Życie do zwrotu

Bezsprzecznie, Elżbieta Rodzeń nakreśliła odurzającą historię, która gra na najczulszych strunach wrażliwości! I choć jest to powieść, jaką każdy odbierze na swój indywidualny sposób, zależnie od posiadanego bagażu doświadczeń, to bez wątpienia, nikt nie będzie w stanie przejść obok niej obojętnie. "Życie do zwrotu" to emocjonalny rollercoaster, po jakim wyjątkowo ciężko się otrząsnąć, a wszelkie próby powstrzymania łez kończą się fiaskiem.

Ta poruszająca opowieść jest historią nieprawdopodobnie intymną, trafiającą w najczulszy punkt, w skutek czego angażuje wszystkie zmysły, wsiąka w każdą cząstkę ciała i duszy. Puszona tematyka i autentyzm, bijący z każdej strony, dosłownie miażdżą psychicznie, rozbudzają demony przeszłości, głęboko ukryte lęki, mroczne wspomnienia. Szczerze, przy żadnej książce nie wylałam tak wielu łez, już od początkowych stron wzruszenie chwytało mnie silnie za gardło, jednak emocje, jakich zaznałam dalej, przekroczyły moje najśmielsze oczekiwania. Ból głównej bohaterki rozdzierał moje serce, na pewnym etapie straciłam rachubę, gdzie kończy się moje życie, a zaczyna jej. Od zguby uratował mnie jedynie drugi wątek, który choć jest trochę lżejszy, również funduje lawinę skrajnych, odurzających emocji.

Na brawa zasługują doskonałe kreacje bohaterów, którzy momentalnie zyskują sympatię czytelnika i angażują go wyjątkowo mocno, czyniąc z powieści silne, wręcz namacalne doświadczenie. Wszystkie postacie są nietuzinkowe, wielowymiarowe. Każdy z nich został brutalnie pokiereszowany przez los, co ukształtowało osobowość i stosunek do świata. Moment, gdy wszyscy się spotykają jest zarazem nieprawdopodobny, jak i przynoszący nadzieję. Tylko czy przeszłość pozwoli im na szczęście?

"Życie do zwrotu" jest niesłychanie głęboką, wartościową, przejmującą powieścią, która skruszy nawet skamieniałe serce i doprowadzi do łez tych najodporniejszych. Boleśnie prawdziwa, przeszywająca na wskroś, doskonale ukazująca gorycz i niesprawiedliwość życia, a zarazem napełniająca serce nadzieją, że każdy zasługuje na prawdziwe szczęście. Ten emocjonalny koktajl roztrzaska wasze serce w drobny pył!

Niespotykany temat książki, dużo emocji i wzruszeń. Czasem łezka się w oku zakręci.

Magdalena, lekarka z powołania, rozwiedziona, samotna, pracoholiczka, bezdzietna.

Hubert, wdowiec, samotny ojciec dorosłego już syna.

Kacper, student dorabiający sobie wykonywaniem tatuaży.

Kinga, maturzystka, pragnie zakryć bliznę na brzuchu tatuażem, oczekuje następnej operacji.

Kacper pozywa Magdalenę o alimenty, podobno jest jego matką. Jak to możliwe? Przecież nigdy nie urodziła dziecka.

Jak los splącze losy tych czworga? Każde z nich ma swoje problemy i skrywa jakieś sekrety z przeszłości.

Pragnienie macierzyństwa, decyzje, których konsekwencje trzeba ponieść po latach, poszukiwanie korzeni i tożsamości, rodzicielstwo i poszukiwanie biologicznych rodziców.

Dobra książka, przyjemna lektura, wciąga od pierwszych stron. Polecam, warto przeczytać, zmusza do refleksji.

Kiedy byłam bardzo młodą dziewczyną, nie wyobrażałam sobie dokładnie swojej przyszłości. Tego, jak będzie wyglądał mój dom, jaki będzie mój mąż, ale wiedziałam jedno – chcę zostać mamą. Nie przeszło mi wtedy przez myśl, że być może moje największe marzenie może się nigdy nie ziścić. Z jednej strony, byłam zbyt młoda, aby zgłębiać meandry leczenia niepłodności, a z drugiej, nie brałam pod uwagę, że coś miałoby pójść nie tak. Przecież kobiety z mojego najbliższego otoczenia miały dzieci i było to dla mnie czymś naturalnym, że ja też będę je miała… Mogę powiedzieć, że to były inne czasy, a temat in vitro nie był tak szeroko omawiany na forum. Ale dziś, patrząc na to wszystko, wiem jedno — każda matka, każdy rodzić powinien mieć prawo, aby ziściło się jego marzenie o posiadaniu potomka.

Elżbieta Rodzeń wzięła na tapet temat niełatwy. Zrobiła to jednak z ogromną wrażliwością, kreśląc obraz kobiety której pragnieniem było zostać matką. Kobiety, która poświęciła wiele, aby to się udało, i która poniosła w tej materii porażkę. Być może to określenie nie jest adekwatne, ale na tamten czas dla Magdaleny było to największym niepowodzeniem i powodem, dla którego zamknęła się na emocje związane z macierzyństwem, poświęcając się bez reszty pracy. Do czasu, kiedy w jej życiu pojawił się chłopak, który twierdził, że jest jej synem… Możecie sobie tylko wyobrazić, co czuła, kiedy wróciły emocje sprzed lat. Jak skrywany głęboko ból uderzył w nią z całą mocą, a pustka, jaką starała się zapełnić w inny sposób, znów była tak bardzo odczuwalna…

Równolegle poznajemy losy Kacpra, chłopaka, który na co dzień spełnia się przede wszystkim jako tatuażysta, przelewając swój talent na najpiękniejszy papier – ludzkie ciało. Na jego drodze staje Kinga, która ma za sobą trudne doświadczenia, a przed sobą kolejne wyzwanie, narzucone jej niejako przez rodzinę. Dwoje młodych ludzi, którzy zupełnie niespodziewanie staną się dla siebie opoką i największym wsparciem w przełomowym dla nich momencie życia. Czy to wystarczy, kiedy przyjdzie zmierzyć im się z trudną decyzją, jaka może zaważyć na ich przyszłości?

Magdalena i Kacper - jak losy tych ludzi połączą się w jedno? Wierzcie mi – będziecie zaskoczeni.

Przyznaję, że jestem pod wrażeniem. Oryginalnością tematu, jaki wybrała, a także tego, jak fabułę swojej książki poprowadziła Elżbieta Rodzeń. Losy bohaterów przeplatają się, tworząc niemal intymny obraz emocji, które są odczuwalne na każdej stronie jej powieści. Emocji bolesnych, trudnych, których nigdy nie można pogrzebać, mimo najszczerszych chęci. Bagaż doświadczeń, który ciąży mimo upływu czasu. Autorka urzekła mnie wrażliwością, z jaką przedstawiła temat in vitro. Po prostu – pokazała, co czują osoby, którym przyszło się starać o rodzicielstwo tą drogą. Uczucia zarówno tych ludzi, którym się udało, jak i tych, którzy mimo wielu prób, zostali takiej szansy pozbawieni. Bez zbędnego epatowania tematem, zwyczajnie, po ludzku – oczami miłości potencjalnej matki do nienarodzonego dziecka… Historia widziana jej oczami niesamowicie mnie wzruszyła. Byłam autentycznie poruszona, czytając o kolejnych wydarzeniach z życia bohaterów, kibicując im i roniąc łzy, zwłaszcza nad sceną z pewnym tatuażem, który powstał nakreślony ręką, prowadzoną przez miłość. Uczucie, które zrodziło się niespodziewanie, a które to stało się ukoronowaniem i największą nagrodą dla tych, którym kiedyś los odebrał na nie szansę...

Podsumowując:

Przyznaję, że nie było mi łatwo napisać o wrażeniach z lektury, gdyż nie chciałam zdradzić zbyt wiele i pozbawić Was możliwości samodzielnego odkrywania clue tej historii. Dałam się ponieść emocjom, bo na nich przede wszystkim autorka ją zbudowała i uznałam, że to właśnie one będą dla mnie najlepszym drogowskazem. „Życie do zwrotu” to powieść wielowymiarowa. Opowieść o pragnieniu bycia rodzicem, o jego bolesnej stronie. O walce, która nie zawsze przynosi upragniony cel. O trudnych relacjach rodzicielskich, których jedni doświadczają ot tak, nie doceniając tego, co mają, a za które inni oddaliby wszystko. O przyspieszonej lekcji dorastania, mierzeniu się z trudnymi decyzjami, które determinują przyszłość wielu ludzi, w tym naszą własną. Ale przede wszystkim o miłości, na którą nie ma jednej recepty, a która może pojawić się nawet tam, gdzie żadna ze stron zupełnie się jej nie spodziewała. Poruszająca i piękna w swym przekazie. Polecam!