444. Jakub Kania. Tom 1

Książka “444” to debiut powieściowy Macieja Siembiedy, pierwszy tom serii z Jakubem Kanią, który po raz pierwszy ukazał się w 2017. Po siedmiu latach wydany ponownie nie tylko przez inne wydawnictwo, te, w którym autor od kilku dobrych lat wydaje, nie tylko w nowej szacie graficznej, ale i w wersji poprawionej, ulepszonej, trochę odchudzonej - zatem i ci, co książkę już kiedyś czytali z pewnością z przyjemnością przeczytają ją znowu. Wiem, bo sama zaliczam się właśnie do tej drugiej grupy! I z perspektywy dziewięciu powieści, sześciu lat towarzyszenia autorowi na jego ścieżce kariery w gatunku powieści sensacyjnej przyznaję, że “444” było debiutem odważnym. To historia wielopoziomowa, wielowątkowa, przeganiająca czytelnika przez tysiąclecia, państwa, religie i ważne wydarzenia historyczne. Brzmi dosyć groźnie, ale autor opisuje to w sposób porywający, tak że czytelnik czerpie z lektury prawdziwą przyjemność, a jednocześnie książki zwyczajnie nie chce się odkładać. Szkieletem powieści jest jedno z dzieł Jana Matejki pt. “Chrzest Warneńczyka”, z którym wiąże się pewna przepowiednia, mogąca zmienić losy świata. I tak jak wątek przepowiedni jest fikcyjny, ale och! jakże pożądany w naszej rzeczywistości (mówi o połączeniu dwóch różnych religii, w imię których ludzie mordowali się w ogromnych ilościach na przestrzeni tysiącleci), tak wątek obrazu jest już w dużej mierze prawdziwy. Zresztą nie tylko on, autor bardzo umiejętnie miesza prawdę historyczną z fikcją literacką podając to w doskonałym stylu - przyjemnie, inteligentnie lekkim, momentami zabawnym. Czytanie tej książki to czysta przyjemność obcowania z naprawdę dobrą sensacyjną literaturą, coś, co polecam wszystkim miłośnikom dobrej lektury, nie tylko fanom tego gatunku. Bo nawet jeśli za powieściami sensacyjnymi nie przepadacie, to myślę, że Maciej Siembieda sprawi, że spojrzycie na nie inaczej. Gorąco, przegorąco polecam!

Tych, którzy przeczytali, chociaż jedną powieść autorstwa Macieja Siembiedy, z pewnością nie muszę zachęcać do lektury kolejnej. Natomiast reszta powinna jak najszybciej sięgnąć po książki tego pisarza. Dlaczego? Bohaterowie, motyw, wątki, drugi plan. To tak w skrócie, a jak wiadomo liczą się detale, bez nich czytanie traci smak i wkrada się nuda. Z pewnością w „444” jedno i drugie czytelnikowi nie gości ani na minutę. Sama tematyka jest już intrygująca, a podłoże faktograficzne jest wprost jak ze scenariuszy największych światowych wytwórni filmowych. Prawda historyczna plus wyobraźnia autora daje efekt w postaci pełnej zwrotów akcji, oczywiście w najmniej spodziewanych momentach, kierujących fabułę w kierunku, jakiego nikt z czytających nie brał pod uwagę. Zresztą rozpoczynając czytanie „444” spodziewajcie się czegoś więcej niż niespodziewanego i wcale nie jest na wyrost, zwłaszcza jeśli przeszłość, mnie i bardziej odległa, przeplata się z teraźniejszością i nie tylko. To tak na zaostrzenie apetytu, chociaż bardzo szybko przekonujemy się, że zgodnie z hasłem „cudze chwalicie, swego nie znacie” okazuje się, iż na rodzimym podwórku mamy wiele zagadek, czekających na odkrycie i rozwiązanie. Można je również uczynić motywem dla książki, w której mistrz Matejko jest w samym centrum prokuratorskiego śledztwa, a główny bohater przemierza świat wzdłuż i wszerz by je rozwiązać.

Osobiście nie mogę doczekać się premiery. Brakuje w księgarniach polskich thrillerów o nieco sensacyjnym zabarwieniu (a przecież nie brakuje w naszej historii wątków, które można przenieść na karty powieści) i wreszcie ta luka zostanie zapełniona. Nie przez byle kogo, bo Siembieda pisze lekko i zajmująco. Książka już jest na mojej liście życzeń!

Ależ zaskoczył mnie rozmach tej powieści. 🔥

Nie spodziewałam się, że czekają mnie tak obszerne rozdziały przenoszące mnie daleko w przeszłość historyczną. Wszystko za sprawą głównej osi fabularnej skupiającej się na obrazie Jana Matejki „Chrzest Warneńczyka”, które od dekad przechodzi z rąk do rąk. Przede wszystkim przez rzekome utajnione proroctwo, które w sobie zawiera, a dokładniej co 444 lata możliwe jest pojednanie islamu z chrześcijaństwem przez wybrane osoby.

I tutaj właśnie robi się najciekawiej, bo spore historyczne fragmenty, o których wspomniałam dotyczą właśnie momentów, gdy proroctwo ma się ziścić. 1000, 1444, 1888, a i nawet zarys 2331-2332 roku, w takich latach autor pokazuje nam splot wydarzeń łączących się z poszukiwaniem obrazu we współczesnych czasach przez prokuratora IPN Jakuba Kanię. Z dodatkowych smaczków, których jest tutaj co nie miara, to jest i fragment tego jak sam Matejko dowiaduje się o proroctwie i zaczyna prace nad obrazem. Ważne dla fabuły też jest ukazanie poszukiwań obrazu w czasach PRL-u przez pracownika Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich (obecnego Instytutu Pamięci Narodowej). Wprowadzenie jego badań jest kluczowe dla Kani i to nie tylko w sferze zawodowej.

Czytało mi się tę powieść z dużą dozą zafascynowania i napięcia, chociaż fabularnie nie ma pośpiechu i każdy wątek ma swoje spore nabudowanie. Warto jeszcze wspomnieć o wątku sensacyjnym, który we przeszłym i współczesnym przekazie opiera się na działaniach pewnego bractwa islamskiego, przez co nie brakuje nieraz burzliwych i tragicznych zwrotów akcji. Co chwila przychodzi mi coś kolejnego do głowy co miało wpływ na fabularną całość, ale nie zagłębiając się w kolejne szczegóły napiszę, że tym właśnie przemyśleniem i połączeniem przyczynowo-skutkowym ujęła mnie ta powieść. Bardzo mi się spodobało to jak autor przy całym tym historycznym rozmachu nadał tej książce takiej subtelnej lekkości w stylu, która niosła mnie płynnie przez całą powieść.

Gdyby ktoś jeszcze nie wiedział, miał wątpliwości, lub zapomniał, dlaczego należy przeczytać KAŻDĄ powieść Macieja Siembiedy, może to zrozumieć sięgając po „444” – w nowej wersji. To pierwsza część cyklu z Jakubem Kanią, prokuratorem IPN, który wiedziony nieustępliwością, inteligencją i intuicją, odkrywa tajemnice przeszłości. Prawda historyczna jest tak nieprawdopodobna i zagadkowa, że fikcja literacka jest „tylko” wypełnieniem, sklejeniem tych wątków, pięknym naczyniem, w którym podane są prawdziwe wydarzenia.

Sensacyjna akcja dziejąca się na przestrzeni wieków, w różnych miejscach świata wciąga, porywa, fascynuje i oferuje czytelnikowi niesamowitą przygodę – brawurową podróż w czasie i przestrzeni. Precyzyjnie skonstruowana fabuła, bohaterowie, którym kibicujemy, liczne intrygi, zwykłe życie i wydarzenia o niewyobrażalnych konsekwencjach - w "444" przeplatają się uczucia, motywacje, przeznaczenie i poświęcenie; nieczyste zagrywki i wartości najwyższe. Fanatyzm ze zwykłą marnością charakterów.

Tajemnica obrazu Jana Matejki „Chrzest Warneńczyka”, łącząca się z przepowiednią o pojednaniu chrześcijaństwa i islamu, okazuje się być pilnie strzeżona – jakie kryje proroctwo, komu może zagrażać, komu będzie zależało, by nigdy nie zostało ujawnione? I jak daleko posuną się ci, którzy chcą jej strzec?

Nowe, piękne wydanie „Czwórek” poleca się uwadze – w pełni zasługuje na czas, jaki trzeba im poświęcić. A będzie to chwilka, pomimo objętości niemal 500 stron i odłożyć na później się nie da!

Zdecydowanie polecam 👌

W wypadku samochodowym ginie dziennikarz Paweł Włodarczyk. Ta śmierć nie była przypadkowa, ponieważ w aucie znajdowały się cenne dokumenty dotyczące zaginionego obrazu Jana Matejki "Chrzest Warneńczyka". Prokurator IPN i adresat dokumentów zostają wciągnięci w niebezpieczną grę. Trwa ona kilka pokoleń, a zamieszani w tą rozgrywkę są: hitlerowski grabieżca dzieł sztuk, żydowski antykwariusz oraz dyrektor warszawskiego Muzeum Narodowego. Tajemnicze zniknięcie obrazu dotyczy sekretnego proroctwa, według którego co 444 lata, pojawi się szansa pojednania islamu z chrześcijaństwem. Ale znajdą się tacy co przed niczym się nie cofną aby udaremnić przepowiednie.

Książka posiada narrację trzecioosobową, gdzie ciężko było się utożsamić z postaciami literackimi. Autor skupia się na opisach historycznych i snuciu ciekawej teorii spiskowej. Weźmy choćby wątek bitwy pod Warną, którą twórca powieści przedstawia w bardzo ciekawy sposób. Dzięki czemu można było poczuć zapach kurzy galopujących wierzchowców, widzieć tryskającą krew na polu bitwy oraz usłyszeć okrzyki zwycięstwa janczara Kodża Hyzyry nad królem Władysławem III. Powieść to nie tylko sama historia, ale to przede wszystkim kawał dobrej teorii spiskowej z dziejów Chrześcijaństwa i Islamu.

Lektura jaką Maciej Siembieda nam przedstawia nie jest typową historyczną powieścią. Odnajdziemy wiele wątków owianych tajemnicą. Sama fabuła zaginionego obrazu Jana Matejki to literatura faktu, dzięki której dowiadujemy się jaką wartość narodową ma to malowidło. Owszem możemy się przyczepić do paru niuansów w utworze, ale muszę stwierdzić, że dobrze mi się czytało książkę. Autor zręcznie manewrował historią, dzięki czemu czytało się to z zapartym tchem. Były także momenty, których się nie spodziewałam, a które okazały się bardzo potrzebne. "444" to dobrze skomponowany utwór literacki, który porwał mnie na nieznane wody Polskiej historii. Jeśli lubicie takie klimaty to możecie śmiało sięgnąć po tę pozycję.

Powieść „444” Macieja Siembiedy stanowi jego literacki debiut. Opierając się na prawdziwych wydarzeniach, autor buduje wokół obrazu mistrza Jana historię, której pozazdrościć mu mogą wszyscy literaccy poszukiwacze tajemnic i spisków, z Danem Brownem na czele. „Chrzest Warneńczyka”, najczęściej kradziony obraz Matejki, został tak naprawdę stworzony w jednym konkretnym celu: by za jego pośrednictwem przekazać światu (w sposób rzecz jasna niebezpośredni) treść przepowiedni znanej jedynie chrześcijańskim papieżom oraz przywódcom islamu. Okazuje się bowiem, że raz na 444 lata, począwszy od roku 1000, Bóg ofiaruje światu szansę na pojednanie dwóch zwaśnionych religii. Takich prób będzie w sumie 4 (proroctwo arby, czyli „czwórki”).

Na trop ów tajemnicy wpada Jakub Kania, prokurator IPN-u. Gdy w dniu umówionego spotkania w podejrzanych okolicznościach ginie dziennikarz prowadzący prywatne śledztwo dotyczące obrazu, a z mieszkania denata giną wszelkie dokumenty związane ze sprawą, wiedziony ciekawością i uporem Kania zostaje wplątany w szereg niebezpiecznych wydarzeń. Rozgrywka, którą przyjdzie mu stoczyć sięga tak naprawdę kilkuset lat wstecz, a jej źródło stanowi tajemnicze bractwo Bokira. Członkowie stowarzyszenia nie cofną się przed niczym, byle tylko udaremnić spełnienie się przepowiedni. Walka na przestrzeni wieków przynosi wiele ofiar stanowiących „kamień na drodze Proroka”. Jednym z takich kamieni stał się właśnie prokurator IPN-u...

Przyznam, że jestem tą powieścią oczarowany. Podczas lektury „444” co chwila wracała do mnie jedna myśl: „To jest za dobre na debiut!”. Rzeczywiście, cała historia została dopracowana w najdrobniejszych szczegółach, a potem opowiedziana z taką swobodą i lekkością, że trudno mi było znaleźć odpowiednie miejsce na przerwanie lektury. Tempo powieści dyktowane stosunkowo krótkimi rozdziałami toczy się dynamicznie, a zarazem w sposób wielce wyważony. Już od pierwszych stron jesteśmy świadkami trzęsienia ziemi, które następnie rozrasta się do niespodziewanych rozmiarów, obejmując swoim zasięgiem ponad 1300 lat! W takim bowiem przedziale czasowym odbywamy naszą podróż ku rozwikłaniu tajemnicy przepowiedni. Autor, dzieląc główny wątek powieści na kilka części, z wielką wprawą przenosi czytelnika w wydarzenia mające swe miejsce w X, XV, a nawet XXIV wieku(!). Zachowując adekwatne dla danej epoki zwroty oraz nazewnictwa, wykazuje przy okazji ogromną wiedzę historyczną, którą potrafi umiejętnie wpasować do wymyślonej fabuły. Nic tu nie jest dziełem przypadku. Każde wydarzenie prędzej, czy później zostanie wyjaśnione (w formie retrospekcji, bądź wizjonerskich obrazów z przyszłości). Zaś finał całej historii zaskoczy niejednego z Was – gwarantuję.

Więcej na blogu Zwykłej Matki

Powieścią Macieja Siembiedy zainteresowałam się dzięki patronatowi LC.

Debiutujący pisarz na polskim rynku wydawniczym porównywany do Dana Browna stworzył świetną powieść sensacyjną osadzoną w polskich realiach. Wątki,postaci historyczne i fikcyjne łączą się w całość tak, że trudno dostrzec co jest prawdą a co nie.

Autor dobrze przygotował się do pisania i sprawił, że opowieść jest wiarygodna i ma rzetelne odniesienie do historii.

Powieść jest zagadkowa, napisana z rozmachem i pasją. Czyta się szybko i z przyjemnością ze względu na wysoki poziom literacki.

Przedstawiona historia wciągnęła mnie bez reszty a zwroty akcji spowodowały, że nie potrafiłam wpaść na rozwiązanie zagadki ale za to zmusiła mnie do myślenia i oczywiście ruszyłam w wirtualny świat aby pogłębić swoją wiedzę.

Ciekawostką historyczną jest, że obraz Matejki " Chrzest Warneńczyka " istnieje i faktem jest, że powstał w zagadkowych okolicznościach. Przede wszystkim zadziwia otaczające go milczenie, próżno szukać na jego temat jakichkolwiek informacji, tylko tyle, że był najczęściej kradzionym polskim obrazem. Pomimo, że znajdował się od dawna w Polsce nie był udostępniany publicznie nie wiadomo dlaczego. Od 2014 r. pojawił się na wystawie w Muzeum Romantyzmu w Opinogórze.

Sporo tu zagadek, teorii spiskowych i czy naprawdę obraz przepowiada przyszłość ?

Zakończenie powieści bardzo naciągane ale można wybaczyć autorowi bo czy w głębi serca nie chcielibyśmy aby Polska była krajem liczącym się w świecie.

Z czystym sumieniem polecam "444" wszystkim, którzy podobnie jak ja lubią dobrą sensację, połączoną z faktami historycznymi i fikcją literacką a dodatkowo doprawioną wątkiem miłosnym i humorem.

" Historię tworzą nie jej uczestnicy, ale ci którzy ja piszą. Nie ma bardziej zakłamanej nauki "

Stany Zjednoczone mają Dana Browna; Niemcy – Philippa Vandenberga; Hiszpania – Louisa Montero Manglano, a my od niedawna Macieja Siembiedę, trzykrotnego laureata „polskiego Pulitzera” w kategorii reportażu, absolwenta Uniwersytetu Opolskiego, dziennikarza i reportażystę, autora kilkuset tekstów publikowanych m. in. w Polityce i Kulturze oraz czterech zbiorów reportaży. Tym razem Maciej Siembieda postawił na powieść i dobrze się stało, bo powstała naprawdę świetna książka łącząca w sobie historię i fikcję, w której polski autor żongluje z powodzeniem datami i epokami.

Istnieje wyjątkowa zbieżność z jedną z książek Browna. Kod Leonarda da Vinci opiera się głównie na jednym z najsławniejszych obrazów Leonarda. W powieści 444 również istotną rolę odgrywa obraz, ale tym razem nie włoskiego pochodzenia, lecz malarza z naszego podwórka, Jana Matejki. „Chrzest Władysława Warneńczyka”, bo o to dzieło chodzi, jest obrazem wyjątkowym. Według Siembiedy Matejko ukrył w nim przepowiednię o potomku dwóch największych religii chrześcijaństwa i islamu mającego doprowadzić do pojednania tychże. Trzy szanse następujące 444 lata po sobie od roku 1000, nie powiodły się. Pozostała jedna, ostatnia, która ma zdarzyć się w 2332 roku.

Powieść zaczyna się mocno, bo śmiertelnym wypadkiem pewnego, niewiele znaczącego dziennikarza. Tylko czy zderzenie z rozpędzonym tirem, to był przypadek, zważywszy na fakt, że ów dziennikarz jechał właśnie na spotkanie z prokuratorem z IPN-u Jakubem Kanią, chcąc podzielić się odkrytymi tajemnicami ukrytymi na obrazie Jana Matejki. Jak się łatwo domyślić amerykańskiego profesora Roberta Langdona w książce Siembiedy zastępuje naturalnie prokurator Jakub Kania, a w śledztwie zręcznie pomaga mu piękna stewardessa Katarzyna Karewicz, wnuczka członka Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich.

444 to debiut powieściowy Macieja Siembiedy i dodam, że naprawdę dobry debiut. Książkę czytało mi się bardzo dobrze i niezwykle szybko, mimo niebanalnej objętości. Napisałam, że Siembieda żongluje datami i epokami – i tak „odwiedzamy” lata: 998, 1444, 1881, chwilę obecną, a nawet przenosimy się do 2332. Jeśli jednak ktoś z was pomyśli, że takie przeskoki czasowe mogą wprowadzić niepotrzebny chaos to się myli, bo historia jest wyjątkowa uporządkowana.

Powieść 444 jest wciągająca i przyznaję, że trudno było mi się od niej oderwać. Mimo podobieństw do sławnego już „Kodu…”, reportażyście udało się stworzyć opowieść oryginalną i przenieść ją zręcznie w nasze polskie realia. Co nas jeszcze czeka na ponad pięciuset pięćdziesięciu stronach? Islamska przepowiednia; bractwo muzułmańskie Bokira, które nie zawaha się przed niczym; ukryte od wieków tajemnice; zagadkowe dzieło Jana Matejki, które jest najczęściej kradzionym polskim obrazem.

Porywająca, bardzo sprawnie, barwnie i z rozmachem napisana powieść sensacyjno-przygodowa, a może thriller historyczny – nie umiem stwierdzić czego jest więcej. Autor zbudował akcję, która cały czas trzyma czytelnika w niepewności. Zaczyna się gwałtownie, a później napięcie nie opada. Zagadka goni zagadkę, tajemnice się mnożą, tempo zaskakuje, nie ma niepotrzebnych dłużyzn przeszkadzających w lekturze.

Sądzę, że nie pozostaje mi nic innego jak zaprosić was do przeżycia przygody i odkrywania sekretów z bohaterami powieści Macieja Siembiedy. Na pewno książka nie zawiedzie wielbicieli twórczości Dana Browna. Świetnie nada się do czytania w parku czy na działce. Tylko patrzeć, aż zostanie przeniesiona na duży ekran. Gorąco polecam.

Spiskową teorię dziejów, zapoczątkował w książkach Dan Brown. To bardzo duże uproszczenie, oczywiście takie naginanie faktów, do swoich wizji było od zawsze popularne, jednak Brown swoimi thrillerami zrobił wiele dla takiego przedstawiania wydarzeń. Ciekawe fakty historyczne, postacie zmagające się z jakąś tajemnicą i już mamy arcydzieło! I na naszym rynku wydawniczym mamy paru pisarzy, który specjalizują się w tego typu literaturze.

Leszek Herma i jego Sendinum, czy zupełnie nowe nazwisko na tym poletku, przynajmniej dla mnie Maciej Siembieda.

"444", bo taki tytuł nosi tak książka, to opowieść zaczynająca się od tajemniczej śmierci pewnego dziennikarza. Jego śmierć, a szczególnie wydarzenia którymi się interesował, rozpętują prawdziwą lawinę spisków i podejrzeń. Będą w to zamieszani nie tylko dziennikarze, ale i wysokie szychy z IPNu, hitlerowcy, żydowscy antykwariusze, a nawet obraz Matejki. Pozornie nie związane ze sobą sprawy, przybiorą zaskakujący finał. Po więcej zapraszam do lektury.

Słowem podsumowania, całkiem udana powieść przygodowa, z interesują cą zagadką i ciekawymi bohaterami. Trochę przewidywalna, ale takie powieści, rządzą się swoimi prawami i być może niektóre elementy muszą być zgodne, nie wiem. Na pewno warta aby po nią sięgnąć, także polecam do przeczytania.

[Adres usunięty]

RECENZJA PREMIEROWA

Premiera: 26.04.2017

„– Moim zdaniem, to sam obraz jest kodem. Prowadzi do przepowiedni, a ta do idei pojednania chrześcijaństwa z islamem. Bardzo karkołomnej idei. Dla niej kradziono i ukrywano Chrzest Warneńczyka. I jeśli zabijano z powodu obrazu, to też dla niej. Idea potrafi zawładnąć umysłami, a najbardziej niebezpiecznym miejscem na ziemi jest ludzki mózg. (…) Chrzest Warneńczyka wiąże się z czymś, co jest nie do pomyślenia. Z pokojem między światami przekonanymi, że ich religie są wrogie.” – fragment książki.

Debiutancka powieść Macieja Siembiedy „444” od pierwszych stron emanuje mocą przyciągania czytelnika, głodnego wyjaśnienia tajemniczego tytułu, który mnie w pierwszej kolejności przywiódł na myśl mickiewiczowskie „a imię jego czterdzieści i cztery”. Siembieda zabiera nas w fascynującą podróż literackim wehikułem czasu, dzięki któremu przemierzamy historię świata i Polski od roku 1000 po rok 2332, zatrzymując się co 444 lata od daty startowej i śledząc wpływ starodawnej przepowiedni arby, w myśl której właśnie co 444 lata na Ziemi pojawi się wybraniec – królewski potomek zrodzony z rodziców reprezentujących antagonizowane od wieków religie chrześcijaństwo i islam – dzięki któremu możliwe będzie pojednanie pomiędzy tymi zwaśnionymi stronami. Są jednak siły, nastawione na utrzymanie wiecznego rozdźwięku pomiędzy wyznawcami obu religii i które nie cofną się przed niczym, aby ustalony raz porządek pozostał niezmienny na zawsze.

Kiedy sławny polski malarz Jan Matejko uwiecznia na swym obrazie scenę chrztu Władysława III Warneńczyka, który zanim zginął z rąk tureckich pod Warną, miał doprowadzić do podpisania traktatu pokojowego z przedstawicielami świata islamu, proroctwo sprzed lat nabiera nowej mocy. W czasach współczesnych obraz Matejki pt. Chrzest Warneńczyka staje się obiektem historycznych analiz oraz dziennikarskich śledztw, przy czym nikt w Polsce nie dysponuje nim fizycznie z uwagi na to, że w czasie II Wojny Światowej został skradziony. Zainteresowane znaczeniem malowidła osoby niby przypadkiem schodzą jednak z tego świata, ale kiedy do akcji wkracza utalentowany prokurator Instytutu Pamięci Narodowej Jakub Kania wydarzenia nabierają mocnego tempa, uniemożliwiając oderwanie się od lektury ani na moment.

W krótkim odstępie czasu miałam przyjemność przeczytać kolejną polską powieść, której autor w brawurowy i absorbujący sposób powiązał ze sobą historyczne zdarzenia i postaci oraz literacką fikcję, konstruując bardzo przekonującą fabułę, dającą przyczynek do samodzielnego badania przedstawionych w książce faktów i zweryfikowania ich autentyczności. Z kart powieści Siembiedy mówią do nas królowie, papieże, a nawet sam Jan Matejko, dzięki czemu możemy spojrzeć na pewne zdarzenia z nowej perspektywy. Główni bohaterowie natomiast, czyli Jakub Kania oraz urocza Kasia Karewicz, których ścieżki skrzyżowały się dzięki „kodzie Matejki”, są bardzo sympatyczni, pomysłowi i tak przekonujący, jakby istnieli naprawdę.

Siembieda stworzył historię obfitującą w trafne obserwacje, chociażby te dotyczące polskiego społeczeństwa, podaną w sposób przystępny i dowcipny, dzięki czemu czas spędzony na lekturze „444” jest rozrywką wyjątkową. Lektura absolutnie porywa i jeśli w taki sposób przedstawiane byłyby zdarzenia z przeszłości w szkołach, uczniowie chłonęliby je z rozszerzonymi z wrażenia oczami. Jestem pełna uznania dla Macieja Siembiedy, ponieważ stworzył powieść spójną, wartką i tak inspirującą, że aż trudno uwierzyć, że to jego literacki debiut. Liczę na to, że z Kubą Kanią jeszcze się spotkam i mam nadzieję, że będzie to miało miejsce w niedalekiej przyszłości – do roku 2332 nie dożyję ;). Serdecznie zachęcam Was do lektury i myślę, że Dan Brown może się schować przy naszym rodzimym autorze. Przekonajcie się sami, czy mam rację.

Bardzo dziękuję Wydawnictwu Wielka Litera za egzemplarz recenzencki powieści i możliwość przeżycia tej pasjonującej przygody.

"Z detektywistyczną skrupulatnością kilkakrotnie obejrzał scenę uwiecznioną przez Matejkę, a potem przestudiował każdy jej centymetr kwadratowy... Nie dostrzegł niczego nadzwyczajnego."

Wciągająca i fascynująca powieść, napisana z rozmachem i dbałością o szczegóły, wiele wątków, mnóstwo postaci, mocna intryga. Podobały mi się wyraziste profile bohaterów wzbogacone ciekawymi i zadziwiającymi informacjami odnośnie ich przeszłości. Dzięki temu lepiej rozumiemy ich postawy z dłuższej perspektywy, nawiązujemy silniejszą nić sympatii i chętniej odkrywamy kolejne odsłony ich losów. Wędrowanie po różnych okresach historii, od końca dziesiątego wieku, aż po dalekie wybieganie w przyszłość, mnogość zagadkowych i frapujących zdarzeń, spiskowa teoria dotycząca jagiellońskiego obrazu, skrywana przez wieki tajemnica, niebezpieczna i niosąca przesłanie śmierci prawda. Autor obrazowo przedstawia rzeczywistość, zgrabnie angażuje czytelnika w rozwój akcji, sprytnie zajmuje pasjonującą grą w snucie przypuszczeń, domysłów, skojarzeń i interpretacji.

Przyznam, że imponuje mi taki rozmach, precyzja w opisie, nawiązywanie do faktycznych przedmiotów urastających do rangi artefaktów, do zapamiętanych przez pokolenia zdarzeń czy wyróżniających się postaci historycznych. I jeszcze uwzględnianie polskich akcentów, nadawanie im wysokiej rangi, obudowywanie nimi głównego członu scenariusza zdarzeń. A przy tym logiczne połączenie poszczególnych części powieści, ich wzajemne dopasowanie, i choć nie wędrujemy zgodnie z chronologią zdarzeń, to jednak nie mamy wrażenia gubienia się, poszczególne elementy składają się w przemyślaną i przekonującą całość. Jedynie ostatnia cześć książki, dotycząca przyszłości, pozostawiła mnie z lekkim niedosytem spektakularności i efektownego zakończenia. "444" to barwna sensacja, wzbogacona efektownymi elementami thrillera, dająca świadectwo rozbudowanej wyobraźni autora, ale także pozwalająca czytelnikowi na szybkie wczucie się w jej nietuzinkowy klimat, bawienie się inteligentnym humorem, przyjemnym przeżywaniem i interesującym zaczytaniem.

Zagadkowy obraz Jana Matejki, o sensacyjnej historii, skojarzony z przepowiednią zdolną zmienić losy świata, wskazującą drogę pojednania chrześcijaństwa z islamem. Tajemnica proroctwa od wieków głęboko skrywana, znana jedynie nielicznym, wybranym papieżom i garstce największych przywódców świata arabskiego. Ktokolwiek podejmował próby wyjaśnienia towarzyszącego obrazowi sekretu, natychmiast stawał przed olbrzymim wyzwaniem, niezniszczalną zaporą zmowy milczenia, pozornym zaginięciem dokumentów, zatrważającym splotom okoliczności wiodącym do nagłej śmierci świadków mogących wnieść coś istotnego do sprawy, zaskakująco silnymi naciskami na wyciszenie ciekawości. O jakich sposobnościach i wybrańcach mówi proroctwo arby, czyli czwórki? Jak duże jest prawdopodobieństwo jego spełnienia? Dlaczego przepowiednia budzi tak metafizyczny lęk we władzach tajnego bractwa Bokira? Czy komukolwiek uda się w pełni zgłębić i zrozumieć tajemnicę "Chrztu Warneńczyka"?

[Adres usunięty]

Powieść Macieja Siembiedy zaciekawiła mnie od momentu przeczytania jej opisu. Tajemnice, zagadki dotyczące prób pokojowych pomiędzy chrześcijaństwem a islamem, a do tego kod Jana Matejki… Sensacja i historia w idealny połączeniu.

Zabierając się za 444 początkowo, nastawiłam się na lekturę wymagającą skupienia, by nie pogubić się w wątkach między wydarzeniami z przeszłości i tych teraźniejszych…okazało się jednak, że książka jest tak napisane, że przeskoki czasowe nie stanowią żadnego problemu. Powieść jest lekka w odbiorze i czyta się ją niesamowicie szybko.

Tak, jak zaznaczyłam powyżej, fabuła rozgrywa się zarówno w przeszłości jak, teraźniejszości, ale autor nie poprzestaje na tym. Ostatnie rozdziały poświęcone są przyszłości… i to dość dalekiej, bo mowa o roku 2332.

Maciej Siembieda w 444 łączy fakt historyczne z fikcją literacką. Autor poświęcił kilkanaście lat na zgłębienie tajemnicy Chrztu Warneńczyka, co da się zauważyć w trakcie czytania książki. Jest ona bowiem dopracowana, autor dopracował ją co do najdrobniejszych detali. Dodatkiem ułatwiającym „połapanie” się w postaciach pojawiających się na kartach powieści jest spis umiejscowiony na końcu książki.

Podsumowując: Jeśli gustujecie w powieściach historyczno-sensacyjnych, pełnych tajemnic i zagadek, które są jednocześnie przyjemną i lekką lekturą z nutą humoru, jeśli lubicie takich autorów jak Dan Brown czy Ian Caldwell, 444 przypadnie Wam do gustu bez dwóch zdań. Książka wciąga od pierwszych stron, a każda kolejna pochłania czytelnika, wprowadzając go w świat różnic religijnych, spisków i prób pojednania dwóch religii… pytaniem pozostaje zakończenie… ale to jakiem ono jest, dowiecie się w chwili, gdy zdecydujecie się sięgnąć po tę książką, a następnie ją przeczytać… wówczas przekonacie się, czy było warto… :)

Autor ma niesamowity talent do wynajdywania historii, które brzmią jak fikcja, a często są oparte na faktach. Dla mnie – mistrz w swoim gatunku.

Świetne połączenie fikcji literackiej z faktami. Na tyle dobre, że po skończonej lekturze zaczęłam szukać informacji w źródłach historycznych, żeby się przekonać, co autor wymyślił.

Jakub Kania sympatryczny prokurator z IPN-u, który potrafi być bardzo złośliwy i bardzo skuteczny. To jemu szef podkłada śledztwo, które ma go wykończyć i sprawić, że będzie trzeba go zwolnić. Jakub wchodzi coraz głębiej w tę historię i poszukiwania, a szef się rozmyśla. I tak zaczyna się prywatne śledztwo. Akcja dzieje się teraz i co 444 lata od 998 roku. Zgodnie z przepowiednią świat będzie miał cztery osoby co 444 lata, które będą mogły pojednać chrześcijaństwo z islamem. Do tego dochodzi jeszcze historia obrazu Jana Matejki „Chrzest Warneńczyka”, który zawiera tajne bardzo ważne przesłanie. Jakub Kania ma go znaleźć, a islamiści po raz kolejny nie chcą dopuścić do pogodzenia się religii.

Z każdym rozdziałem akcja nabiera tempa. Prokurator Kania coraz bardziej zagłębia się w historię obrazu i odkrywa, że kto za bardzo się zbliży ten ginie. Oczywiście pojawia się też piękna kobieta i miłość. Jest tajemnica, bractwo istniejące od wielu wieków, możni tego świata, którzy zapłacą każde pieniądze, by tylko utrzymać władzę i odpowiedni podział na świecie.

Bardzo odpowiadało mi przenoszenie się z czasów współczesnych do historycznych. Niesamowicie to uruchamia wyobraźnię. Lubię takie klimaty, które wyrywają czytelnika ze schematów. Maciej Siembieda, jako dziennikarz śledczy posiada umiejętność wciągania w centrum historii. Najpierw powoli, jakby od niechcenia zaczyna toczyć się akcja, która tak pochłania, że trudno się oderwać. Widać, że pisarz poświęcił mnóstwo czasu na przygotowanie materiałów i dba o każdy szczegół.

Hmmmm i jeszcze zakończenie. Rok 2331/2332 i Polska, która ma szansę stać się krajem najważniejszym decydującym o losach świata. To spełnienie marzeń wielu...

Najczęściej kradziony obraz Jana Matejki. Jakub Kania, prokurator IPN, wpada na trop związku płótna malarza z islamską przepowiednią arby. Zaczyna się robić niebezpiecznie.

Długo zwlekałam zanim złapałam za Siembiedę. Żałuję, bo to jest tak dobre, że aż szkoda, że tak długo odmawiałam sobie przyjemności, jaką jest obcowanie z piórem autora.

Jeśli lubicie klimaty Dana Browna, to ta książka jest dla Was, ale jest pewna różnica - Siembieda jest o niebo lepszy! Pomysł na fabułę genialny. Wykonanie jeszcze lepsze. Wiedza autora po prostu powalająca. Język absolutnie zachwycający. I jako wisienka na torcie - dla mnie - moja Gdynia. Czego chcieć więcej?

Gorąco polecam!

Ukłony dla autora, jak dla mnie była to genialna powieść! Czasem trudno było rozróżnić fikcję od prawdy. Czasem trochę drażniło mnie "przeskakiwanie" w czasie, ale dzięki temu chciało się dalej czytać, trudno było odłożyć książkę na bok. Sięgnęłam po nią zaciekawiona tematyką (dwie wielkie religie i przepowiednia według której może nastąpić ich połączenie) i nie żałuję, bo było naprawdę warto. Muszę przyznać, że w pewnym momencie byłam po prostu zła na autora, że zostawił niedokończone wątki, ale na szczęście wszystko wyjaśnił. Pozycja naprawdę warta przeczytania, gorąco polecam!