Zostawmy to na potem

Joanna Tworkowska zapowiedziała 7-tomową serią, z której do tej pory ukazała się część pierwsza. Mowa o ,,Zostawmy to na potem".

Viktoria Okrasińska na prośbę dziadka wróciła do Polski, by odnaleźć rzeczy należące do Sary i jej rodziny, które zostały przechowane w czasie wojny. Senior rodu już wcześniej próbował odszukać kobietę, jednak nie natrafił na żaden ślad ani jej, ani jej rodziny. Dodatkowo za mąż wychodziła przyjaciółka Sary i kobieta musiała ratować jej przyjęcie.

Książka jest obszerna, ma 600 stron. Wydana została w miękkiej oprawie, co nie było do końca przemyślaną decyzją. Cudem udało mi się nie pognieść grzbietu, choć trzymam wszystkie książki bardzo delikatnie. Fabuła momentami jest wręcz absurdalna i duży nacisk autorka kładła też na warstwę sensacyjną.

,,Zostawmy to na potem" Joanny Tworkowskiej to pierwszy z siedmiu tomów, w którym całkiem sporo się dzieje. Jest dość dużo wątków pobocznych, więc mam nadzieję, że znajdą one rozwinięcie w kolejnych częściach.

,,Zostawmy to na potem" Joanny Tworkowskiej to pierwszy z zapowiadanych 7 tomów serii z gatunku literatury obyczajowej.

Napisanie siedmiotomowej serii, w dodatku tak obszernej, z całą pewnością nie jest łatwym zadaniem. Joanna Tworkowska postawiła jednak przed sobą takie zadanie i, miejmy nadzieję, że uda jej mu się sprostać w stosunkowo krótkim czasie. Miłośnicy powieści obyczajowych z warstwą kryminalno-sensacyjną na pewno zwrócą uwagę na ten cykl. Co tu się nie dzieje. Na pewno nie można narzekać na nudę, a to dopiero pierwsza z siedmiu części o losach Viktorii Okrasińskiej. Zapraszam na relację o tym, czego możemy spodziewać się w części pierwszej.

Viktoria Okrasińska poproszona przez swojego dziadka o odnalezienie majątku należącego do Sary, kobiety, która straciła go w czasie wojny z powodu ucieczki, wybrała się do Polski. Jeśli chodzi o Sarę, dziadek kobiety próbował już wcześniej ją odszukać, podobnie jak jej córkę, jednak do tej pory bezskutecznie. Viktoria w imieniu dziadka miała zająć się odnalezieniem przechowywanych przedmiotów, a następnie samej kobiety lub jej krewnych. Powrót do Polski nie był jednak skupiony tylko na tym zadaniu. Przyjaciółka Viktorii wychodziła za mąż i z powodu umyślnych przeszkód wesele mogło odbyć się w znacznie okrojonej formie. Kobieta nie mogła jednak do tego dopuścić i postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce.

Już od samego początku bardzo dużo się dzieje, niektóre sytuacje są jednak dość absurdalne i zamiast stopniowania napięcia wywołują u czytelnika tylko uśmiech na ustach. Nie jest to typowa powieść obyczajowa, dość mocno jest tutaj rozwinięta warstwa sensacyjno-kryminalna. Okazało się, że nie tylko dziadkowi Viktorii zależało na odnalezieniu ukrytego majątku. Język autorki jest stosunkowo prosty, książka ma aż 600 stron, więc jest to lektura na stosunkowo dużą ilość czasu. Mi jednak udało się z nią zapoznać nadzwyczaj szybko. Jak już wspomniałam, cały cykl ma składać się z siedmiu części. W tym autorka nie szczędzi bohaterom emocji, przy okazji wplatając do fabuły inne wątki, które być może rozwiną się w kolejnych częściach. Jeśli lubicie taki dreszczyk emocji, ten tom powinien przypaść Wam do gustu.

"Zostawmy to na potem" to pierwsza z siedmiu części serii opowiadających losy energicznej bizneswomen Viktorii.

Kiedy dziewczyna przyjeżdża do rodzinnej miejscowości - Przesieki, gdzie została zaproszona na ślub Zuzi, nie spodziewa sie tego, że będzie musiała ten ślub zorganizować. Wszystko to, co było zaplanowane na ten ważny dzień, z niewiadomych przyczyn zostało odwołane. Całe szczęście wraz z pomocą rodzeństwa i przyjaciół, Viktorii udaje się uratować ślub i wesele Zuzi.

Jednak to nie było jedynym powodem przyjazdu Viktorii w rodzinne strony. Przed wyjazdem, odbyła rozmowę ze swoim dziadkiem, który poprosił ją o pewną przysługę. Otóż w piwnicach jego domu, ma odnaleźć skrywany majątek, należący do Sary Sielber.

Viktoria podejmuje się wyzwania. Nie spodziewa się jednak, że będzie to trudne zadanie, przy którym pozna kolejne tajniki swojej rodziny.

Na dodatek okazuje się, że nie jest jedyną osobą, poszukującą majątku Sary. Na posejsi jej dziadka dochodzi do różnych, dziwnych i poważnych incydentów.

"Zostawmy to na potem" to powieść licząca ponad sześćset stron. Lecz nie ma co się zrażać, gdyż czyta się ją naprawdę szybko. Oryginalna fabuła i sympatyczni bohaterowie sprawiają, że zechciałoby się usiąć z nimi przy jednym stole i posłuchać ich pięknej i dość zawiłej historii ❤

Z niecierpliowścią czekam na dalsze losy Viktorii😊 A @wydawnictwo_novaeres dziękuję za egzmplarz książki "Zostawmy to na potem"

Ładna, klimatyczną okładka i pełna tajemnic powieść obyczajowa.

Viktoria jest energiczną i ambitną bizneswoman, która odwiedza Polskę na ślub przyjaciółki siostry. Ma także drugi powód, aby dowiedzieć kraj. Jeszcze przed podróżą otrzymała od dziadka nietypowe i niełatwe zadanie. Ma jechać do jego domu i w piwnicach odnaleźć ukryty tam podczas wojny skarb Sary Sielber i zwrócić go spadokobiercom. Dlaczego te tajemnice wychodzą na jaw akurat teraz i czym jest ów skarb? Te jak i inne pytania zadaje sobie Viktoria, lecz to jednej początek.

Chętnych do wzięcia kosztowności nie brakuje, a wokół posiadłości dziadka pojawiają się także nieproszeni goście. Viktoria będzie musiała sobie z tym poradzić i dokładniej przyjrzeć sie wszystkim rodzinnym tajemnicom.

Czy jej rodzeństwo, Małgosia, Karol i Roman pomogą pomogą rozwiązać ten zagadki? Mamy ukryte przejścia, zamknięte kłódki, ciekawość, sekrety i tajemnice.

Poza głównymi bohaterami, mamy też sporo drugoplanowych jak i pobocznych wątków, dużo opisów i szczegółow, widać włożoną w to prace, całość jest bardzo dokładnie rozbudowana, Czasami miałam wrażenie, że aż za bardzo...

Książka choć obszerna, może trochę za dużo tu opisów i drobnych wątków, ktore momentami przytłaczają, ale styl pisania jest przyjemny w czytaniu. Takie zwyczajne, codziennie życie, a przy tym niebanalne sekrety. Jest do dopiero pierwsza z siedmiu część przygód Viktori, jeśli was zaciekawiła koniecznie sięgnięcie po ta książkę i wyczekujcie kolejnych części.

Główną bohaterką jest Viktoria Okrasińska, trzydziestolatka mieszkająca w Lozannie i prowadząca prężną, rodzinną firmę, pod czujnym okiem dziadka, seniora rodu Okrasińskich. To właśnie ON przekazuje Victorii tajemnicze zadanie - odnalezienie ukrytego podczas wojny majątku i zwrócenie go prawowitym właścicielom - rodzinie Sielber. Do powrotu w rodzinne strony poza szukaniem ukrytego skarbu, skłania Victorię ślub, na którym miała być tylko gościem, a który w rzeczywistości sama zorganizuje. Podczas pełnych perypetii przygotowań do ślubu poznajemy rodzeństwo Victorii, Małgosię, Karola oraz Romana i to właśnie oni zajmą się poszukiwaniem ukrytego majątku w piwnicach ich posiadłości. Poza bohaterami pierwszoplanowymi powieści są jeszcze przyjaciele rodziny, którzy zjeżdżają się licznie do letniej rezydencji i którzy wielokrotnie wpłyną na rozwój wydarzeń. Gdy emocje po weselu opadną, rodzeństwo ochoczo zabiera się do przeszukania zapomnianych podziemi, zamurowane przejścia, schowki ukryte w starych meblach i niedające się otworzyć kłódki to tylko część zagadek które muszą rozwikłać. Na domiar złego nie tylko oni wiedzą o ukrytym skarbie, na terenie posiadłości zaczynają kręcić się nieproszeni goście, którzy nie przebierają w środkach, aby ów skarb najprościej mówiąc - ukraść. Czy rodzina zdoła przechytrzyć złodziei? Czy rodzeństwu uda się odnaleźć majątek i ochronić bliskich? Jak zakończą się losy rodzeństwa?

Nie miałam styczności z twórczością tej autorki, sięgając po powieść obyczajową chciałam oderwać się od ciągle szarej i deszczowej rzeczywistości. Słowo "tajemnica" zawsze przyciąga mnie jak magnes, lubię rozwiązywać zagadki i z wypiekami na twarzy szukać skarbu. Czy to wszystko znalazłam w tej książce ?

Książka jest długa, i nie jest to zarzut jeśli przekłada się to na treść. Niestety w tym przypadku fabuła ciągnęła się niemiłosiernie. Obszerne opisy, powtarzające się sceny, wplątane wątki nie mające wpływu na rozwój wydarzeń, niepotrzebnie odciągały od głównego wątku. Przerysowane do granic możliwości opisy o "firmie", "transakcjach", oraz wszechstronność biznesowa głównej bohaterki miejscami były komiczne i oderwane od rzeczywistości. Ona sama była dla mnie irytująca i apodyktyczna, rodzeństwo i przyjaciół traktowała jak służbę (swoją drogą postać Jadzi jest tutaj świetnym przykładem).

Bohaterowie jak dla mnie bez polotu, brakowało mi w nich "życia", odmiennych charakterów, słabych stron, bo przecież każdy jakieś ma. Autorka chciała chyba, aby wszyscy byli odbierani pozytywnie, dali się lubić. Ja wręcz przeciwnie, byłam zmęczona ich poprawną nijakością. W książce panuje zasada bieli i czerni, główni bohaterowie są dobrzy, a złodzieje źli, pomiędzy nie ma nic. A szkoda. Każda problematyczna sytuacja rozwiązywała się w mig, czy to biznesowa, czy też sercowa, dla mnie wszystko jest zbyt kolorowe, zbyt piękne.

Książka jest pierwszą z cyklu serii o rodzinie Okrasińskich, zaliczyłabym ją do książek łatwych i przyjemnych, dla wielu czytelników na pewno będzie dobrą rozrywką. Jeśli ktoś szuka do czytania nieskomplikowanej fabuły, pozytywnej historii z zagadką w tle to jak najbardziej ta pozycja spełni te oczekiwania. Pomimo sprzecznych odczuć nie przekreślam tej serii, sięgnę po kolejną książkę autorki bo liczę na to że fabuła nabierze tempa.