Żywica

"Żywica" to środkowa powieść Ane Riel, duńskiej pisarki, która jako jedyna (jak na razie!) ukazała się na polskim runku wydawniczym. Do tej pory została wydana w prawie 30 krajach, została obsypana skandynawskimi nagrodami literackimi, a także w roku 2019 ukazała się jej ekranizacja. I od razu muszę przyznać, że ta powieść faktycznie robi wrażenie! Mocne! Opowiada o szaleństwie jednego człowieka, który przez nikogo nie powstrzymany doprowadza do tragedii całą swoją rodzinę. To opowieść o tym jak jedna, niepohamowana skłonność przeradza się w chorobę, która zżera wszystko. To też historia małej dziewczynki, która wychowana w taki sposób, nie rozumie, że jej życie wygląda całkowicie inaczej niż powinno. To powieść mocna, mroczna, odsłaniająca pokręconą ludzką psychikę, która tym bardziej szokuje przez styl, w jaki jest przedstawiona. Styl spokojny, dosyć neutralny, obojętny, tak jakby to wszystko było normalne. To naprawdę mocno szokuje. To jedna z tych książek, które na pewno na długo zostaną w mojej pamięci. Mam też ogromną nadzieję, że wydawnictwo Zysk i S-ka pokusi się o wydanie kolejnej powieści autorki. Coś czuję, że Riel to nazwisko godne zapamiętania!

RECENZJA:

Hej Kochani, właśnie skończyłam "Żywicę" Ane Riel i powiem Wam, że ta książka to istna petarda, na pewno na długo zostanie w mojej pamięci. Ciekawy pomysł, bardzo dziwni bohaterowie i odludna wyspa z domem, w którym dzieją się rzeczy, których nikt nawet nie byłby sobie w stanie wyobrazić. Zaczyna się mocno i taki poziom utrzymuje do samego końca. Nieraz w trakcie czytania myślałam, że fabuła byłaby idealna na film 🎬🎬

Była to lektura momentami wręcz mrożąca krew w żyłach, a już na pewno często wywołująca gęsią skórkę. Niepokojąca od pierwszej do ostatniej strony. Przeczytałam sporo kryminałów i thrillerów, ale ta książka nieźle mną wstrząsnęła. Opisy domu, lasu i tego co musiała przechodzić od małego Liv są tak dokładne, że czytelnik ma wrażenie jakby tam był i obserwował to wszystko z bliska. Nie ma tu ani grama nudy, czyta się ją błyskawicznie. Czekam z niecierpliwością na kolejne pomysły autorki. Ta książka skusiła mnie piękną okładką i opisem, ale mimo wszystko nie spodziewałam się, że będzie aż tak wciągająca i zarazem szokująca 😱😱 a takie książki lubię najbardziej 💓💓

Co się dzieje, jeśli kochasz kogoś tak bardzo, że chcesz go zatrzymać przy sobie

za wszelką cenę, w bezpiecznym miejscu? 🌲🌳🌲🌳🌲🌳🌲🌳🌲🌳

Chcesz poznać odpowiedź na to pytanie? Sięgnij po książkę "Żywica"

PODSUMOWANIE:

Reasumując, jeżeli lubisz ciekawe, tajemnicze i mrożące krew w żyłach historie od których włos jeży się na głowie. Historie, które trzymają w napięciu od początku do końca nie pozwalając odejść do codziennych obowiązków to "Żywica" jest właśnie dla Ciebie. Nie ma opcji żebyś choć przez chwile się przy niej nudził.

Żeby zachęcić Cię jeszcze bardziej dodam, że książka zaczyna się tak:

"Gdy tata zabijał babcię, w białym pokoju panowała ciemność. Byłam tam..."

I jak? Przeczytasz? A może masz już lekturę za sobą? Jeżeli tak to daj znać czy Ci się podobała 😘 Miłego wieczoru 🌜⭐📚

Czy wiecie ,,co się dzieje,gdy kochasz kogoś tak bardzo,że chcesz co zatrzymać przy sobie zs wszelką cenę w bezpiecznym miejscu?"

Ane Riel pokazała nam to w ,,Żywicy".

A Wy?Co bylibyście w stanie zrobić dla ukochanej osoby?

*********************************************

9-letnia Liv mieszka z rodzicami na odosobnionej,małej wysepce.Ojciec uczy ją strzelać z łuku,zabijać zwierzęta i niepostrzeżenie podkradać do czyichś domów w poszukiwaniu jedzenia i ,,skarbów".Dziewczynka przeważnie bawi się sama,no..ewentualnie z Carlem.Tak wygląda jej życie bez cywilizacji i akceptuje je,bo przecież nie zna innego.

Wszystko to chce zburzyć babcia Liv,która pewnego dnia pojawia się na wyspie.

Od tej pory już nic nie jest takie samo.

Babcia i Liv muszą umrzeć.

I tak się staje.

A co dalej z tego wyniknie?

Wszystkie odpowiedzi znajdziecie w książce.

*******************************************

Każda książka ma dla mnie jakiś swój specyficzny zapach.Coś,po czym ją będę kojarzyć czy pamiętać.

W ,,Żywicy"mamy zapach zgnilizny.

I szaleństwa,które zakrada się niepostrzeżenie i rozwija jak wirus,którego w pewnym momencie nie da się zatrzymać.

To była bardzo dziwna książka.

Ale właśnie w tej ,,dziwności" twi jej całe piękno.

Autorka prowadzi nas przez tą historię cofając się i robiąc krok naprzód,abyśmy mogli zrozumieć co tutaj się stało.

I dlaczego.

Ten cały smród,bałagan-on miał swój początek.

Szaleństwo też.

Nie umiem mówić więcej o tej książce.

Brakuje mi słów.

Pomimo tego wszystkiego złego,ja ją pokochałam całym sercem i na długo będzie w mojej głowie.

Was też gorąco namawiam do przeczytania.

Naprawdę warto.

Książka wzbudzająca strach, dająca wiele do myślenie i pozostająca na długo po jej zakończeniu.

Historia małej dziewczynki, która żyje z rodzicami na odludziu. Historia, która ukazuje do czego jest zdolny człowiek, aby ochronić swoją rodzinę.

Ane Riel to duńska autorka, która przedstawia przerażającą historię, która mną wstrząsnęła. Skusiłam się piękną okładką, malowniczymi drzewami pokrytymi śniegiem, a wśród nich chatce, w której dzieją się rzeczy niesłychane. Zaczęłam się zastanawiać, czy wśród nas można spotkać przypadki takiego świadomego odizolowania i nieufności względem drugiego człowieka. Czy było ciekawie? Naturalnie, ale to nie wszystko, przerażająco, nieco dziwnie, czasem wzruszająco i zabawnie. To opowieść o rodzinie innej niż wszystkie i sadzę, że to tajemnicze i dosadne określenie.

Główną bohaterką „Żywicy” jest dziewczynka, Liv to właśnie z jej perspektywy oglądamy świat i zmiany zachodzące w domownikach, które są niepokojące. Rodzina Haarder mieszka na wyspie, która jest połączona ze światem zewnętrznym cienkim przesmykiem. Jens, Maria i Liv żyją w odosobnieniu, z dala od reszty społeczeństwa. Sąsiedzi rozumieją ich potrzebę prywatności uważając ich za dziwaków, w końcu każdy ma swoje własne nawyki. Liv nie narzeka na brak rozrywek, bo kochała okolicę, drzewa i brata bliźniaka Carla. Jens uczy swoje dzieci przydatnych rzeczy do przetrwania na wyspie. Bardzo lubi, kiedy zabiera ją na nocne wycieczki na większą wyspę, gdzie może zdobywać, wybierać przydatne rzeczy z innych domów i zabierać je ze sobą. Lokalne życie toczy się dość spokojnie do czasu, kiedy Jens, ojciec dziewczynki zgłasza, że Liv się utopiła. Społeczność spoglądała na rodzinę współczująco, w końcu strata dziecka odbija się na życiu całej rodziny. Matka przezywa żałobę, ojciec także, a dziewczynka miała przecież niewiele lat i całe życie przed sobą. Czy ktoś mógłby zakwestionować taki bieg wydarzeń? Zdecydowanie nie. Musiałby być bezduszny, aby krzywdzić dodatkowo tą biedną rodzinę. Czy to co mówi mężczyzna jest prawdą? Co jeśli nic co mówi i w co wierzy nie jest prawdą? Kim tak naprawdę jest Liv?

„Żywica” jest powieścią zadziwiającą, przedstawia główną bohaterkę jako bardzo dojrzałą dziewczynkę, która w życiu widziała nie jedno. Nie jedno robiła, z pewnością potrafiłaby przetrwać w głuszy, gdyby zaszła taka potrzeba, czym nie może się poszczycić większość z nas, dorosłych, a co dopiero dzieci. Nie wszyscy przecież potrafimy strzelać z łuku, czy polować na dziką zwierzynę, ubieramy się i idziemy do sklepu polować na promocje i żerować na półkach. Rodzina Haarderów, a zwłaszcza Jens cierpi na manię zbieractwa, wyobraźcie sobie przerażającą stertę różnych śmieci, które się mnożą. Wszystko przecież się przyda, nie teraz to później, każdy trzymany przedmiot jest na wagę złota. Mężczyzna cierpiał na swoje własne psychozy, może w ten sposób radził sobie ze stratą bliskich, której nie rozumiał? To człowiek raczej wyobcowany, milczący, na pewno nie ufający innym. W oczach sąsiadów uchodził za spokojnego człowieka, który jest pracowity i spokojny.

Przedstawiony przez młodziutką bohaterkę obraz „Żywicy” można uznać za nieco zniekształcony, Liv nie zdaje sobie sprawy z tego, co jest dobre, a co złe, została wychowana w takiej mentalności, a nie innej. Jest kruchą istotą, która została wpasowana w takie, a nie inne miejsce. Każdą decyzje ojca stara się tłumaczyć na swój własny sposób nie widząc w tym czegoś niewłaściwego, nawet jeśli czuje się niepewnie.

„Żywica” jest powieścią, która ściśle przedstawia psychologiczną część natury człowieka i zmian, jakie potrafią w niej zajść. Książka potrafi zachwycać i odrzucać, Przyznam szczerze, że pomimo braku nagminnego rozlewu krwi, mordów, śledztw, potrafi trzymać w napięciu. Niedowierzałam, że takie rzeczy mogą się dziać naprawdę i nikt nie zdawał sobie sprawy z tego, że coś w tym domu jest nie tak. Zdecydowanie pomimo swojej specyficzności jest jednak powieścią dla ludzi o mocnych nerwach.