Życie za życie

Bardzo lubię debiuty, lubię też kryminały zatem "Życie za życie" powinnam lubić podwójnie, prawda? Książkę określiłabym bardziej jako thriller psychologiczny lub dramat rodzinny. Jakie wrażenie wywarła na mnie książka norweskiej debiutantki Alex Dahl?

Jest to historia dwóch kobiet, matek, które z miłości do swoich córek są w stanie zrobić wszystko. W chwili kiedy je poznajemy, każda ma jednak inne priorytety.

Dwudziestosześcioletnia Iselin wraz ze swoją siedmioletnią córeczką Kaią mieszka właściwie w piwnicy. Żyją z zasiłków, ponieważ ciąża Iselin przeszkodziła jej ukończyć studia a stan zdrowia Kai nie pozwala podjąć jakiejkolwiek pracy. Kobieta, mimo że tak młoda czuje się zmęczona, samotna i bez wizji na lepszą przyszłość. Na dodatek drży o życie córeczki, bowiem dziewczynka ma chore serce a o przeszczep u dzieci jest niezmiernie trudno.

Alison to matka dojrzała. Ma czterdzieści cztery lata, męża, pasierba oraz oczko w głowie - pięcioletnią Amalie. Pewnego lipcowego dnia jej szczęście rodzinne uległo jednak zniszczeniu - straciła córeczkę, po której pozostał żal, ból i odrętwienie. Sindre w głębi serca uważa, że to jej wina, małżonkowie nie potrafią ze sobą rozmawiać. Każde przeżywa tragedię po swojemu. Jedynie trzynastoletni Oliver wspiera macochę, pragnie wspominać siostrę. To właśnie ON wskazuje Alison tematykę pamięci komórkowej a kobieta obiera nowy cel w życiu - chce poznać biorcę serca jej maleńkiej córeczki.

Jedna chwila pewnego lipcowego dnia zmieniła diametralnie życie dwóch rodzin. Jednej na lepsze, drugiej na gorsze. "Życie za życie", bowiem jedna dziewczynka musiała zginąć, by żyć mogła inna. Autorka wyśmienicie oddała to, jak skrajnymi emocjami są przepełnione obie matki, które jednego dnia zamieniły się odczuwaniem smutku oraz radości. Z przerażeniem poznajemy plan, który rodzi się w głowie Alison, przeczuwamy do czego kobieta zmierza zbliżając się do Kai i jej mamy. Początkowo nic nie zwiastuje nieszczęścia, wydaje się, że wystarczają jej spotkania. Ale czy na długo? Co tak naprawdę zamierza? Do jakich działań jest zdolna?

Alex Dahl poruszyła w tej książce ważną kwestię - przeszczepów oraz pamięci komórkowej. Przeszczepy są wykonywane na niewielką skalę, ponieważ nie każda rodzina wyraża zgodę na pobranie narządów. Zwłaszcza, że to decyzja, którą trzeba podjąć w kilka minut, może nawet sekund...To trudne. Zaintrygowało mnie w czasie lektury pojęcie pamięci komórkowej, autorka bowiem podaje kilka przykładów, zanim opowie nam o zmianach w zachowaniu małej Kai. W były one dla mnie wręcz fascynujące. Nie wiem czy można do końca wierzyć w takie rzeczy, nie miałam nigdy styczności z osobą po przeszczepie.

Książka jest debiutem, który porusza ważne kwestie rodzinne, zdrowotne, ale również egzystencjalne. Problem matki, która dla dziecka rezygnuje z marzeń a później walczy o możliwość zarobku, by zapewnić mu godne życie. Próbuje powrócić do realizacji tych marzeń, tak by połączyć pasję z pracą. Inna odcina się od swojego życia, by wkroczyć do codzienności cudzej rodziny. To ciekawa powieść, czy może wedle klasyfikacji - kryminał - jednak, mimo ciekawej tematyki czytało mi się go długo. Zabrakło mi lekkości, styl autorki wyraźnie mi ciążył a niektóre kwestie były jak dla mnie zbyt wiele razy powtórzone. Skupiając się jednak na samej fabule - opowieść godna poznania.

Podsumowując - "Życie za życie" to poruszająca historia o utracie ukochanego dziecka, lęku o zdrowie innego oraz uczuciach przepełniających matki, które odzyskały lub utraciły swoje pociechy. Opowieść o radzeniu sobie z żałobą, strachu, lęku, nienawiści, niezrozumieniu, braku wsparcia, nadziei oraz niepokoju. Debiut wart uwagi

Strażniczka serca.

Kochani, czy podpisaliście oświadczenie woli wyrażające zgodę na przeszczep waszych organów po śmierci? Wiem, że jest to bardzo trudny i delikatny temat, dlatego nie należy wywierać na nikim presji, aby tak ważną decyzję podjął. Ja niestety z przyczyn ode mnie niezależnych dawcą organów zostać nie mogę, jednak uważam, że jest to najpiękniejszy dar, jaki człowiek może ofiarować człowiekowi. Ten wielki gest może uratować życie wielu osobom, a jakaś część nas nadal będzie w nich żyła, mimo że, nas już nie będzie. Nie wolno nam jednak zapomnieć, że podczas, gdy rodzina osoby, która otrzymała szansę na nowe życie właśnie dzięki przeszczepowi, cieszy się i jest ogromnie wdzięczna losowi za to, że udało się uratować kogoś, kogo kochają, jest również ta druga rodzina. Ta, która cierpi po stracie, kogoś, kto musiał umrzeć, aby ktoś mógł żyć. Co więcej, pójdźmy o krok dalej. Często bowiem zdarza się tak, że decyzja o byciu dawcą musi zostać podjęta bardzo szybko, na przykład wówczas kiedy potencjalny dawca ulega nagłemu wypadkowi. W takim przypadku ciężar tej najtrudniejszej woli spada na jego najbliższych. Ich świat nagle rozpad się na kawałki, a jedyne czego pragną to, aby to wszystko, co teraz dzieje się w ich życiu okazało się tylko koszmarnym snem.

Nie martwcie się, nie zdecydowałam się podjąć tego tematu ze względu na to, iż dotknął ON mnie, bądź ważne dla mnie osoby. Jak zawsze jestem wdzięczna autorom, że poprzez książki, które oddają w nasze ręce, nie tylko przypominają nam, co w życiu ma największą wartość, ale przede wszystkim przedstawiają różne perspektywy spojrzenia na ten sam temat, tak abyśmy my sami mogli uświadomić sobie, że nic w życiu nie jest jednoznaczne i oczywiste.

Przekonała się o tym główna bohaterka książki Alex Dahl „Życie za życie”, o której chcę Wam dziś opowiedzieć.

Jeszcze rok temu moglibyśmy pozazdrościć jej życia, które wiodła, a ją samą nazwać spełnioną pod każdym względem kobietą. Wiodła spokojne i ustabilizowane życie. Jednak dziś jest ono już mglistą przeszłością, a teraźniejszość spowijają opary alkoholu i otępienie lekami uspakajającymi, dzięki którym nasza bohaterka chce zagłuszyć ból po tragedii, w której straciła swoją ukochaną córeczkę. Amelie odeszła, ale jej serce dało drugie życie innemu dziecku. Jak czytamy w książce, Alice od zawsze popierała możliwość oddania organów do transplantacji, jednak kwestia ta nabrała zupełnie innego wymiaru w momencie, gdy sama musiała zmierzyć się z tak trudną decyzją. Teraz chce, tylko żeby Amelie wróciła.

Pogrążona w poczuciu ogromnej straty i bólu nie potrafi odbudować swojego życia na nowo mimo mijającego czasu. Schwytana w macki poczucia winy popada w depresję i tak każdego dnia powoli gaśnie.

Nie wiem, czy wiecie, ale jedną z podstawowych zasad w transplantologii jest to, aby biorca pozostał anonimowy dla rodziny dawcy. Podczas lektury książki dowiecie się, jak bardzo ważne jest, aby zasada ta była bezwzględnie przestrzegana. Niestety zdarza się tak, że w dobie wielu możliwości technologicznych bliscy na własną rękę starają się poznać tożsamość tego, kto nosi w sobie jakąś część tego, kogo stracili. Tak właśnie dzieje się i tym razem. Zrozpaczonej matce udaje się trafić na ślad małej Kai i jej mamy Ismelin. To właśnie Kaja jest teraz strażniczką serca jej córeczki. Obie kobiety wiodą zupełnie różne pod względem statusu materialnego życie, ale obie łączy jedno. Kochają bezgranicznie swoje dzieci. Iselin jest niezmiernie wdzięczna, że może patrzeć, jak jej krucha córeczka, z którą już tak wiele razy się żegnała, wraca do zdrowia. Tymczasem Alice znajduje sposób na to, aby poznać i zbliżyć się do tej dwójki. Początkowo, nic nie wskazuje na to, że nowa przyjaciółka mamy i córki może być dla nich zagrożeniem. Tylko Alice bowiem wie, jak niebezpieczny plan zrodził się w jej głowie.

Książka ta została zakwalifikowana jako thriller psychologiczny, jednak według mnie nie wyczerpuje ona znamion gatunku. Gdybym miała powiedzieć Wam, czego możecie spodziewać się, sięgając po ten tytuł, to bardziej skłaniałabym się ku dramatowi obyczajowemu. Jest to historia kobiet, które chcą zatrzymać przy sobie swoje ukochane dzieci. Z pewnością z uwagi na ważny temat, jakiemu została poświęcona, warto po nią sięgnąć. Wszystko, o czym w niej przeczytacie, na pewno Was poruszy i skłoni do ważnych życiowych refleksji. Tym bardziej że autorka pokazała nam nie tylko, jak tragedia oraz to, co dzieje się później wpływa na samą Alice, ale także na jej małżeństwo. Widzimy, że małżonkowie oddalają się od siebie. Z każdą niemalże chwilą stają się sobie obojętni. Choć są momenty, w których próbują przestać żyć przeszłością, to w pewnym momencie przestają już udawać.

Jeśli jesteście ciekawi zarówno tego, co planuje Alice, jak i czy uda jej się ten plan spełnić, ale także czy małżeństwo Alice wyjdzie zwycięsko z tej strasznej próby, zachęcam Was do lektury. Tylko najlepiej zapomnijcie o tym, że to miał być thriller. W przeciwnym razie możecie poczuć niedosyt. Mnie zabrakło tu przede wszystkim zaskoczenia, napięcia i wyrazistych charakterystyk bohaterów. Akcja powieści toczy się mocno jednostajnie. Próżno tu szukać spektakularnych zwrotów akcji. Jedynie ostatnie kilkadziesiąt stron wywołało u mnie szybsze bicie serca. Ponadto wielu rzeczy z całej fabuły można się było domyślić. Natomiast jeśli chodzi o samych bohaterów, to stali mi się oni bliscy poprzez wszystko, przez co przeszli. Czułam ich ból, smutek, cierpienie, ale także nadzieję na lepsze jutro. Oni byli bardzo prawdziwi, ale nie wyraziści. Dla dramatu obyczajowego byłby to atut, ale dla thrillera już nie.

Reasumując, przeczytałam naprawdę godną uwagi książkę, ale zupełnie inną niż to, czego oczekiwałam. Jednak nie żałuję czasu z nią spędzonego, ponieważ lubię życiowe i poruszające historie, które dostarczają wzruszeń i refleksji. Całość jest napisana bardzo lekkim i przystępnym językiem. Czyta się szybko, choć moim zdaniem książka mogłaby być krótsza, a treść bardziej skondensowana, przez co uniknęlibyśmy pojawiającego się od czasu do czasu wrażenia monotonii. Wy drodzy czytelnicy musicie sami zdecydować, czy chcecie poznać tę historię. Ja polecam, ale wszystko zależy od tego, czego od niej oczekujecie.

„Życie za życie” Alex Dahl to druga książka w dorobku autorki, ale pierwsza jaka ukazała się na naszym rynku. Jest to teoretycznie thriller psychologiczny, z dużo większym naciskiem na człon drugi tego określenia – postacie pod względem psychologii, ich emocje i przeżycia są oddane w książce rewelacyjnie. Obserwujemy jak szybko źle ukierunkowana nadzieja może przerodzić się w niebezpieczną obsesję. Jednak w tym tytule jest zawarty temat istotniejszy – przeszczepy i dawstwo organów. Poprzez książkę jakby nie było rozrywkową, czytelnik ma chwilę, by zastanowić się jak dużo jeden niepotrzebny zmarłemu organ może zdziałać z życiem potrzebującego. Na przykładzie 7letniej dziewczynki i jej mamy obserwujemy jak na nowo ich świat wkracza na właściwe tory, jak w końcu obydwie zaczynają żyć, gdy jeszcze pół roku temu były na granicy ubóstwa i śmierci. Intryga w powieści jest gdzieś tam w tle, akcja przyspiesza dopiero na samym końcu. Ogólnie, mimo ciężkiego i smutnego tematu, książkę czyta się szybko i dobrze. Jestem z lektury zadowolona i mam nadzieję, że kolejne książki autorki także ukażą się na naszym rynku.

Thriller psychologiczny to jeden z tych gatunków po który sięgam najczęściej. Uwielbiam to stopniowane napięcie, niepewność, ukrywających coś bohaterów. Dlatego skusiłam się na "Życie za życie" obiecujące lekturę pełną wrażeń.

I faktycznie tak było. Ta książka aż kipi od emocji. Musze jednak przyznać, że bliżej jej do dramatu rodzinnego niż takiego typowego thrillera, ponieważ ten gatunek ujawnia się gdzieś w drugiej połowie książki i to na drugim planie. Nie jest to w tym przypadku jednak żadna wada, ponieważ historia jest niesamowita, ciężka od nadmiaru tragedii, wciągająca na całego i dająca do myślenia.

Historia opiera się na dramacie Alice Miller, kobiety, która dokładnie rok temu straciła swoją pięcioletnią córeczkę. Amelia przez splot wypadków utonęła pozostawiając swoją mamę w wielkim żalu. Alice jednak zdecydowała się oddać narządy swojej ukochanej córeczki i to zapoczątkowało dalszą historię. Kobieta bowiem przez zupełny przypadek dowiedziała się, że serce Amelii trafiło do siedmioletniej dziewczynki a przecież Alice chciała tylko odzyskać swoją córeczkę.

Główna bohaterka skupia na sobie całą uwagę, ponieważ jej obraz jest bardzo dokładny. To ciężka depresja, żal po stracie córki niemal namacalny. Autorka rewelacyjnie oddała wierną kopię matki przepełnionej bólem i natłok tych emocji zrobił na mnie piorunujące wrażenie. Marzy tylko o odzyskaniu swojego dziecka, więc gdy dowiaduje się, że serce Amelii bije w kimś innym, w jej głowie rodzi się plan. Realizacja nie będzie łatwa, ale czy nie będzie łatwo? Śledziłam poczynania Alice z zapartym tchem i nie byłam pewna do samego końca jakie będzie jej ostateczne posunięcie.

Prawdziwa, wiarygodna powieść uderza w czytelnika ze zdwojoną siłą. Na pierwszym miejscu pojawia się tragedia, która stanowi podstawę dla dalszych wydarzeń a to co rodzi się w głowie głównej bohaterki przyprawia o dreszcz przerażenia. Dahl porusza trudne, ale i ważne tematy - o bólu, stracie, depresji, aż w końcu pamięci komórkowej. Czy to możliwe, że po przyjęciu organów od innej osoby, dany człowiek pamięta tamtejsze życie? Brzmi jak bajka, jak obraz z filmu science fiction, ale czy pogrążona w żalu matka nie ma prawa do takich marzeń?

"Życie za życie" to kawał dobrze napisanej, piekielnie wciągającej i silnie emocjonalnej powieści. Nie spodziewałam się tak dobrej historii i choć trochę żałuję, że niewiele było w niej typowego thrillera to absolutnie nie żałuję sięgnięcia po samą powieść. Alex Dahl porusza ważny temat zgody na oddanie organów, które przecież ratują innym życie i choćby dlatego warto dać tej powieści szansę. Tym sposobem kryminały zawsze będą mi bliskie.

„Życie za życie” to książka, która aż kipi od emocji, i to zarówno tych negatywnych ,jak i pozytywnych. Z racji na tematykę, czyli śmierć małego dziecka, oczywiste jest, że dominować będzie smutek, przygnębienie, żal. Żałoba Alice jest wręcz namacalna, przebija przez karty powieści, a z każdym kolejnym rozdziałem wręcz wzrasta. Nie brak tu jednak pozytywnych emocji, tych z drugiego końca skali, czyli radości, zabawy i nadziei na lepsze jutro. Przyznam, że jako matce 4-letniego dziecka, czytało i się ten thriller niezwykle trudno. Próbowałam się postawić w sytuacji Alice i przeżywać jej żałobę, ale tez w sytuacji Iselin, matki, przeszczep serca uratował życie, a przecież tak niewiele brakowała, by to ona była w żałobie. Dzięki temu, że historia opowiedziana jest z perspektywy zarówno jednej, jak i drugiej bohaterki, możemy przezywać ich emocje jeszcze mocniej i dogłębniej.

Jeśli jednak liczycie na mrożący krew w żyłach thriller, to się przeliczycie. Określiłabym tę pozycję jako dramat z pogranicza powieści obyczajowej, z elementami thrillera psychologicznego, który najlepiej widać dopiero w końcówce książki. Tempo akcji jest dość powolne, ale dobrze wpisuje się to w klimat powieści. Nie znajdziemy tu pędzącej akcji, nagłych zwrotów, tajemnic z przeszłości. Autorka postawiła na psychologię postaci, ukazuje ich stopniowe zmiany, przeżycia i odmienne sposoby na radzenie sobie z trudną sytuacją życiową. Mimo tego nie odniosłam wrażenia, żeby Alice i Iselin zostały przerysowane, charakterystyka ich postaci nie wypadła sztucznie, co więcej, jestem pewna, że większość z nas zachowałaby się podobnie w ich sytuacji.