450 stron

Powiadają że wszystko jest na sprzedaż, nie ma rzeczy, których nie można kupić. Świat marketingu rządzi się swoimi prawami i nawet najbardziej drastyczne posunięcia, nie dziwią tu nikogo. Ale co, jeśli w grę wchodzi zabójstwo? Czy aby wypromować nową książkę, ktoś musi zginąć?

Wiktoria Moreau to mistrzyni kryminału, a jej powieści cieszą się ogromną popularnością i zainteresowaniem. Nie ma się co dziwić, że gdy jej najnowsza książka pojawia się w przedsprzedaży, miliony czytelników, natychmiast ją kupują. Wiktoria cieszy się kolejnym sukcesem i nie spodziewa się, że już niedługo jej świat zostanie wywrócony do góry nogami. W mieście dochodzi do tajemniczych morderstw, a jej powieść która jeszcze nie trafiła nawet do druku, w jakiś sposób znalazła się w rękach ogromnej korporacji, która planuje wytoczyć jej proces o zniesławienie. Kobieta wplątuje się w niebezpieczną grę, w której stawką jest życie wielu ludzi. Ktoś cały czas zabija i jak się okazuje, z niezwykłą precyzją i dokładnością, odwzorowuje fabułę powieści jednego z jej największych konkurentów. Jaką rolę odegra Wiktoria w tej historii? Co ma wspólnego jej książka z tajemniczymi morderstwami? Dlaczego ktoś osądził ją o plagiat?

„450 stron” to druga książka Patrycji Gryciuk, która ukazała się na rynku. Po ciepłym przyjęciu przez czytelników, jej debiutanckiej powieści „Plan”, oczekiwania względem kolejnej książki autorki były ogromne. Nie ma się co dziwić, że gdy tylko książka ukazała się w zapowiedziach, wielu zaczęło z niecierpliwością odliczać dni do premiery. Wokół książki zrobił się ogromny szum, co poskutkowało tym, że coraz więcej czytelników zdecydowało się sięgnąć po książkę. W moim przypadku, było to pierwsze spotkanie z piórem autorki, a po dość dużym rozgłosie i pozytywnych opiniach „Planu”, które miałam okazje niejednokrotnie czytać, spodziewałam się książki, która po prostu wbije mnie w fotel. Liczyłam na wielkie emocje, niesamowite napięcie i ogromną ilość wrażeń. Choć książkę czytało mi się dobrze i wzbudziła moją ciekawość, to jednak obeszło się bez większych emocji. „450 stron” to całkiem niezła powieść, ale obawiam się, że nie zagości za długo w mojej pamięci.

Książka Patrycji Gryciuk, to kryminał w którym znajdziemy elementy thrillera i romansu. Autorka w świetny sposób buduje napięcie i klimat. Fabuła jest oryginalna i ciekawa, a akcja książki od samego początku pędzi do przodu. Dodatkowo, lekki język i przyjemny w odbiorze styl, sprawiają że książkę czyta się w ekspresowym tempie. Nie można powiedzieć, że jest to zła powieść, jednak zawiera dość dużo minusów, które nie pozwalają odczuć satysfakcji po przeczytaniu książki. Autorka stara się ukazać nam relacje damsko-męskie, co skutkuje tym, że otrzymujemy zbyt przesłodzony romans, który zamiast być wątkiem pobocznym, często wysuwa się na prowadzenie, rozpraszając i wzbudzając irytację. Również bohaterowie sprawiają wrażenie niedopracowanych i sztucznych, a zwłaszcza Wiktoria, która od samego początku nie wzbudza sympatii. Jej chłodny styl bycia i niezdecydowanie, są denerwujące, przez co ciężko ją polubić i wykrzesać z siebie jakieś pozytywne odczucia względem jej osoby.

Podoba mi się to, w jaki sposób autorka pomieszała fikcję z rzeczywistością. Jest to zdecydowanie najmocniejszy atut tej powieści, bo czasami ciężko odróżnić, co dzieje się w czasie rzeczywistym, a co jest tylko fikcją. W książce Patrycji Gryciuk, znajdziemy świetną intrygę, ciekawie ukazane policyjne śledztwo i wszechobecne tajemnice. Autorka ukazuje nam również rynek wydawniczy i jego mroczne sekrety. W sprytny sposób wplata wątek medyczny w fabułę książki, co zdecydowanie podnosi jej wartość. Niestety brakuje elementu zaskoczenia i napięcia, którego oczekujemy od kryminału. Również porównywanie „450 stron” do książek Cobena, jest tutaj nie na miejscu. Może i książka Patrycji Gryciuk, nie jest najgorsza, ale jak dla mnie zabrakło efektu „wow” i dreszczu emocji, na który liczyłam gdy sięgałam po ten tytuł.

„450 stron” to całkiem zgrabnie napisana powieść. Autorka ma naprawdę genialnie rozbudowany warsztat pisarski. Potrafi zaintrygować, zachęcić czytelnika i wzbudzić w nim ciekawość. Nie można zaprzeczyć, że najnowsza książka Patrycji Gryciuk, to świetna rozrywka i gwarancja miło spędzonego czasu. Jednak niedosyt pozostał. A czy polecam? Wybór zostawię wam.

Ile byłbyś w stanie zrobić, aby zdobyć popularność swojej książki? A może w tym wypadku, cena nie gra roli?

Miliony czytelników z niecierpliwością czeka na premierę najnowszej powieści Wiktorii Moreau zwanej królową kryminałów. Tymczasem pewna firma farmaceutyczna oskarża autorkę o zniesławienie, na podstawie książki, której jeszcze nie ma w obiegu. W dodatku okazuje się, że jej największy konkurent kilka miesięcy wcześniej wydał kryminał zbudowany na tym samym pomyśle.

''- napisałam w tamtym roku, poszło do korekty siedem miesięcy temu, a jego powieść wyszła miesiąc temu.''

Jak to możliwe? Zbieg okoliczności? Przypadek? Ale to nie koniec niespodzianek. Im dalej w las, tym więcej … trupów. O co w tym wszystkim chodzi? Kto chce zabawić się kosztem pisarki? Jaki ma w tym cel?

''450 stron'' to druga powieść Patrycji Gryciuk. Autorka pochodzi z Legnicy. Jest absolwentką I Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki w Legnicy w klasie humanistycznej o profilu dziennikarskim. Z zawodu nauczyciel i filolog romański - ukończyła studia w Nauczycielskim Kolegium Języków Obcych w Legnicy i na Uniwersytecie Wrocławskim. Mieszkała m.in. we Francji, Hiszpanii i Stanach Zjednoczonych. Zebrane w tym czasie doświadczenia, poznani ludzie i miejsca zaowocowały napisaniem pierwszej książki pt. ''Plan'', będącej efektownym połączeniem romansu i powieści sensacyjnej. Obecnie pracuje jako nauczyciel języka francuskiego dla obcokrajowców w elitarnej międzynarodowej szkole Ecolint w Genewie.

Miałam okazję poznać debiutanckie dzieło Patrycji, które wspominam nadzwyczaj pozytywnie. Dlatego kiedy nadarzyła się okazja przeczytania kolejnej pozycji, z ochotą zabrałam się za lekturę. Czy jestem usatysfakcjonowana? Bez wątpienia tak. Dostałam do ręki rewelacyjny, kompletnie wciągający kryminał na bardzo wysokim poziomie. Napisana z rozmachem fabuła porywa i urzeka oryginalnością. Pokrótce zdradzę kilka istotnych szczegółów. Mamy dwa teksty różnych autorów o wspólnej tematyce dotyczącej pewnego laboratorium medycznego, który wykorzystuje ludzi do testowania bardzo niebezpiecznego leku na syndrom Attaka. Jak to możliwe? Czy to plagiat? A może to celowe działanie? Jeżeli tak, to czyje? Pisarzy? Wydawcy?

Autorka jest mistrzynią w budowaniu intrygi. Stopniowo dawkuje informacje, co jakiś czas dorzucając kolejne puzzle do misternie skonstruowanej układanki. Zmusza Nas do wytężenia szarych komórek, popatrzenia na daną sprawę z wielu perspektyw. W skrócie - doskonała gra psychologiczna.

Na uznanie zasługuje też trzymający w napięciu wątek kryminalny. Ktoś morduje wybranych przez siebie ludzi, dokładnie w taki sposób, jaki został opisany w książce Larsa Washingtona (rozbudowanej wersji, najnowszej powieści Wiktorii Moreau). Policja jest bezsilna, gdyż sprawca nie pozostawia po sobie żadnych śladów ani poszlak. Gryciuk perfekcyjnie bawi się z czytelnikiem w kotka i myszkę, wodzi go za nos według własnego uznania. Wielokrotnie czułam się jak dziecko błądzące we mgle, co uważam za duży atut. Wszak nie ma chyba nic lepszego niż samodzielna zabawa w detektywa.

W powieści pojawia się także wątek miłosny – Wiktoria wdaje się w romans z młodszym od niej o 10 lat Mackenzie, przystojnym aktorem. Czy ich związek ma szansę przekształcić się w coś więcej? W obecnej rzeczywistości tego typu relacje nadal wywołują wiele kontrowersji. Nie szokuje nas zbytnio widok par, w których ON jest dużo starszy od niej. Natomiast odwrotny ''układ'' budzi niezdrową sensację. Tymczasem pisarka błyskotliwie pokazuje, że miłość nie zna pojęcia wieku, nie patrzy w metrykę. Aby związek był udany i trwały, wystarczy w oparciu na szacunku i wzajemnej szczerości przestrzegać uzgodnionych pomiędzy stronami zasad współżycia. Dzięki temu istnieje duża szansa na stworzenie harmonijnego i szczęśliwego duetu.

Jestem zachwycona tą książką, zwłaszcza stylem w jakim została napisana. Autorka operuje niezwykle żywym, bogatym i plastycznym językiem, dzięki temu łatwiej wyobrazić sobie opisane osoby, miejsca i sytuacje. Akcja jest dynamiczna i nieprzewidywalna do samego końca. Rzetelnie przedstawieni są również bohaterowie zarówno pierwszo- jak i drugoplanowi. Wypadają bardzo naturalnie, są wyraziści, różnorodni, mający niejedno na sumieniu. Prym wiedzie oczywiście główna bohaterka – Wiktoria. To kobieta z klasą i z charakterem, chociaż tak jak my miewa też chwile słabości, zwątpienia, bezsilności, co sprawa, że jest bardziej "ludzka". Na koniec wspomnę jeszcze o moich wrażeniach odnośnie okładki zaprojektowanej przez Mariusza Banachowicza – estetyczna, a jednocześnie intrygująca. Grafik spisał się na medal.

Podsumowując. Znakomicie skonstruowany kryminał kobiecy pełen wymyślnych intryg, niezwykłych zagadek i zaskakujących zwrotów akcji. Patrycja Gryciuk umiejętnie trzyma czytelnika w niepewności. Z upodobaniem myli tropy, mnoży zagadki, zaciera ślady i prowadzi w ślepe uliczki. Bez owijania w bawełnę odsłania ciemne strony machiny marketingowej i skłania do refleksji nad złożonością ludzkiej natury. Istny majstersztyk gatunku.