1.3.1.4. Śmierć nas nie rozłączy

"Mój dziadek zawsze powtarzał, że jeśli mam być kimś, muszę zaakceptować cierpienie. Cóż, w takim razie wybrał dla mnie bardzo dobrego nauczyciela".

Witajcie kochani🗝️

Czy macie taki gatunek, po który chcielibyście częściej sięgać, ale jakoś tak zawsze wam nie po drodze lub nie wiecie do końca, czy dany tytuł was zachwyci i ostatecznie nie chcąc się zawieźć, sięgacie po kolejną książkę z waszej "bezpiecznej strefy czytelniczej"?

Ja tam mam z kryminałami. Choć może tego po mnie nie widać jeśli chodzi o książki, ale seriale... Cóż tu już jest całkowicie inaczej. Uwielbiam wręcz zagadki kryminalne i tworzenie portretów psychologicznych.

I choć może 1.3.1.4 Śmierć nas nie rozłączy, nie jest klasycznym kryminałem skupiającym się jedynie na zagadce i znalezieniu sprawcy, to nie ukrywam w moich oczach, to właśnie również zbudowana historia rodziny (godna miana niczym z Zemsty A. Fredry) sprawiła, że tak bardzo pokochałam ten nietuzinkowy debiut literacki (i sprawił, że wyczekuję kolejnych projektów od @humanistycznybelkot ).

"Lepiej nie wierz we wszystko, co mówimy. Każdy prowadzi tu własną grę".

W 1905 roku Gnaeus, Carter i Rachel byli przyjaciółmi. Rachel zaginęła, a chłopcy zamienili przyjaźń w nienawiść.

W 1955 roku Lucy i Kai zakochują się w sobie. Ona jest ostrożna, on boi się swojej słabości. Mimo wszystko znajdują spokój w swoim towarzystwie.

Dziewczyna wie, że jej dziadek nie może dowiedzieć się o tej relacji. Nie może też dowiedzieć się, że Lucy wcale nie jest jego wnuczką. Kai za to musi zaakceptować, że jego dziadek będzie zachęcał go do rozkochania w sobie młodej wnuczki Gnaeusa. Chłopak zrobi wszystko, by móc z nią być, nawet jeśli będzie musiał zataić prawdę przed nią, a także przed swoim bratem.

Gdy w zamku, w którym mieszkają obie rodziny, dochodzi do morderstwa, związek dwojga nastolatków nie jest już największą tragedią tego domu.

Czemu morderca zabija służące? Czemu każda przyjechała do zamku z porcelanową lalką? Co wspólnego ma z tym wszystkim zaginiona Rachel? I czym, na miłość boską, jest „jeden, trzy, jeden, cztery”?

Zacznę może od wspomnienia kreacji bohaterów i nie mam na myśli jedynie o Lucy i Kai'u (choć nie ukrywam, mają w moim sercu szczególne miejsce). Jednakże niewspomnienie o Arii to jakby wycięcie połowy moich ulubionych momentów z książek, w których występuje lub ratuje sytuację. Nie raz wracam do momentu, w którym przez minutę patrzyłam z niedowierzaniem na wyrabiane przeze mnie ciasto 🤣 Cóż, byłam tak zahipnotyzowana tą historią, że coś takiego jak przerwanie czytania, gdy był już dostępny audiobook, dla mnie absolutnie nie istniał. A kreacja dziadków naszych głównych bohaterów do złudzenia przypominali mi bardziej Cześnika i Rejenta, a niźli Capuleta i Monteki'ego z 'Romea i Julii'. Dodatkowo wątek ze szklaną szybą w jadalni do złudzenia przypomniał mi mur z Zemsty, co w tej historii genialnie zaprezentowało te "pokojowe" stosunki pomiędzy mieszkańcami dworku.

"Zawsze byłam jedynie Lucy - tak mnie za każdym razem prezentowano. Gnaeus za to nazwał mnie swoją wnuczką".

Jeśli zaś chodzi o samą fabułę historii, jest przecudownie poprowadzona. Dodatkowo podział książki na dwie części, które są wydane w jednym tomie, ale jest widoczny podział na wprowadzenie i kreowanie relacji między bohaterami a śledztwem i tajemnicą, którą Lucy dosłownie rwie się do rozwiązania. Dodatkowo ogromnie mi się podoba, że takowy podział zaistniał, bo doskonale współgra z fabułą książki niczym podzielona na pół rezydencja — a każda z części oczywiście ma również odpowiedni wizerunek bohatera na awersie i rewersie okładki.

"To moje wspomnienia, moje i Kaia. Nikt ich nie dostanie".

Dodatkowo nie będę ukrywać, że watek z lalkami (starodawnymi) wprowadziły mnie w nie małe wspominki z dzieciństwa. Uwielbiałam się nimi za dziecka się przyglądać i serduszko obecnie mnie boli, że ich już nie mam w swoim rodzinnym domu 🥲

1.3.1.4 to dosłownie genialne połączenie kryminalnej zagadki, obyczajówki, zakazanej historii miłosnej oraz literatury młodzieżowej w jednym. Zapewniam was, że nie będziecie żałować decyzji, aby dać szansę, zważywszy, że absolutnie nie czuć by był to debiut autorki.

Moja ocena to 10/10🌟

„1,3,1,4. Śmierć nas nie rozłączy” autorstwa Aleksandry Maciejowskiej to mroczna opowieść o miłości i tajemnicach, która mogłaby z powodzeniem zagościć na plakatach kin, gdyby ktoś zdecydował się na ekranizację tej książki.

Ostrzegam, że to dzieło wciąga czytelnika od pierwszych stron, oferując mieszankę romansu, kryminału i powieści obyczajowej. Akcja rozgrywa się w mrocznym zamku, gdzie dwie rodziny skrywają swoje sekrety, a miłość i śmierć splatają się w niebezpiecznym tańcu. Autorka zręcznie buduje napięcie, stopniowo odsłaniając przed czytelnikiem kolejne warstwy intrygi.

Jeśli lubicie historie o zakazanej miłości, która musi pokonać liczne przeszkody, mrocznych tajemnicach rodzinnych, które wychodzą na jaw, poszukiwaniu prawdy i sprawiedliwości oraz konflikcie między przeszłością a teraźniejszością, to ta książka jest dla was.

Głównym wątkiem powieści jest relacja dwojga nastolatków, których miłość rozkwita w cieniu morderstwa. W zamku dochodzi do serii tajemniczych zgonów służących, co dodatkowo komplikuje sytuację bohaterów. Aleksandra Maciejowska stworzyła postacie wielowymiarowe i niejednoznaczne, z własną przeszłością i motywacjami, co sprawia, że trudno jednoznacznie ocenić ich postępowanie.

Najbardziej urzekły mnie opisy zamku, pełnego ukrytych pomieszczeń, które nadają mu nietuzinkowy klimat i tajemniczość. Warto również wspomnieć o lalkach, ale nie zdradzę więcej szczegółów – chyba wiecie, dlaczego? :p Autorka umiejętnie dawkuje napięcie, stopniowo odkrywając przed czytelnikiem kolejne elementy układanki, co sprawia, że każdy z was będzie pragnął więcej.

„1,3,1,4. Śmierć nas nie rozłączy” to powieść, która z pewnością przypadnie do gustu każdemu, kto ceni mroczne romanse z kryminalnym motywem. Książka ta dowodzi, że polska literatura młodzieżowa potrafi zaskakiwać i dostarczać czytelnikom niezapomnianych wrażeń, lecz będę szczera każdy dorosły znajdzie tutaj coś dla siebie. Jestem pod ogromnym wrażeniem budowy całej książki, pomysłu i konstrukcji. Nie jestem poliglotą więc najprościej będzie jak napisze, że polecam z całego serca. :D

Współpraca barterowa z Wydawnictwo Mięta

"Jeśli możesz zaufać wszystkim, nie możesz zaufać nikomu."

1.3.1.4. Śmierć nas nie rozłączy jest połączeniem literatury młodzieżowej, obyczajowej, thrillera oraz kryminału. Nie zabraknie nam tu motywów: nastoletniego uczucia, konfliktu pomiędzy dwiema skłóconymi rodzinami, uzależnień i zaburzeń psychicznych. Znajdziemy w niej również wątek LGBT, nie jest on jednak zbyt mocno rozbudowany.

Główna akcja powieści rozgrywa się w latach 50-tych XX wieku, choć mamy w niej również wątki sięgające do początków stulecia.

Lucy po śmierci swoich rodziców przyjeżdża wraz ze służącą Emmą do zamku swojego dziadka. Przyjazd dziewczyny wiąże się z tajemnicami, o których Gnaeus nie może się dowiedzieć. Jedną z nich jest rodzące się uczucie pomiędzy Lucy i Kaiem (wnukiem Cartera Becketta).

Na zamku, w którym mieszkają dwie skłócone rodziny: Sheftwicków i Beckettów dochodzi do tajemniczych morderstw służących. Jedyne co je łączy to wiktoriańska porcelanowa lalka.

Kto zabija służące? Co ma z tym wspólnego porcelanowa lalka? I czym jest tajemnicze "jeden, trzy, jeden, cztery"?

Muszę przyznać, że jestem pod ogromnym wrażeniem tej historii. Kreacja wszystkich postaci, a jest ich naprawdę sporo, jest genialna. Mamy tu idealnie wyważony balans pomiędzy wewnętrznymi rozważaniami bohaterów, a ich dialogiem z pozostałymi domownikami. Poza tym motyw zamku z tajemniczymi pomieszczeniami oraz szklaną taflą dzielącą go dokładnie na pół sprowadza na nas dreszczyk emocji.

Chwilami w tej historii mamy mroczny i duszny klimat rodem z powieści Agathy Christie. Natomiast tajemnicze morderstwa oraz poszukiwania sprawcy, szerokie spektrum poszlak i mylnych tropów oraz liczne tajemnice, które skrywają wszyscy mieszkańcy zamku sprawiają, że od tej historii nie sposób się oderwać. Fani zagadek kryminalnych będą zachwyceni. I tak naprawdę do samego końca ciężko jest odgadnąć personalia mordercy.

"Czasami te najgorsze wojny nie rozgrywają się na froncie, ale za zamkniętymi drzwiami."

Bardzo podoba mi się zabieg zastosowany przez Wydawnictwo Mięta, czyli umieszczenie dwóch tomów w jednej książce. Wystarczy ją tylko obrócić, by poznać dalszy ciąg historii.

"Nie pozwoliłbym skrzywdzić moich bliskich. Nie pozwoliłbym skrzywdzić Lucy. Znalazłaby sposób, by uchronić nas przed płomieniami, ale gdyby to się nie udało, wiedziałem, że jestem na tyle silny, by wyciągnąć ją z ognia."

Zagadka kryminalna, którą autorka umieściła w tej powieści jest jej niewątpliwym atutem. Niejeden raz poszlaki prowadzą nas w ślepy zaułek, jednak razem z naszymi bohaterami badamy kolejne wątki, które się pojawiają.

"Nadzieja umiera przecież ostatnia, a śmierć nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Zło wybrało się z nami w podróż. Żyło wśród nas i zamierzało zaatakować ponownie."

Cieszę się, że autorka przedstawiła tą historię z punktu widzenia różnych bohaterów. Nie tylko Lucy, ale również Milo, Kaia czy Arii. Dzięki temu nasze spojrzenie na nią zyskuje większe spektrum.

W ogóle nie odczuwamy, że jest to debiut literacki autorki. 750 stron tej powieści minęło mi nawet nie wiem kiedy.

"Strach to nie oznaka porażki, tylko doświadczania życia."

Jeśli szukacie historii, która wciągnie was od pierwszych stron, to warto zapoznać się z "1.3.1.4."

Gratuluję autorce świetnego debiutu.

„1.3.1.4. Śmierć nas nie rozłączy” to książka, która ma w sobie wszystko: emocje, napięcie, tajemnicę i dobrze skonstruowanych bohaterów. To powieść, która zachwyci zarówno fanów kryminałów, jak i wielbicieli sag rodzinnych z nutą romansu. Gorąco polecam! 💕

Ważnym elementem książki jest jej forma – dwie części opowieści wydane w jednym woluminie, z możliwością odczytywania w różnych kierunkach. To nie tylko intrygujące rozwiązanie, ale również sposób na podkreślenie dwutorowej narracji oraz związku między przeszłością a teraźniejszością.⏳

Lubicie mieszanki gatunków w jednej książce?

Zawsze myślałam, że połączenie romansu i fantastyki to już wystarczająca ilość gatunków, które mi odpowiadają, ale ostatnio spotkałam się z taką mieszanką, która mnie najzwyczajniej w świecie zachwyciła.

“1.3.1.4 Śmierć nas nie rozłączy” Aleksandry Maciejowskiej to książka, która zachwyciła mnie nie tylko pomysłową okładką, formą połączenia dwóch tomów w jednej książce, ale również mieszanką gatunków literackich. Myślę, że mamy tu połączenie romansu z kryminałem, z sagą rodzinną, fantastyką a może nawet i thrillerem. Połączenie dwóch tomów w jeden jest najbardziej zaskakujący, dzięki temu nauczyłam się nowego słowa TETBESZKA. Tetbeszka to książka, która składa się z dwóch części, jest wydrukowana po przeciwnych stronach, aby przeczytać kolejną część, wystarczy obrócić książkę. Pierwszy raz z czymś takim się spotkałam i powiem wam, że zachwyciłam się od razu takim pomysłem na powieść.

Autorka Aleksandra Maciejowska zabiera nas do 1955 roku, do Anglii. Główna bohaterka Lucy, właśnie wprowadziła się do zamku, a dokładnie do jednej części zamku, ponieważ jej dziadek Gnaeus jest skłócony z właścicielem drugiej połowy zamku Carterem. Ich konflikt trwa już 50 lat, a zaczął się od kłótni o piękną Rachel. Rachel zaginęła, a przyjaźń mężczyzn zamieniła się w czystą nienawiść. Jednak mimo próby życia w nienawiści do mieszkańców drugiej połowy zamku, Lucy łamię najważniejszą zasadę jej dziadka. Zakochuje się w chłopaku ze znienawidzonego rodu Cartera. Za to Kai, ukochany Lucy skrywa tajemnicę, jego dziadek zachęca go do rozkochania w sobie wnuczki Gnaeusa. Dwa zwaśnione rody, zdają się mieszać w życiu młodych, próbując zaszczepić nienawiść w ich sercach, jednak największym problemem zdaje się coś innego, bardziej mrocznego. Morderca krąży między jedną częścią zamku a drugą, zabijając służące. Mordercę chcą złapać wszyscy, mieszkańcu zamku, policja i detektyw. Co wspólnego mają z morderstwami porcelanowe lalki? Czym jest tajemnicze 1.3.1.4.?

Proszę was, polećcie mi jakiś naprawdę dobry romans. Taki, który będzie mnie wzruszał i dawał nadzieję, ale też trzymał w napięciu, tak bym do końca nie widziała jak się zakończy, ponieważ właśnie takich mi brakuje, które nie są pisane pod jeden wzór.

Ja wam za to polecę książkę, która oczarowała mnie właśnie wątkiem romantycznym, a przyznaję, że ostatnio ciężko mi znaleźć taki naprawdę dobry romans.

“1.3.1.4. Śmierć nas nie rozłączy” Aleksandry Maciejowskiej to nie tylko trzymający w napięciu fantastyczny kryminał ale również, bardzo dobry romans, który nie jest wierną kopią innych romansów. Ta książka jest czymś świeżym z naprawdę świetnie poprowadzonym wątkiem miłosnym.

Jest jeszcze jedna rzecz, która mnie zachwyciła od samego początku, mianowicie klimat tej książki.

Na początku trochę się przestraszyłam, na wzmiankę o linii czasowej w tej powieści. Nie sięgam często po książki, których wydarzenia dzieją się w latach pięćdziesiątych, jednak tu autorka, tak fajnie wszystko ułożyła, że stworzyła niepowtarzalny klimat do tej historii, że od razu mi się spodobał. Mimo romantycznego wątku klimat tej historii był lekko duszny i mroczny, idealnie pasujący do niej.

Nie mogę nie wspomnieć również o tym, że to debiut autorki, takie debiuty, to mogą zdarzać się częściej, ponieważ był naprawdę dobry. Czekam z niecierpliwością, co jeszcze może nam pokazać autorka.

Nie myślcie, że uda wam się rozgryźć zagadkę w rekordowym tempie. Cała historia jest tak zagmatwana i mimo licznych wskazówek, ciężko było mi wyłapać antagonistę tej historii. Bardzo pomogły mi końcowe wyjaśnienia właśnie tej postaci, które wszystko ułożyły mi w głowie i pomogły wiele zrozumieć. Autorka dzięki temu wszystko dopięła piękną klamrą i zakończyła swoją debiutancką powieść w bardzo ciekawy sposób.

Bardzo dziękuję wydawnictwu Mięta za możliwość poznania tej historii, która na długo pozostanie w mojej pamięci.