Zwyczajna przysługa

Na tę książkę trafiłam zupełnie przypadkiem robiąc zakupy w markecie. Tak, teraz w marketach można trafić na dział z książkami i czasem można znaleźć coś ciekawego :)

Książka zwróciła moją uwagę, ponieważ jest w wersji pocket, ale bardziej zaintrygował mnie tytuł oraz opis z tyłu.

To historia dwóch matek- Stephanie i Emily. Stephanie pisze bloga dla mam, a Emily jest szefową działu PR i firmy modowej, obie wychowują synów w wieku 5 lat, którzy bardzo się przyjaźnią, więc z czasem zaprzyjaźniają się i one. Spędzają razem czas, piją wino, zwierzają- wydawać by się mogło idealna przyjaźń. Pewnego dnia Emily prosi Stephanie o przysługę żeby ta odebrała jej synka z przedszkola i nie było w tym nic dziwnego, bo nie raz tak robiły. Emily jednak nie wraca po syna, a Stephanie odchodzi od zmysłów co mogło się stać, postanawia więc pomóc mężowi Emily- Seanowi w odnalezieniu zaginionej przyjaciółki, żony i matki. Stephanie jest rozdarta wewnętrznie bo sama ukrywa mroczne sekrety i ciągle bije się z myślami czy dobrze robi spędzając tyle czasu z Seanem, a jednocześnie chce być lojalna wobec przyjaciółki. Na jaw wychodzą jednak sprawy, o których Stephanie nie miała pojęcia i wkrótce przekonuje się jak mało wiedziała o swojej najlepszej przyjaciółce...

"Zwyczajna przysługa" zaliczana to gatunku sensacja- thriller. To gatunek, który w ostatnim czasie bardzo przypadł mi do gustu. Nie ma może aż tak mocnego napięcia, że nie można później zasnąć, ale moim zdaniem jest w niej coś wciągającego i szybko się ją czyta. Narracja prowadzona jest naprzemiennie z perspektywy każdego z bohaterów. Poznajemy ich uczucia i rozważania w danym momencie. Moim zdaniem całkiem przyjemna lektura.

Czasem przyjaźń bywa złudna i można bardzo się pomylić... Czy znasz samego siebie?

(...)wszyscy mają tajemnice. Dlatego nikogo nie można dobrze poznać. Ani nikomu zaufać. Dlatego nie zna się dobrze samego siebie. Bo czasem nie chcemy znać nawet naszych własnych sekretów(...)

Bardzo, ale to bardzo nie lubię wystawiać pejoratywnie nacechowanych recenzji, ale w przypadku "Zwyczajnej przysługi" po prostu nie da się inaczej. Jak na powieść z gatunku thrillera za mało w niej thrillera, a zdecydowanie za dużo mamusiowego bloga Stephanie oraz... samej Stephanie. Och, gdyby tylko główną narratorką mogła być intrygująca, niejednoznaczna Emily! Emily, która do tego stopnia nie cierpiała nudy, że być może cierpiała w pewnym stopniu na zaburzenia osobowości typu borderline. Niestety, autorka daje dojść do głosu naszej zaginionej/rzekomo nieżyjącej dopiero pod koniec powieści i to zaledwie kilka razy, niepomiernie mało w stosunku do ciągłego potoku słów pokręconej oraz udającej kogoś innego niż jest w rzeczywistości Stephanie. Punktu widzenia Seana czyli męża Emily również mamy tu jak na lekarstwo, a sam Sean wydaje się dziwnie bezbarwny, momentami wręcz bezwolny, choć przecież to ponoć wyrachowanie i pewna wygodna pchnęły go w prowizoryczny związek z przyjaciółką swojej ukochanej. Cóź, pomysł na intrygę może był niezły, ale wykonanie niewątpliwie leży i kwiczy. Co więcej mam porównanie z adaptacją filmową, gdyż tuż przed sięgnięciem po książkę byłam w kinie. Wydaje mi się, że film jedynie to wszystko podkręcił i wyjaskrawił, chociażby czyniąc z Emily bardziej winną śmierci siostry bliźniaczki niż to było w powieści. Zaś samo zakończenie filmu było... zwyczajną farsą. Dobrze, że chociaż powieść zachowała pewny umiar w rozwiązaniu akcji.