Znikniesz bez śladu

Jonatan trzy lata temu stracił mamę. Do tej pory nie potrafi poradzić sobie z jej odejściem. Miał tylko ją, ojca nigdy nie poznał. Kiedy wraz z przyjaciółką, Leną, porządkuje rzeczy mamy, znajduje pewne zdjęcie, które wywraca jego życie do góry nogami. Najgorsza prawda jest lepsza od kłamstwa - ale czy tak jest w jego przypadku?

Tę książkę czyta się bardzo szybko. Przeskakujemy między dwojgiem bohaterów. Z jednej strony obserwujemy to, co dzieje się z Jonatanem. Z drugiej śledzimy dziennikarskie śledztwo Igi. Przyznam szczerze, że na początku bardziej podobała mi się część historii z Jonatanem. Miałam wrażenie, że więcej się tam dzieje i jest to bardziej poukładane, po jakimś czasie przekonałam się do Igi. Konkretnie po wizycie u znajomej Wita, Anki. Wtedy ta część opowieści również nabrała dla mnie rumieńców i przepadłam.

Niby rozwiązanie zagadki miałam pod nosem, ale ciągle coś mi w nim nie pasowało. Brakowało mi puzzli, żeby poszczególne części złożyły się w całość. I szczerze powiedziawszy, nie wiem, czy chciałabym poznać taką tajemnicę, gdyby była w mojej rodzinie. Chyba wolałabym żyć w błogiej nieświadomości. I nie, nie mam tu na myśli tego, że wątek został rozwiązany w niesatysfakcjonujący sposób. Wręcz przeciwnie, zakończenie mnie wgniotło w fotel.

Akcja dzieje się na dwóch płaszczyznach czasowych, dzięki czemu układanka stopniowo zaczyna nabierać kształtów. Nie musicie obawiać się tego, że te przeskoki będą Was wybijać z rytmu czytania - wszystko jest przedstawione w klarowny sposób.

Jeśli chodzi o bohaterów, to jak już wspomniałam, na początku było mi bliżej do Jonatana. Co prawda chciałam nim czasem potrząsnąć, żeby się ogarnął, ale polubiłam go. Swój udział miały w tym słowne przepychanki z Leną, jego przyjaciółką. Naszą polską wersją Lisbeth Salander. Potrzebowałam za to czasu, żeby przekonać się do Igi. Na początku wydawała mi się bez wyrazu, ale szybko nabrała rumieńców.

Jeżeli lubicie książki, w których jest klaustrofobiczny niemal klimat i niby wszystko jest na wyciągnięcie ręki, ale rozwiązanie wciąż gdzieś umyka, to polecam tę książkę. Monika Dworak rozwija skrzydła i trzymam mocno za nią kciuki.

"Teraz dotarło do niego, że się mylił, a powodem, dla którego przez tyle lat żył w nieświadomości, musiało być to, że tak było dla wszystkich najbezpieczniej."

Trzy lata temu zmarła mama Jonatana. Mimo upływu czasu młody mężczyzna nie może się z tym pogodzić. Gdy pojawiła się okazja, postanawia zmienić pracę i wyprowadzić się do innego miasta. W przeprowadzce pomaga mu przyjaciółka. Razem porządkują rzeczy matki i natrafiają na pewne zdjęcie, z którego wynika, że kobieta, którą uważał za swoją matkę, nie mogła nie być. Jonatan postanawia poznać prawdę. Na szczęście jego przyjaciółka jest świetnym hakerem i na podstawie niewielu informacji trafia nie pewne ślady, ich tropem rusza mężczyzna.

Iga to młoda stażystka w miejscowej gazecie. Marzy o karierze dziennikarskiej jednak musi zdobyć materiał na ciekawy artykuł bo inaczej jej staż skończy się.

Przeszukując archiwum natrafia na ślady dwóch niewyjaśnionych zaginięć sprzed lat, które są powiązane z tragedią jaka wydarzyła się w jej rodzinie. Dziewczyna angażuje się w śledztwo a pomaga jej w tym starszy stażem dziennikach.

Okazuje się, że zarówno Jonatan jak i Iga próbują rozwiązać tą samą zagadkę, jednak każde z nich podąża inna drogą.

Co odkryją podczas swojego śledztwa? W którym momencie ich drogi skrzyżują się? Czy wszystkie sekrety powinny ujrzeć światło dzienne?

Książka naprawdę wciąga! Razem z bohaterami chcemy rozwiązać wszystkie tajemnice, dojść do prawdy. Współczujemy Jonatanowi, jego życie wywróciło się do góry nogami i teraz chłopak stara się poukładać je na nowo. Jednak czy odpowiedź jaką uzyska będzie naprawdę taka jakby chciał?

Akcja książki dzieje się na dwóch płaszczyznach dzięki temu stopniowo odkrywamy prawdę i niby ta prawda jest na wyciągnięcie ręki ale nic tu nie jest oczywiste! I musimy poczekać do samego końca aby dowiedzieć się wszystkiego.