Zupełnie normalna rodzina

Co widział ojciec, czego nie mówi matka, co ukrywa córka?

Już te kilka słów przyciąga uwagę i sprawia, że nie można przejść obojętnie obok tego tytułu. Powieść o zbrodni, ale nie tylko. "Zupełnie normalna rodzina" opowiada o rodzinie, która na pierwszy rzut oka, wydaje się być idealna. Mąż, żona i córka - troje bohaterów, którzy opowiadają nam swoją historię.

To historia opowiedziana z perspektywy trzech bohaterów: Adama - pastora i ojca oskarżonej o morderstwo dziewczyny, Stelli - córki, która jest dosyć impulsywna i zbuntowana oraz matki Urliki, która z zawodu jest prawniczką. Cała rodzina zmierzy się z dramatycznymi przeżyciami, które na zawsze odmienią ich na pozór szczęśliwą rodzinkę. A sekrety, które skrywają staną się dla nich gwoździem do trumny.

Bardzo lubię, kiedy w powieściach historię opowiadają różne postaci. Dokładnie tak została podzielona narracja tej książki. Na początku zaczynamy od ojca. Mężczyzna musi zmierzyć się z bezsilnością, jaką jest niemoc wydostania córki z więzienia. Nie umie poradzić sobie z bólem, więc na własną rękę stara się wymierzyć sprawiedliwość, szkodząc sobie i oskarżonej córce jeszcze bardziej. Jego rozdziały momentami były zbyt długie i nużące, a jednocześnie bardzo wzruszające. Na kartach powieści czytelnik może odczuwać towarzyszące mu cierpienie. Przyznam, że mi najbardziej podobały się rozdziały z perspektywy córki. Na samym początku autor nakreśla, że w jej historii ewidentnie brakuje ważnych elementów układanki i wiedziałam, że rozdziały z jej udziałem przybliżą nas do tajemnic, które skrywa przed rodzicami. Byłam bardzo ciekawa co takiego siedzi w głowie takiej dziewiętnastolatki i na szczęście autor zagłębia nas w tę wiedzę, dając wyraźny obraz jej myśli i poczynań, a także utwierdza nas w przekonaniu, że w tej historii jest mnóstwo niedomówień, dlatego tak bardzo ciągnie czytelnika do finału. I na sam koniec, zostaje matka, która moim zdaniem najbardziej namieszała w tej historii. Jej intrygi i tajemnice doprowadzają czytelnika do szału, dlatego koniec tej książki to totalny rollercoaster.

"Zupełnie normalna rodzina" to pełna kłamstw i niedomówień historia, gdzie rodzina zostaje poddana wielkiej próbie. Powiedzieć prawdę, czy skłamać? Która opcja będzie lepsza, by uratować córkę i udowodnić, że jest niewinna. W tej powieści rodzice staną do walki o własną córkę, posuną się do najbardziej radykalnych czynów, by wyjść cało z opresji. Tylko czy to się uda, gdy w grę wchodzi tak wiele, a mianowicie uratowanie rodziny, która już i tak rozsypała się na kawałki, a tajemnice, jakie skrywali oddaliły ich daleko od siebie.

Książka wciąga i to bardzo. Dla fanów gatunku jest obowiązkową lekturą.

"𝓚𝓵𝓪𝓶𝓼𝓽𝔀𝓪, 𝓹𝓸𝓬𝔃𝓾𝓬𝓲𝓮 𝔀𝓲𝓷𝔂 𝓲 𝓽𝓪𝓳𝓮𝓶𝓷𝓲𝓬𝓮. 𝓘𝓵𝓮 𝓻𝓸𝓭𝔃𝓲𝓷 𝓸𝓹𝓲𝓮𝓻𝓪 𝓼𝓲𝓮 𝓷𝓪 𝓽𝓪𝓴𝓲𝓶 𝓯𝓾𝓷𝓭𝓪𝓶𝓮𝓷𝓬𝓲𝓮?"

Jak daleko jesteśmy w stanie przesunąć granice, aby chronić naszych najbliższych? W głowie stawiamy sobie bariery, myślimy, że nie jesteśmy w stanie ich przekroczyć. Aż życie stawia nas w sytuacji, która weryfikuje nie tylko naszą przyzwoitości, ale i uświadamia, do czego tak naprawdę jesteśmy zdolni.

"Zupełnie normalna rodzina" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Edvardssona, jednak wiem, że nie będzie ono ostatnim. To właśnie styl autora był jedną z głównych zalet tej pozycji, jego wnikliwość i dbałość o najdrobniejsze szczegóły nie pozostawia nawet cienia niedosytu. Wykreowani bohaterowie, mimo iż nie wzbudzają w czytelniku zbyt wielu pozytywnych emocji, są charakterni, barwni i autentyczni, a przy tym kompletnie od siebie różni. Adam jest nie tylko ojcem, ale i szanowanym przez całą społeczność pastorem, wzorem do naśladowania. Jego żona, Ulrika, to pochłonięta pracą prawniczka, sprawiająca momentami wrażenie nieobecnej, wycofanej. No i Stella, ich jedyna, ukochana córka, która marzy jedynie o wyrwaniu się z domu i wielkiej podróży. Czy niepozorna, pochodząca z dobrej rodziny nastolatka mogłaby zabić? Zabić z zimną krwią?

Historia przedstawiona z trzech różnych perspektyw odpowiednio buduje narastające napięcie oraz pozwala zgłębić myśli i wspomnienia każdej z postaci. Przyznam szczerze, że część ukazana oczami pastora odrobinę mnie nużyła, nie przekonywały mnie również religijne wstawki czy jego mętne rozważania. Jednak dwie kolejne - czyste mistrzostwo. Autor skutecznie manipuluje czytelnikiem, sprawiając, że mimo dosyć ubogiej liczby bohaterów, ciężko rozgryźć motyw jak i samego zabójcę. A gdy już myślimy, że wiemy wszystko... okazuje się, że nie wiemy nic. Do tego dochodzi ten od stopniowo roztaczający się, małomiasteczkowy klimat - zdecydowanie polecam!

Ojciec, szanowany pastor.

Matka, wzięta prawniczka.

Córka, dziewiętnastoletnia dziewczyna z typowymi problemami nastolatek.

Zupełnie normalna rodzina.

Spokój w ich domu zostaje zburzony gdy córka zostaje aresztowana pod zarzutem morderstwa, sprawę pogarsza fakt, że wszystkie dowody wskazują na nią.

Co widział ojciec?

Czego nie mówi matka?

A co ukrywa córka?

Co będą w stanie zrobić rodzice by ratować swoje jedyne dziecko?

Książka napisana z punktu widzenia 3 osób, czyta się szybko i lekko. Nie jest to typowy thriller, a akcja może nie wzbija na wyżyny, jednak jest w niej coś takiego, że była dla mnie pozycją "nieodkładalną" do samego końca, a po lekturze pozostał mały kac 🙂

7/10 ☆

Zupełnie normalna rodzina, rodzice i ich jedynaczka kończąca właśnie dziewiętnaście lat. I nagle ich poukładany świat zmienia się w koszmar, gdy córka zostaje aresztowana i oskarżona o morderstwo.

"Co widział ojciec, czego nie mówi matka, co ukrywa córka?"

Mamy możliwość poznania emocji każdej z trzech stron tego dramatu. Okazuje się, że nawet w "zupełnie normalnej" rodzinie jest życie na pokaz, zamiatanie pod dywan i każdy skrywa swoje brudne sekrety. Dopiero gdy dochodzi do tragedii zaczyna się rozmyślanie gdzie popełniliśmy błąd, co mogliśmy zrobić inaczej, czego nie dostrzegliśmy, czy zbagatelizowaliśmy jakieś sygnały... I pojawia się instynktowny odruch bronienia swojego dziecka za wszelką cenę...

Czy rzeczywiście Stella zamordowała człowieka? Do czego zdolni są rodzice by chronić swoje dziecko?

Ten thriller psychologiczny bardziej trafi z pewnością do rodziców. Sama mam dwóch synów i jak pomyślę, co przeżywają ci, którzy znaleźli się w takiej sytuacji, to ciarki mi chodzą po plecach.

Z największym napięciem śledziłam relację Stelli, choć najbardziej zszokowała mnie opowieść matki.

Lektura zdecydowanie warta uwagi, nie tylko ku przestrodze.

Każdy z nas boryka się z myślami co zrobić jak wychowywać nasze pociechy aby nie wpadło w złe towarzystwo, aby za wcześnie sami nie zostali rodzicami, nie mówiąc już o narkotykach i innych używkach 😱. "Każda normalna rodzina" myśli o tym że jest na tyle normalna że ich to nie spotka, A co jeśli do takiej "normalnej" rodziny pewnego dnia zadzwoni telefon z informacją że nasza kochana córeczka - tak, ta sama która jeszcze "wczoraj" jeździła z dwoma kucykami z wypiekami na twarzy na rowerku i kochała swoich rodziców i lalki nad życie- zabiła ‼️ przecież to nie może być prawda? Przecież to może się zdarzyć wszędzie ale nie w naszej normalnej rodzinie😱

.

Książka podzielona jest na 3 części, pierwsza część opowiadana jest z perspektywy ojca pastora, druga córki a trzecia matki. Bardzo dobrze mi się ją czytało. Myślę że takie dramaty rodzinne są na tyle emocjonującą lekturą że nie potrzeba w nich dodatkowego zwrotu akcji na koniec, i tutaj żadnego wow jak dla mnie nie było, gdyż takiego mniej więcej zakończenia się spodziewałam. Jest to świetna lektura z którą się nie nudziłam. Każdy z tych 3 rozdziałów wynosił coś innego do tego opowiadania, i każdy był w równym stopniu dla mnie ciekawy. Bardzo się cieszę że mogłam spędzić swój wolny czas z tą książką. Naprawdę polecam

Mamakamaczyta