121 łez

Poprzednią powieść autorki czytałam w zeszłym roku. Gwiazdy nadziei nie zachwyciły mnie jakoś specjalnie, ale nie mogę też napisać, że była to zła pozycja. W tym roku postanowiłam sięgnąć po kolejną książkę I. M. Darkss i dać jej szansę. Jak wyszło?

Emily próbuje odzyskać życiowy pion po rozstaniu ze swoim poprzednim partnerem. Ze strachu przed powrotem okrutnej przeszłości i z braku nadziei na miłość i lepsze życie, postanawia popełnić samobójstwo. W ostatniej chwili dostrzega ją Derek, który natychmiast rzuca się kobiecie na ratunek. W szpitalu próbuje dowiedzieć się czegoś więcej o niej samej i powodach takiego kroku. Jednak Emily ucieka, pozostawiając tę sprawę za sobą. Po upływie roku ponownie się spotykają. Tym razem to kobieta rusza na ratunek Derekowi. Po tym planuje ponowne zniknięcie, ale mężczyzną tym razem nie daje jej uciec. Czy między nimi nawiąże się nić wzajemnej sympatii?

Standardowo rozpocznę od bohaterów. Emily była postacią całkiem sympatyczną, która naprawdę da się lubić, jednak ja liczyłam na zdecydowanie więcej uczuć, które do niej poczuję. Oprócz sympatii dało się odczuć tylko współczucie względem niej, ponieważ to, co przeszła, było straszne. Najgorszemu wrogowi nie życzyłabym czegoś takiego. Nie dość, że były partner okazał się gnojkiem, to jeszcze rodzina nie była zbyt przyjazna... Tak, Emily to zdecydowanie bohaterką dramatyczna.

Derek, czyli właściwie drugi główny bohater powieści to mężczyzna również po wielu przejściach, a obecnie wykonujący zawód psychologa. Szczerze mówiąc po kilku dniach od skończenia tej pozycji, nie wiem co mam o nim myśleć. Z jednej strony został dobrze wykreowany i nawet go polubiłam, ale z drugiej... Coś mi chyba w nim niezbyt zagrało.

Zanim też przejdę do plusów tej historii, muszę wspomnieć o minusie, który bardzo rzucał mi się w oczy. Wiem też, że dla niektórych może to być już takie przyczepianie się do najmniejszych elementów, no ale muszę to zrobić. Relacja Dereka i Emily byłaby jak najbardziej pozytywna i mogłabym im bez przeszkód kibicować, gdyby nie fakt, że ON przez chwilę był jej psychologiem. Wydało mi się to trochę niezdrowe, że psycholog wchodzi w relację ze swoją pacjentką i mogę porównać tego typu “związek” do tego między nauczycielem a uczennicą/uczniem.

Na pierwszy plan wychodzi jednak wątek depresji oraz toksyczności w związku. Jest ON bardzo dobrze zarysowany oraz przedstawiony. Podczas lektury czułam wszystkie emocje, które targają główną bohaterką w związku z różnymi wydarzeniami z jej życia, więc już przy tym autorka dostaje ode mnie ogromnego plusa. Czytając tę powieść, nie czułam też, że główny wątek został potraktowany po macoszemu, a to nie lada umiejętność, by wywołać takie “zaspokojenie” czytelnicze pod względem pojawiających się wątków.

121 łez czytało mi się znacznie przyjemniej niż poprzednią powieść autorki. Tutaj bez przeszkód wczułam się w tę historię, chłonęłam wszystko całą sobą, a także autorce udało się wywołać u mnie łzy wzruszenia. Jeżeli w takim tonie zostanie napisana następna powieść I.M. Darkss, to z pewnością po nią sięgnę.

Jest to książka poruszająca piekielnie trudny temat, ale tak jak pisałam wyżej, nie został ON tylko wspomniany, ale bardziej rozbudowany. Styl autorki również jest bardzo przyjemny, a książkę czyta się w ekspresowym tempie. Jak więc widać, moje drugie spotkanie z autorką wyszło bardzo dobrze, a powieść tę mogę z czystym sercem polecić wszystkim tym, którzy lubią powieści obyczajowe oraz dramaty.

Książka z piękną historią kobiety po przejściach, która uczy się żyć na nowo po poznaniu Dereka.

Wzrusza, daje do myślenia oraz posiada ma piękne przesłanie. Polecam z całego serca ;)

Życie to nic innego jak pokonywanie kolejnych lęków. Nie uchronisz się przed błędnymi decyzjami i złymi wyborami. Będą przeplatać się z dobrymi do końca. Jednak nie popełniając błędów, nie odnajdziesz właściwej drogi. Prawdziwe szczęście to to, które pomimo tysiąca łez i setki upadków przetrwa.*

Jak bardzo musimy udawać kogoś, kim nie jesteśmy, by ktoś nas zaakceptował? Ile z siebie musimy ukryć, by być idealnym w oczach innych? By powiedzieli, że są z nas dumni i nas kochają, że chcą spędzać z nami czas? I czy w ogóle musimy to robić? Może lepiej być sobą, nieważne jak trudne może to być i ile stracimy, i otaczać się tylko tymi osobami, które znają nasza prawdziwą twarz? Tymi, którzy widzą nasze rany i niedoskonałości, a i tak pozostają z nami?

121 blizn, 121 łez, 121…

Emily to młoda kobieta, która dla świata ma wszystko. Usytuowaną rodzinę, niczego jej nie brakuje, a na dodatek jej narzeczony, to znany adwokat. To jednak tylko pozorny obraz. W domu nie zaznała miłości, a akceptację rodziców ma tylko wtedy, gdy robi wszystko pod ich dyktando. W związku z Deksem nie jest lepiej. Mężczyzna okazuje się sadystycznym psychopatą, który nie akceptuje nawet małej niedoskonałości. I za każdą winę według jego mniemania surowo karze kobietę. Nie tylko psychicznie, ale i fizycznie. Niszczy ją do tego stopnia, że jedyne, o czym marzy Emily, to przestać czuć cokolwiek. To zaś może zagwarantować tylko jedno… ktoś jednak ją ratuje i chociaż ucieka od swojego wybawcy, to ich drogi po roku krzyżują się ponownie. Cze Emily pozwoli się zbliżyć Derekowi do siebie?

121 łez są trzecią powieścią I. M. Darkss i chociaż mam na półce Gwiazdy nadziei, to dopiero ta najnowsza skłoniła mnie skutecznie do poznania nowej autorki. Przez wielu klasyfikowana w kategorii książki dla kobiet, przeze mnie, jako historia, którą pokocha i zrozumie każdy, kto chociaż przez chwilę udawał kogoś innego dla innych, by otrzymać, chociaż okruch uczucia.

Emocje, emocje, emocje…

Najtrudniej jest mi pisać o książkach, które poruszyły mnie do głębi, które rozdarły moje serce i pokonały mury, za którymi skrywam wszystkie bolesne momenty, wszystkie rany, zadry i żale. Bo jak opisać wtedy coś, co tak mocno wstrząsnęło sercem i przy tym nie ujawnić tych wszystkich emocji i myśli, którymi nie chce się podzielić? Jak napisać, że powinniście przeczytać 121 łez i nie napisać o czymś, o czym prawdopodobnie nie wie nikt?

Nie spodziewałam się tego, co zaserwowała I. M. Darkss swoim czytelnikom. Nie wiedziałam, że pod płaszczem historii, która może być dla niektórych czymś, co już tyle razy czytali, będzie tyle emocji. Tak intensywnych i dopadających z całą mocą i niedających szans, by od nich uciec. Pojawiają się nagle i bez chwili na przygotowanie się na ich przyjęcie. 121 łez, to idealny przykład tego, że chociaż ludzie mogą mieć różne przeżycia, to potrafią zrozumieć swoje emocje, motywy zachowania i potrzebę robienia czegoś tak, a nie inaczej.

I. M. Darkss stworzyła powieść o kobiecie, która zawsze musiała coś udowadniać i nikt jej nie pokazał, że najlepszą wersją siebie jest wtedy, kiedy pokazuje swoją prawdziwą twarz. To smutne, że nie wszyscy potrafią zaakceptować kogoś takim, jakim jest i wymaga konkretnego działania. To przerażające, że rodzice nie kochają dzieci na tyle, by dla nich walczyć ze wszystkim, a partner okazuje się najgorszym katem odzierającym ze wszystkiego…

On, ona, on… i inni.

Nie da się w kilku zdaniach opisać należycie żadnej z tych najistotniejszych postaci. Najważniejsza jest jednak tutaj Emily. Kobieta, która została pozbawiona poznania prawdziwej miłości i akceptacji. Zarówno ze strony rodziny, jak i partnera. Zmuszona i łaknąca akceptacji robiła wszystko, by być idealną dla tych, których miłości i akceptacji pragnęła. To wszystko było dla niej destrukcyjne, a że nie wierzyła w swoją wartość i siłę, tkwiła w tych toksycznych relacjach. Tkwiła i dała się złamać. Jednak dostała drugą szansę i przetrwała. Na początku tylko trwała z dnia na dzień i odgrywała nadal jedną z ról, ale gdy nadszedł czas, pokazała, że już nie boi się konfrontacji i pokazania prawdziwej siebie. Nie boi się zawalczyć o życie według własnych zasad.

No i jest Derek, który uratował Emily i zdobył moje serce. Ujmuje chyba wszystkim. Jest czuły, empatyczny, troskliwy, cierpliwy i wytrwały. Profesjonalny ze względu na wykonywany zawód i konsekwentny w zdobyciu zaufania kobiety.

Są też inni, bez których nie byłoby fabuły. I. M. Darkss każdemu nadaje iskry sprawiającej, że są niezwykle prawdziwi i całkowicie różni. Jednych się lubi i z nimi zżywa, drugich najchętniej, by się pozbyło, bo… świat bez nich byłby lepszy.

To trzeba przeczytać.

Jestem zachwycona i oczarowana. Czuję, że muszę na nowo zbudować swoją fortecę, by skryć za nią, to o czym nie chcę pamiętać, a jednocześnie nie żałuję ani chwili spędzonej z tym tytułem. 121 łez porusza do głębi, uderza w najczulsze i najmroczniejsze struny duszy. Wypiera emocjonalnie i daje nadzieję. Ogromne brawa dla I. M. Darkss, że w książce wszystko ma swój czas i miejsce. Autorka kładzie nacisk na to, że po wielkich traumach miłość nie jest w stanie cudownie wszystkiego uleczyć. Może być bodźcem, podporą i metą, do której chcemy dotrzeć. Jednak to my sami musimy uporać się z tym, co siedzi nam w głowie i sercu. Nawet gdy czasem trzeba odejść od tego, co było najlepsze w naszym życiu. Nic tak nie pomaga, jak czas, chęć przezwyciężenia wszystkich przeszkód i wiara w siebie. Co mi się też ogromnie podobało, to właśnie relacja Emily i Dereka. Nie było nagłego wybuchu, tylko powolne zdobywanie i ofiarowanie zaufania. Może się wydawać, że w tej historii dominuje sam smutek, ale nic bardziej mylnego. Jest tu również radość, śmiech, nadzieja i miłość.

Chciałabym napisać, co najbardziej ujęło mnie za serce, ale nie da się wskazać jednego elementu. To całokształt zasługuje na zachwyt. 121 łez pokazuje, jak wielkie szkody czynią toksyczne relacje, I. M. Darkss uświadamia też, że nie wolno oceniać patrząc z boku, że cisza może być krzykiem pełnym bólu i niewylanych łez.

Po tylu mocnych romansach, czy erotykach potrzebowałam ciepła, problemów i jednocześnie realizmu. "121 łez" wywołała burzę uczuć. Od uśmiechu, po współczucie.

Jest to przepiękna historia, która nie da Wam odejść od siebie na dłużej. Bo ja pochłonęłam ją w dwa dni. I wiem, że kiedyś, za 30 lat usiądę w swoim fotelu i do znowu do niej wrócę. Pfff... Pewnie niedługo znów ją przeczytam, by umocnić się w wierze, że istnieją realne książki. A raczej takie realne historie.

Nowość wydawnicza owocuje w problemy ludzkie, poczucie zrozumienia, ucieczki przed złem, poszukiwanie akceptacji oraz siły miłości i poszukiwaniu wartości rodzinnych.

To wszystko jest tak pięknie opisane, że każdy rozdział chwyta za serce. ❤️

I nie można było dać bardziej trafnego tytułu! 💞

Jeżeli szukacie pięknych historii, tak bardzo realnych i tak bardzo wzruszających- nie zastanawiajcie się zbyt długo.

Emily próbuje rozstać się z bolesną przeszłością. Niestety zaznaje wsparcia tylko u swojego najlepszego przyjaciela, który jest dla niej bliższy niż brat. Bardzo pragnie doznać rodzinnych wartości i miłości rodziców, jednak wydaje się to niemożliwe. Kiedy już myśli o tym, żeby zakończyć życie, w ostatniej chwili ratuje ją psycholog Derek. Mężczyzna wywołuje w Emily emocje, które zakopała głęboko w swoim sercu. Zakopała je, by nauczyć się być zimną i wyrachowaną. By nigdy więcej nie dać się skrzywdzić. Jednak życie ma wobec niej inne plany... Polecam Wam całym sercem tę przepiękną historię. ❤️