnie, lub 6, jeśli doliczymy babie lato. Oczywiście, jak mówi memiczna mądrość, zawsze znajdzie się jakiś Azjata, który zrobi wszystko lepiej. Jak się można domyślić z tytułu książki, tymi Azjatami są tym razem Japończycy, którzy podzielili rok na dużo więcej okresów.

Tradycyjny kalendarz japoński dzieli rok na dwadzieścia cztery sekcje słoneczne, z których każda trwa około piętnastu dni. A żeby lepiej oddać przemiany zachodzące w przyrodzie, każda sekcja słoneczna została dodatkowo podzielona na trzy mikrosezony. I takim to sposobem Japończycy podzieli sobie kalendarz na 72 mikrosezony, z których każdy trwa około 5 dni. I wiecie co, po przeczytaniu tej pozycji i zaobserwowaniu, co opisuje każdy mikrosezon, taki podział ma sens. Np. aktualny mikrosezon, trwający od 26 do 30 marca, poświęcony jest kwitnieniu wiśniowych drzew. Co ciekawe, z tego kwitnienia, oprócz oczywistej przyjemności obserwacji ulotnego piękna kwiatów wiśni, czy jak to często w Japonii można spotkać, całych alei wypełnionych wiśniami, można wynieść naukę. Antonio Antefermo w kwiatach wiśni widzi przypomnienie, „jak cenne jest życie. To kwitnienie, tak szybkie i ulotne, symbolizuje kruchość ludzkiej egzystencji. I ta świadomość może nas zainspirować do życia z większą intensywnością, doceniania małych radości codziennego życia, troszczenia się o relacje i realizowania marzeń z pasją.”

Autor zachęca, aby każdego dnia znaleźć coś pięknego i poświęcić temu chwilę. Anterfermo zachęca również, aby zapisywać swoje przemyślenia, a nawet układać własne Haiku związane z każdym mikrosezonem. Wg. Autora powrót po jakimś czasie do tych zapisków, może pokazać nam, jak bardzo się zmieniliśmy, jak bardzo urośliśmy.

„72 pory roku. Kalendarz japoński drogą do psychicznej odporności” to nie jest typowy poradnik, to coś pomiędzy poradnikiem, kalendarzem przyrodniczym a podręcznikiem uważności. Ta pozycja pozwala inaczej spojrzeć na otaczający nas świat, zwłaszcza ten przyrodniczy, pozwala zatrzymać się na chwilę i pochylić nad swoimi emocjami. W tym pomóc mogą nam krótkie ćwiczenia zamieszczone na końcu każdego mikrosezonu.

To nie jest książka „na raz”. To książka, która w zamyśle Autora ma nam towarzyszyć przez 72 pory roku i pomóc na wzrastać, ucząc nas [Adres usunięty]. cierpliwości, uważności, odporności psychicznej, wdzięczności, czy „patrzenia serca”.

Ta książka towarzyszy mi już przez kilka mikrosezonów i będzie towarzyszyła nadal. Dla mnie to takie zatrzymanie na chwilę, przemyślenie kilku spraw, albo tylko pochyleniu się na Haiku, jakie Anterfmo zaproponował na nadany mikrosezon.

Książka zdecydowanie dla tych, którzy jak ja, żyją szybko i w tym pędzie często zapominają o tym co jest najważniej (i nie, nie mówię tu o pracy). Ta książka pozwala się wyciszyć i odnaleźć duchową równowagę.

Serdecznie polecam!