Zrabowane nadzieje. Wielkie Litery

🌸 "Zrabowane nadzieje" autorstwa Niny Zawadzkiej to książka obyczajowa, której akcja rozgrywa się w okresie II Wojny Światowej.

🌸 Magda Antoszewska wraz z rodzicami i rodzeństwem mieszka na wsi. Gdy wybucha wojna dziewczyna zaczyna działać w ruchu oporu i pomimo sprzeciwu matki chce walczyć o swój kraj, i nie ma zamiaru podporządkować się okupantowi.

Kiedy jej młodsza siostra, bratankowie oraz inne dzieci z okolicznych wiosek zostają porwane przez Niemców i wywiezione w nieznanym kierunku Magda robi wszystko, aby je odnaleźć wykorzystując do tego kontakty w konspiracji.

Czy Magda odnajdzie siostrę?

Co takiego spotkało Adelę?

Czy rodzina odnajdzie się po wojnie?

Jak dalej potoczą się losy rodziny Antoszewskich?

🌸 Czytałam wiele książek o tematyce wojennej i obozowej, ale w temacie germanizacji Polskich dzieci nie spotkałam się jeszcze w żadnej z nich, także cieszę się, że autorka poruszyła ten trudny, ale jakże ważny temat.

Czytałam już wcześniej inne książki autorki, ale ta zdecydowanie jest moją ulubioną. Pełna emocji i bólu opowieść, której akcja rozgrywa się w Kielcach w czasie drugiej wojny światowej.

Głównymi bohaterkami są dwie siostry: Magda, która pomaga ruchowi oporu, jest odważną kobietą, która kocha swój kraj i z narażeniem własnego życia pomaga walczyć z Niemcami. Drugą z sióstr jest Adela, która dopiero wchodzi w dorosłość, ale ma już za sobą piekło obozu.

Jest to wspaniała emocjonująca powieść, przy której wylałam morze łez. Autorka ma cudowny styl pisania, który pomimo trudnych tematów w niej przedstawionych sprawił, że książkę pochłonęłam w ekspresowym tempie, i nie byłam w stanie się od niej oderwać.

Wzruszyła mnie historia Adeli, a jej przeżycia z obozu wręcz rozrywały serce. Przez opisy znęcania się nad dziećmi trudno mi było przebrnąć, i ponieważ sama jestem matką to nie mogę sobie wyobrazić ogromu bólu przez jaki musiały przejść nie tylko te maluchy, ale i ich rodzice. Nie mieć informacji o miejscu pobytu dziecka i niepewność o jego los to najstraszniejsza rzecz jaka może się przydarzyć rodzicom. Zakończenie niezwykle mnie wzruszyło i pokazało, że nie można ludzi klasyfikować tylko ze względu na ich narodowość, ponieważ w każdym narodzie są ludzie źli i dobrzy.

Jeśli lubicie książki poruszające wojenne tematy to musicie koniecznie przeczytać tą wspaniałą książkę.

“Bezczynność rąk wywołuje chaos myśli”.

Magda Antoszewska ma trzydzieści lat, mieszka na wsi, jednak jej myśli zawsze uciekały w kierunku miasta, zawsze miała nadzieję, że uda jej się coś osiągnąć w życiu. Wybuch wojny zmienia w życiu jej rodziny wszystko. Kobieta nie zważając na grożące niebezpieczeństwo i prośby matki udaje się do Kielc, które przejął okupant. Zaczyna działać w konspiracji, w tym czasie z rodzinnej wioski, wraz z innymi dziećmi zostaje uprowadzona jej siostra Adela. Magda podejmuje decyzję, że zrobi wszystko by odnaleźć siostrę i sprowadzi ją do domu.

Zajmująca, emocjonująca lektura o piekle, jakie człowiek zgotował drugiemu człowiekowi. Wielowątkowa akcja powieści toczy się niespiesznie i intryguje. Fabuła dokładnie przemyślana, dopracowana w każdym szczególe. Wyraźnie czuć wiedzę historyczną autorki. Styl Pani Niny jest płynny, naturalny, lekki, pomimo poruszanych tematów, przyjemność z czytania ogromna. Atutem powieści są bohaterowie, skomplikowane, autentyczne osobowości, wzbudzają w czytelniku wiele różnych emocji. Cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałam ich kręte życiowe ścieżki. Magdę polubiłam od razu to silna, uparta, wytrwała kobieta, z determinacją zmierza do celu.

Krzywda wyrządzona dzieciom, które zostały poddane germanizacji, jest niewyobrażalna. Odebrane siłą z matczynych rąk, umieszczane w obozach. Były bite, głodzone, łamane psychicznie i fizycznie. Walka o przetrwanie w skrajnie strasznych warunkach. Konspiracja, narażanie życia, determinacja. Ogromna siła rodzinnych więzi, siostrzana miłość, gotowość na poświęcenie dla dobra bliskich. Niepewność jutra, wszechobecny strach, troska o bliskich, żal, ból. Dokonane trudne wybory i ich konsekwencje.

Nietuzinkowa, niespokojna, bolesna opowieść inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Nie da się przejść obok niej obojętnie. Potrzebna i mądra, brutalna prawda nie może zostać zapomniana. Bardzo polecam, czytajcie! Tatiasza i jej książki :)

Magda nie umie z założonymi rękami i pod dyktando Niemców czekać na zakończenie wojny. Buntuje się przeciwko sytuacji i aktywnie działa w kieleckim ruchu oporu. Kiedy spod rodzinnego domu na wsi Niemcy porywają jej młodszą siostrę i dzieci brata rozpoczyna poszukiwania.

Zrabowane nadzieje to emocjonująca powieść o wojennej zawierusze, konspiracyjnych działaniach i dzieciach, które wyrywane z ramion rodziców, przechodziły piekło. To opowieść o rodzinie, którą zniszczy i podzieli wojna. Czy kiedy opadnie już wojenny kurz uda się ją na nowo scalić?

Pomimo łamiącego się serca, tli się płomyk nadziei, że może wreszcie ten koszmar dobiegnie końca, a rodzinę Antoszewskich czekają lepsze dni.

Czy ta nadzieja nie jest złudna? Sprawdźcie sami.

Ta powieść wciągnęła mnie od pierwszych stron. Podoba mi się, że akcja nie kończy się wraz z zakończeniem wojny, a autorka pokazuje jak trudno było wrócić do życia po wojnie i jak ciężko je sobie na nowo ułożyć. Bohaterowie stanęli przed trudnymi wyborami, a nowa rzeczywistość nie jest wcale biała lub czarna, więc i osądy przedstawionych tu postaci nie przychodzą łatwo i nie są jednoznaczne.

Polecam.

„Zrabowane nadzieje” to kolejna książka Pani Niny Zawadzkej, która zostanie ze mną na dłużej. Historia opisana w tej książce jest historią, która wydarzyła się naprawdę. Autorka przybliża nam los polskich rodzin na Ziemi Kieleckiej podczas II Wojny Światowej.

„Zrabowane nadzieje” to mocno poruszająca historia polskich dzieci, które zostały brutalnie odebrane rodziną i zostały zgermanizowane. Wiele tych osób nie pamięta swoich biologicznych rodziców, wiele z nich nie chciała wrócić do domu. Do takich osób należy Adela, która najpierw przeszła przez prawdziwe piekło w obozie, a później została adoptowana przez niemiecką rodziną, która pokochała. Jej siostra Magda, która wychowana była na gospodarce, od zawsze chciała być kimś innym. Wstąpiła do konspiracji pomimo protestów matki, która uważała, że to mężczyźni walczą a kobiety na nich czekają. Gdy pewnego dnia spod domu jej rodziny zostają porwane dzieci przez okupanta wie, że od teraz musi walczyć o losy nie tylko kraju, ale swojej siostry i bratanków.

„Zrabowane nadzieje” to książka, która wywoła wiele emocji. Wojna i krzywda dzieci to dwa tematy obok, których nie da się przejść obojętnie. Jest również lekcja historia. O germanizacji na lekcjach w szkole słyszało się, ale nie było to tak dobitnie przekazane jak to zrobiła pani Nina.

Jeśli lubicie książki oparte na prawdziwych wydarzeniach i nie boicie się emocji jakie wywołuje tego typu lektura to bardzo polecam „Zrabowane nadzieje”.

Przez chwilę już myślałam, że będzie to książka, jedna z wielu, która pojawia się na rynku, traktując o czasach drugiej wojny światowej. Choć każda z nich jest inna, można dostrzec w nich dany schemat. Jakże się myliłam, kiedy książka poruszyła tematykę, o której coś niecoś się słyszało, choć nigdy nie zgłębiało. Tu wyciągamy na wierzch wydarzenia, wydawałoby się zamiecione pod dywan. I choć samo wywożenie polskich dzieci, posiadających aryjskie cechy wizualne, do niemieckich rodzin nie było mi obce, tak przedstawienie procesu germanizacji, brutalności i piekła, jakie te dzieci musiały przejść w obozach przejściowych, było dla mnie totalnym zaskoczeniem.

Po wybuchu wojny, Magda, czująca potrzebę działania i walki wstępuje w szeregi konspiracji. Kiedy pewnego dnia jej siostra zostaje zabrana przez nazistów, zostaje oskarżona przez matkę, że to jej wina. Magda stara się dowiedzieć, gdzie wywieźli dzieci i sprowadzić je z powrotem do domu.

Bardzo bolesna była dla mnie sytuacja Magdy, która została obarczona całą winą, co rusz traciła kogoś bliskiego, nie mogąc nigdzie zaznać ukojenia.

Historia Adeli - młodszej siostry Magdy - rozrywa serce. Odpowiedzialność, jaka spadła na jej dziecięce barki, której nie mogła podjąć mimo swoich chęci. Walka jaką podjęła, zaparcie, by zachować pamięć o swoim pochodzeniu, mimo, że twarze ukochanych osób z czasem zaczęły się zacierać, jej determinacja i siła sprawiły, że czasem zapominałam, że wciąż była dzieckiem. Kiedy w końcu zostaje adoptowana, czuję ulgę a jednocześnie z nią cierpię.

Książka sięga naprawdę czułych zakamarków serca. Jest to bolesna opowieść nie tylko o tym, co zostało odebrane rodzinom. To pierwsza książka jaką czytam o germanizacji i nie wiem, czy przez to zderzenie z tą prawdą tak mną wstrząsnęło. Myślę że bez wątpienia sprawił to w głównej mierze talent autorki, która nadała taki wydźwięk wykreowanym słowom, sprawiając, że momentami łzy wzbierały mi w oczach.

Zapiszcie sobie ten tytuł, przeczytajcie i dajcie się zachwycić!

Wojna jest największą porażką naszej ludzkości. Wojna jest największym dramatem każdego człowieka. Zabiera wszystko, wolność, miłość, marzenia, plany, godność. Sprawia, że w jednej chwili, to wszystko, co miało dla nas znaczenie, zostaje pogrzebane, a wraz z wybuchem armat, rozbija życie każdego człowieka na najmniejsze kawałki, których nie sposób pozbierać w jedną całość. Już nigdy! Dlatego też nigdy nie możemy zapomnieć o ludzkich dramatach dyktowanych wojenną rzeczywistością. A najnowsza książka Niny Zawadzkiej pozwoli nam ocalić od zapomnienia historię, która zapisała się w naszej cywilizacji czarnymi zgłoskami. „Zrabowane nadzieje” to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami historia rodziny rozdzielonej przez wojenną rzeczywistość.

Piąta powieść Niny Zawadzkiej uderza w nasze emocje z największą siłą. Swą mocą, przekazem, przesłaniem porusza nasze struny, sprawiając, że nasze serce drgać będzie z każdą przekładaną stroną. To niewyobrażalna historia ukazująca piekło, jakie zgotowała wojna. Piekło rodzin, rodziców, dzieci. Czytając tę powieść, zastanawiałem się jakie zło musi tkwić w drugim człowieku, który miał w sobie „odwagę” rozdzielać dzieci od ich rodziców. W imię czego – chorej ideologii, germanizacji?!

„Zrabowane nadzieje” to powieść o niezwykłej odwadze i poświeceniu, jakim wykazała się trzydziestoletnia Magda Antoszewska. W czasie wojny, gdy armia niemiecka zdobyła Kielce - kobieta wykazała się ogromną siłą walki. Wstępując do konspiracji, była gotowa walczyć dla dobra swojego kraju, swoich najbliższych. Gdy spod jej rodzinnego domu porwano dzieci, Magda zrozumiała, że jest gotowa zrobić wszystko, aby ocalić swoją siostrę oraz bratanków. Gotowa jest na poświęcenie najwyższej wagi.

Bez wątpienia „Zrabowane nadzieje” to powieść rozdzierająca serce, poruszająca najczulsze włókna naszej emocjonalności. To historia o sile rodzinnych więzi, miłości rodzicielskiej, siostrzanej. To również historia, która może obudzić w nas ducha walki, poświęcenia dla dobra swojego i swoich bliskich. Z tym że dziś nie musimy wykazywać się tym duchem walki w warunkach, w których czyniła to Magda Antoszewska. Dlatego doceńmy ten fakt i każdego dnia starajmy się, aby przeszłość nie zatoczyła koła.

A jeśli jeszcze nie czytaliście najnowszej powieści Nina Zawadzkiej, to niech najbliższa przyszłość upłynie Wam pod znakiem lektury książki „Zrabowane nadzieje”. Zdecydowanie polecam tę jak i wcześniejsze („Dziewczyna lotnika”, „Miłość w czasach wojny”, „Na wschód od Breslau”, „Skandalistki”), w których autorka kreśli porywające historie pisane wojenną zawieruchą.

Powieść „Zrabowane nadzieje” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia

Wtedy, kiedy trwa konflikt zbrojny, zawsze cierpią niewinni. Kobiety, starcy i przede wszystkim dzieci. W czasie II wojny światowej, naziści wyjątkowo brutalnie, ale i z olbrzymią precyzją obmyślili plan, by jak najwięcej zyskać dla III Rzeszy, bez względu na koszty. Dopuszczali się więc zbrodni i okrutnych eksperymentów, aż do momentu, kiedy Himmler wpadł na szatański pomysł zgermanizowania polskich dzieci, po to, by służyły dumnemu narodowi niemieckiemu. O wielu okrucieństwach II wojny światowej mówi się głośno. O najmłodszych, którzy przeżyli gehennę, opowiada się niewiele. Zmieniła to Nina Zawadzka w swojej najnowszej, poruszającej wszystkie zmysły powieści.

Wojna przychodzi do małej miejscowości pod Kielcami w momencie, kiedy ludzie mają wykopki i przygotowują się do nadchodzącej zimy. Wszyscy mężczyźni z rodziny Antoszewskich wyruszają na front, pozostawiając w domu matkę i dwie siostry. Najstarsza z rodu, pamiętając jeszcze potworności I wojny światowej, drży o życie najbliższych, Magdalena, najstarsza córka szybko angażuje się w działania konspiracji, a Adelka nie wie jeszcze, że wkrótce przeżyje najgorsze w życiu chwile, które odbiją się piętnem nie tylko na jej psychice, ale też na losach jej najbliższych.

Nina Zawadzka umieściła swoją "wymyśloną" rodzinę w najkrwawszych dla Polski czasach i aby oddać emocje towarzyszące wówczas wielu ludziom, doświadczyła familię tak bardzo, że wyszła z tej zawieruchy zniszczona fizycznie i psychicznie.

Dużo uwagi autorka poświęciła więzom rodzinnym, tym, co dla każdego człowieka jest najważniejsze; oddaniu, miłości rodzicielskiej i siostrzanej czułości. I po tym szalenie ważnym początku jęła coraz intensywniej doświadczać swoich bohaterów, ale pilnując, by pamiętali, że to rodzina jest najważniejsza, daje siłę do przetrwania.

Mnóstwo tu bólu, żalu i narastającego lęku o wszystko. Szalenie trudno czyta się pierwszą połowę tej powieści, bowiem uczucia, które towarzyszą lekturze są niewyobrażalnie silne. Zawadzka celnie zaatakowała czytelników, spowodowała szok i rozbuchała wewnątrz taką trwogę, że trudno było się skupić.

Ta książka to hołd oddany najmłodszym ofiarom tej potwornej wojny. To namiastka uczuć, które targały malutkimi duszami, poddawanymi cały czas srogim karom i próbom wykrzewienia z nich polskości. To też dogłębna analiza ludzkich wyborów i ich wpływu na dalsze życie.

Zachęcam do czytania. To wyjątkowa, wielopoziomowa i niezwykle ważna powieść po przeczytaniu której nie będziecie w stanie dojść do siebie.