21 lekcji na XXI wiek

Być może książka kogoś zainteresuje, ale to zdecydowanie nie mój styl. Czytanie było dla mnie niesamowicie męczące, chociaż na ten fakt mogło wpływać to, że mamy z autorem odmienne spojrzenie na niektóre "sprawy".

Niewiele jest dzieł, przy których wyrażenie "obiektywna recenzja" staje się wręcz definicją ambiwalencji. Harari daje ku temu całe hordy powodów, które kłębią się w głowie niczym próby rozstrzygnięcia problemów poruszanych w jego książkach.

Najtrudniejszym jest ucieknięcie od porównań z poprzednimi tytułami - “Sapiens”, oraz “Homo Deus”. Po pierwsze dlatego, że w swoim gatunku to dzieła niemalże wybitne, co postawiło poprzeczkę pod samym sufitem. Po drugie, łącząc je z “21 lekcji na XXI wiek” nie można uciec od stwierdzenia, iż jest to po prostu trylogia. Podróż, którą zaczęliśmy od skrajnie niezdarnego homo sapiens przechodzącego przez wąskie gardło ewolucji, a teraz kończymy w nieokiełznanej przyszłości i jej problemach rozpoczynających się tu i teraz. Łapiąc to w całość, trudno uciec od porównań, trudno nie zauważyć powtórzeń i nadmiernego przeplatania się. Niemniej sam autor w najnowszej pozycji wielokrotnie sugeruje, że koniecznym jest umiejętność spoglądania na rzeczywistość w sposób czysty i wolny od uprzedzeń i prostych skojarzeń. To już samo w sobie świadczy o sile przekazu, skoro jej niewypowiedziane nigdzie wprost clue, wkrada się i do próby oceny.

Harari przez całą książkę próbuje nam pokazać jak spoglądać na świat logicznie. Daje do tego też czysto naukowe narzędzia, które powinniśmy przepuścić przez sito podwójnej ślepej próby - aby umieć zrozumieć otaczającą nas rzeczywistość. Wówczas wcale nie będziemy potrzebowali całej reszty poruszanych zagadnień z książki, gdyż sami będziemy już świadomi problemów teraźniejszości i przyszłości. To niewątpliwie moc tej książki. Czy jest to jednak pozycja dla wszystkich? Niekoniecznie. Osoby zainteresowane problemami ludzkości znające i stosujące w życiu metodologię naukową - mogą być lekko zawiedzione, gdyż większość tematów mają zapewne za sobą. A dysputy filozoficzne nad sensem istnienia człowieka lepiej rozpatrywać w szerszym kontekście, z możliwością zabrania głosu w debacie. Niemniej w dobie szerzącej się pseudonauki, spłaszczenia i komercjalizacji masowego przekazu, ogólnego Tittytainment i całkowitego braku refleksji - jest to lek. Dobrze więc, aby dotarła jak najdalej, mimo iż nie jest dziełem pozbawionym wad.