Zły jednorożec Tom 1

Max należy do tych niepopularnych w szkole dzieci, których głównym zajęciem jest uciekanie przed szkolnym tyranem oraz granie w gry komputerowe wraz ze swoim najlepszym przyjacielem. Pewnego dnia odkrywa jednak niezwykłą książkę, noszącą tytuł Kodeks Nieskończonej Prawilności. Nieświadomy, co tak na prawdę wpadło mu w ręce, zaczyna ją czytać,

Nie ma pojęcia, że to właśnie przez nią wielki mag wyśle za nim w pościg uwielbiającą ludzkie mięso Księżniczkę Niszczycielkę - najbardziej okrutnego jednorożca, jaki kiedykolwiek istniał.

Wystarczy usłyszeć sam tytuł tej powieści, aby zorientować się, że nie można po niej oczekiwać zbyt wiele: bo to na pewno poważna lektura nie będzie. Nie będę ukrywać, że tak też z resztą jest.

Macie czasem wrażenie, że gdy czytacie coś powinniście się śmiać, a nie robicie tego? Ja przy Złym Jednorożcu miałam je zdecydowanie zbyt często. Często jednak odnosiłam wrażenie, że to nie do końca wina samego autora, a tłumacza: to tak, jak z filmami z dubbingiem. Niby sytuacja jest śmieszna, ale niepoprawne, lub zbyt dosłowne tłumaczenie skutecznie powstrzymuje widzów od śmiechu.

Mimo powtórzeń, które co jakiś czas wyłapywałam w treści i humoru, który wywołuje u mnie raczej litość, niż prawdziwy uśmiech, powieść czyta się szybko i bardzo lekko. Nie wymaga zastanawiania się, co będzie dalej, nie wymaga wysilania się, aby zrozumieć treść. Bohaterowie są tak strereotypowi, jak tylko się da, a autor bezustannie rzuca ich w wir absurdalnych wydarzeń, nie pozwalając czytelnikowi na nudę.

Nie jest to jednak pozycja dająca tylko pustą, bardzo lekką rozrywkę, co to, to nie! Choć owszem, to zdecydowanie jej główny cel, zdaje się mieć w sobie co nieco czegoś głębszego. Nasi bohaterowie to osoby, z którymi wielu młodszych czytelników z powodzeniem powinna się utożsamić obserwując, jak pokonują swoje lęki, czy kompleksy.To jednak zdecydowanie nie jest główna rola Złego Jednorożca, a jedynie świadomy, lub nieświadomy dodatek od autora :)

Ta lektura niewątpliwie sprawi mniejszą, lub większą przyjemność każdemu fanowi fantasy, który szuka chwili wytchnienia od cięższych pozycji, jednak mimo wszystko to historia dla niedorosłych jeszcze czytelników. Gdybym miała określić wiek jej czytelników, uznałabym, że najbardziej powinna spodobać się osobom uczęszczającym do gimnazjum, ale ponieważ niej jest to typowa, poważna historia i starsi bez problemu mogą po nią sięgnąć.

Co sądzę o niej ja? Nie żałuję, że mogę ją mieć, że mogłam ją przeczytać. Ale niestety, humor, który powinien być głównym atutem tej powieści, do mnie nie przemówił. Każdy z nas jest jednak inny dlatego myślę, że podczas wizyty w księgarni warto ją znaleźć i przerzucić kilka stron, by się przekonać, czy ta historia ma zadatki na książkową komedię, która przypadnie Wam do gustu.

Czasami spora porcja absurdu jest najlepszym lekarstwem na szarą codzienność, a zwariowany humor pozwala zapomnieć o wszelkich problemach. Zdawał sobie z tego sprawę Platte F. Clark, autor trylogii Zły jednorożec, wypełniając ją po brzegi absurdem, humorem, wydarzeniami i postaciami tak groteskowymi, że czytelnikowi nie pozostaje nic innego jak tylko beztrosko śmiać się, przewracając kolejne strony książki. Serdecznie zapraszam do zapoznania się z pierwszym tomem o tytule Zły jednorożec.

To, że Zły jednorożec nie należy do książek zwyczajnych widać już od pierwszych stron. Gdy czytamy o jednorożcu myślimy o magicznej istocie, czystej i niewinnej, śmiało można powiedzieć uosobieniu dobra. Jednorożce w świecie wykreowanym przez Platte F. Clarka również są istotami magicznymi, ale na tym podobieństwa się kończą – zamiast dobrych i łagodnych istot autor zaprezentował czytelnikom krwiożercze bestie, dla których najlepszą rozrywką jest plądrowanie, grabienie, zabijanie i szeroko rozumiane sianie zniszczenia. Warto także dodać, że są one mięsożerne, a za przysmak uważają pewne pokojowo nastawione stworzenia zwane frobbitami.

Historia rozpoczyna się w momencie, gdy jeden z takich krwiożerczych jednorożców – Księżniczka Niszczycielka, nabiera apetytu na istoty nieskażone magią. W Magrusie – krainie, którą zamieszkuje – niestety trudno o taką zdobycz, zaczyna więc snuć plany jak przedostać się do Techrusa – świata zamieszkiwanego przez ludzi, którzy braki zdolności magicznych nadrabiają swoją pomysłowością. Tymczasem w Techrusie Max Spencer rozpoczyna lekturę Kodeksu nieskończonej poznawalności – niezwykłej magicznej księgi. Jak nietrudno się domyślić z czasem wszystko zaczyna się komplikować, a Max w towarzystwie dwójki przyjaciół, Dirka i Sary, muszą nie tylko ujść pogoni krwiożerczego jednorożca, ale także ocalić cały świat.

Bohaterów bez problemu można podzielić na tych dobrych i złych. Tradycyjne już zestawienie trójki przyjaciół, kontra Ci źli i niedobrzy sprawdza się tutaj wyśmienicie. I choć jest to dość tradycyjne zagranie, stanowi ono wyjątek w morzu absurdu i dziwacznych pomysłów, które tworzą: świat, w którym dzieje się historia, niezwykłe istoty je zamieszkujące (moim faworytem jest zombie-kaczka) oraz fabuła zakręcona do granic możliwości.

Wydanie prezentuje się bardzo ciekawie, komiksowa, pełna kolorów okładka przyciąga wzrok i z pewnością przypadnie do gustu młodszym czytelnikom, do których kierowana jest książka. Osobiście jednak poleciłabym lekturę Złego jednorożca niezależnie od wieku. Jeżeli tylko lubicie absurdalny humor, nie przeszkadza Wam mocno zwariowana fabuła i szukacie książki, przy której będziecie się dobrze bawić, to Zły jednorożec na pewno Was nie zawiedzie.

Zły jednorożec to wyjątkowo udany eksperyment, w którym autor postanowił przekroczyć wszelkie granice, wywracając rzeczy oczywiste na drugą stronę i pokazując je czytelnikowi z zupełnie nowej, mocno zwariowanej perspektywy. Osobiście byłam książką zachwycona, mimo pewnej prostoty charakterystycznej dla pozycji przeznaczonej dla młodszych czytelników, śmiało stwierdzam, że jest to pozycją, którą można pokochać niezależnie od wieku. Dlatego serdecznie zachęcamy abyście i Wy zaryzykowali przygodę z krwiożerczym jednorożcem, zombie-kaczką i innymi straszliwymi istotami. Ryzyko z pewnością się opłaci.

Ocena: 8,5/10

Przyznajcie szczerze, czy na samą myśl o jednorożcach, w waszych głowach pojawia się radosny kucyk z rogiem i tęczową grzywą? Ja osobiście właśnie tak wyobrażałam sobie to mistyczne stworzenie i podejrzewam, że wy również pomyśleliście o nim w podobny sposób. Tak więc, co byście zrobili, gdybyście nagle odkryli, że tak naprawdę, ten radosny jednorożec był tworem ludzkiej fantazji, a ich prawdziwym przysmakiem nie są trwa i owies lecz... mięso?

Już sama okładka daje nad wyraźnie do zrozumienia, że coś z tą książką jest nie tak, a autor odrzucił wszystkie stereotypowe opowieści i stworzył coś nowego i całkowicie niepowtarzalnego. Co ciekawsze już na samym początku opowieści wspomniał, że jego znajomi dość sceptycznie podchodzili do jego koncepcji na książkę o krwiożerczych jednorożcach, a tych prawdziwych poznał po tym, że mimo dość zwariowanego pomysłu, nie odsunęli się od niego i wspierali go w jego pracy.

Powiem szczerze, że nie byłam pewna, co spotkam w tej opowieści i czy w ogóle "Zły jednorożec" przypadnie mi do gustu, jednak mimo wszystko odważyłam się zaryzykować i wyciągnąć własne wnioski z tej dość nietypowej lektury.

Magrus to kraina, w której żyją wszelakie magiczne stworzenia, o których w większości nie mamy nawet pojęcia. Jedną z takowych istot jest jednorożec, który znacząco różni się od biegających po tęczy, białych koników z wstążkami wplecionymi w ich tęczową grzywę. To mięsożerne, chełpiące się cierpieniem potwory, których jednym z ulubionych zajęć wykrwawianie swoich ofiar, poprzez nabicie ich na swój niesłychanie ostry róg.

Pewnego dnia, księżniczka jednorożców konsumując frobbita stwierdziła, że tamtejsze przysmaki nie są aż tak smakowite, jak dawniej, gdyż zostały skażone przez magię zamieszkanej przez nią krainy. W jej głowie utworzył się mroczny plan, którego głównym celem było podbicie Techrusu, krainy ludzi, żeby dostać się do tamtejszych rarytasów, jednak żeby to uczynić, musiała zdobyć od dawna już zaginiony Kodeks, przepełniony najróżniejszymi, niebezpiecznymi zaklęciami.

Max od dziecka uwielbiał najróżniejsze, nieprawdopodobne historie, dlatego też w ulgą przyjął, że po wielu latach zapomnienia, w końcu udało mu się znaleźć jego ulubiony Kodeks, dzięki któremu dowiedział się wielu interesujących informacji o krainie Magrus. Mimo iż od samego początku traktował ją jak zwyczajną lekturę, zdawał sobie sprawę, że w w tej książce jest coś niezwykłego i nie chodziło tam tylko i wyłącznie o dość nietypowe opisy stworzeń.

Osobliwy Kodeks wydawał się samodzielnie decydować, z którym tematem powinien zapoznać się chłopiec, dlatego też Max rzadko kiedy dostawał okazję, żeby dwukrotnie przeczytać dany tekst. O dziwo tylko ON mógł ją otworzyć i nie zostać porażonym prądem, co zdążył już przetestować na swoim najlepszym przyjacielu.

Jak bardzo powiązane są ze sobą te dwie historie z dwóch różnych światów? Dlaczego tylko Max może zapoznać się z tajemnicami Kodeksu? Czy księżniczce jednorożców uda się podbić świat ludzi i zatopić róg w ich krwi? Tego i wielu innych rzeczy dowiecie się czytając tę książkę!

Na samym początku miałam dość specyficzne podejście do tej lektury, a wciągnięcie się w jej fabułę nie było prostym zadaniem, gdyż przez cały czas nie potrafiłam pogodzić ze sobą swojej wizji jednorożca z wyobrażeniem Platte'a F. Clarka, jednak po pewnym czasie nie tylko wciągnęłam się w opowieść, lecz także doceniłam dość zabawny sposób, w jaki została ona przedstawiona.

Osobiście wręcz uwielbiam delikatne żarciki ze strony autorów, którzy przy okazji pokazują, że są ludźmi z dystansem do samych siebie, co w dzisiejszych czasach jest jedną z ważniejszych cech. Mimo dość burzliwego początku, uważam, że zapoznanie się z "Złym jednorożcem" nie było złym pomysłem i jestem więcej niż pewna, że gdy tylko znajdę chwilę wolnego czasu, w przyjemnością do niej wrócę.

Uważam, że książka przypadnie do gustu każdemu, kto tak jak ja uwielbia kreatywność wymieszaną z odrobiną kontrowersji. To świetnie napisana historia, z zabawnymi postaciami, którą polecam zarówno młodszym jak i starszym odbiorcom.

Cała recenzja: [Adres usunięty]