Złodziejki Świąt

Zastanawialiście się kiedyś kto stoi za waszymi ulubionymi tytułami książek? Jak żyją autorzy, którzy piszą wasze ulubione romanse albo kryminały. Czy czerpią inspiracje z własnego życia, a może marzy im się inne rozdanie i stąd w głowie pojawiają im się różne historie. Być może są nieszczęśliwi, a może właśnie obłędnie szczęśliwi. Może uwielbiają pisać i słowa same im wchodzą do głowy. A może stało się to dla nich żmudnym zajęciem, które odkładają na ostatnią chwilę, gdy dopada ich deadline.

Zdarza się, że lubimy jakiegoś autora, ale nic o nim nie wiemy poza tym, co przeczytaliśmy na okładce. Czasami nawet nie wiemy czy to jego prawdziwe nazwisko, czy może pseudonim artystyczny. Są pisarze, którzy tworzą wokół swojej osoby aurę tajemniczości, są też tacy, którzy wzbudzają sensacje i pokazują w mediach prawie całe swoje życie. Więc czy znacie swoich ulubionych pisarzy, czy wiecie o nich cokolwiek, czy wiecie jak przebiega ich proces twórczy, czy są samotni, szczęśliwie zakochani? Pewnie nie wiecie. Ja też nie wiem. Ale czytając najnowszą powieść Hanny Cygler “Złodziejki świąt“, wyobrażałam sobie, że jej bohaterki są być może zaczerpnięte z prawdziwego życia. I być może któraś z nich jest właśnie pisarką, którą znam i lubię. Jest to możliwe.

Elwira, autorka kryminałów, zostaje pomówiona o przejechanie kotka. Wylewa się na nią fala hejtu, z czym trudno jej sobie poradzić. Maria Teresa ma ponad 40 lat i właśnie dowiaduje się, że zostanie starszą siostrą. Jej macocha jest co prawda młodsza od niej, a ojciec niezbyt ogarnięty- ale są rzeczy, na które nie mamy wpływu i to jest właśnie jedna z nich. Niebawem zresztą okaże się, że życie ją mocniej zaskoczy i wywróci jej dotychczasowy świat do góry nogami. Dotychczas pisała poczytne romanse i wykładała filologię na uczelni. Teraz będzie starszą siostrą na pełen etat.

Jagna jest redaktorką. Pracuje w wydawnictwie, zna wszystkie pisarki, ogarnia ich problemy i… uwielbia swatać ludzi. Chociaż sama nie ma zbyt wielkiego szczęścia do związków. Oczywiście do czasu…

Już po samych bohaterkach widać, że bestseller, który przygotowała dla nas Hanna Cygler jest barwną, trochę szaloną i mocno wciągającą powieścią. Dużo się dzieje. Momentami nawet za dużo. Treści są dynamiczne, dużo w niej humoru. Momentami jest trochę prześmiewcza i przerysowana, ironiczna. Ale wszystko dzieje się jak w życiu- raz jest poważnie, a raz irracjonalnie. Okładka i tytuł nieco przekłamuje, bo nie ma tu typowej atmosfery świąt. Wydarzenia zaczynają się jesienią i trwają przez cały rok (mamy podział na miesiące). Jedynie zakończenie dokonuje się w Wigilię.

Twórczość Hanny Cygler znam doskonale. Przeczytałam chyba wszystkie jej książki i każda mi się podobała. Ta jest jednak nieco inna. Mam wrażenie, że autorka chciała pokazać, że każdy człowiek, niezależnie od tego czy jest aktorem, pisarzem czy redaktorem- zmaga się z problemami. Dodatkowo każde środowisko zawodowe boryka się z typowymi dla niego grzeszkami- pisarzy dotyczy rywalizacja, walka o czytelnika i popularność, problemy z wydawnictwem, brak weny.

Przeczytajcie. Spędzicie miło czas, jednocześnie dowiadując się co nieco o zawodzie pisarza “od kuchni”.

ps. Uwielbiam tę okładkę. Uważam, że jest przepiękna!

"Złodziejki świąt" to moja pierwsza książka pani Hanny Cygler, dlatego kompletnie nie wiedziałam czego spodziewać się po tej lekturze. Może powinnam sięgnąć po inne książki autorki, bo niestety ta książka do końca mnie nie porwała.

Akcja książki toczy się przez ponad rok. Każdy rozdział to inny miesiąc. Patrząc na okładkę i tytuł myślałam, że to typowa książka świąteczne, trochę się pomyliłam, bo wątek świąteczny jest tu znikomy.

Książka opowiada o perypetiach szalonych pisarek. Uwzględniony jest tu wątek sławy. Pokazane jest, jak życie znanych osób jest cały na świeczniku. Mamy trochę konkurencji, trochę miłości. Mnie to miejscami przytłaczało. Nie mogłam się wciągnąć w fabułę, a czasami wręcz nie wiedziałam o czym czytam i nie mogłam się skupić.

Finalnie nie powiem, że to była bardzo zła lektura, jednak nie do końca dla mnie.

Uważam jednak, że każdy kto ma ochotę, powinien zapoznać się z tą książką, bo każdy ma inny gust i inne zdanie.

Nadchodzą święta, a dla mnie jest to wyjątkowy, magiczny czas. Zawsze wtedy sięgam po książki, w których ta około świąteczna atmosfera jest poruszana. Kilka dni temu przeczytałem "Złodziejki świąt" autorstwa Hanny Cygler i jestem tą powieścią zachwycony. Rzadko kiedy zdarza mi się czytać romanse, ale tym razem nie byłem w stanie odmówić sobie tej świetnie napisanej komedii romantycznej. W tej książce wszystko jest takie ciepłe, urocze i słodkie, więc normalnie ciężko byłoby mi taką książkę przeczytać, ale przed świętami to całkiem inna bajka. Wtedy po prostu kocham romanse, ważne, tylko żeby aura świąt była w nich wyczuwalna.

Książka opisuje cały rok z życia trzech kobiet Elwiry, Jagny i Marii Teresy.

Elwira pisarka celebrytka, zawsze chce być w centrum uwagi, błyszczeć, pisze kryminały. Niestety jej poczytność spada gdyż ktoś bardzo chce jej zaszkodzić, sama autorka ma wiele podejrzeń, niestety święta nie była i trochę wrogów ma.

Maria Teresa, poczytna autorka powieści obyczajowych, na podstawie jednej z nich ma powstać serial. Scenarzyści przerabiają w tym celu jej książkę jak chcą, a ona jest zbyt nieśmiała żeby z tym protestować.

Wreszcie Jagna, z pisarstwem ma tyle wspólnego że jest agentką Marii Teresy. Ciągle zapracowana, uciekła od swojej rodziny i postanowiła żyć na własną rękę. Szuka miłości gdzieś dalej nie patrząc na to co ma pod nosem.

Świąt w tej książce mało, duża część poświęcona temu że pisarski mają w planach napisać świąteczną książkę. Jest to taka bardzo przyjemna, obyczajowa powieść i mi bardzo się podobała. Wiele się dzieje i nie sposób się nudzić, książka wciąga już od pierwszych stron i jest doskonałą lekturą na jeden wieczór.

SAMO ŻYCIE

„To doprawdy nienormalne, że dwójka zakochanych w sobie ludzi nie ma czasu na miłość.”

Czy zastanawialiście się kiedyś, jak i kiedy powstają powieści świąteczne? Zapewne nie i tak się składa, że ja także nie, ale odpowiedź na to pytanie można znaleźć w najnowszej książce Hanny Cygler „Złodziejki świąt” wydanej przez Dom Wydawniczy Rebis.

Święta Bożego Narodzenia mają dla mnie szczególne znaczenie, bardzo lubię ich magię i czar, ale jakoś nie przekonałam się do czytania tak zwanych świątecznych powieści. Coroczny wysyp tego typu książek przyprawia o zawrót głowy, bo wydawcy wprost prześcigają się, by zadowolić swoich czytelników. Nie mam nic przeciwko wydawaniu świątecznych książek, ale zazwyczaj sama po nie sięgam. W tym roku zrobiłam jednak mały wyjątek i na tapet wzięłam "Złodziejki świąt", ale ani tytuł, ani okładka nie oddają tego, co czytelnik znajduje w środku. Cygler puszcza oko do swojego środowiska, bo „Złodziejki świąt” wbrew tytułowi to nie jest książka świąteczna, chociaż w tle autorka o nich wspomina. Tak naprawdę jest to powieść obyczajowa o życiu, jego trudach, problemach pisarzy, ale napisane z przymrużeniem oka.

Powieść kręci się wokół życia trzech zabawnych i zakręconych kobiet związanych z pisaniem książek. Autorka w bardzo ciekawy sposób przedstawiła swoje bohaterki. Dwie pisarki i redaktorka w wydawnictwie, to niezwykle zestawienie. Poznajemy ich sytuacje rodzinne oraz ich zmagania zawodowe. Wszystkie są znane i popularne, lecz niezbyt szczęśliwe. Mało, kto wie, że są zdradzone, oszukane, samotne.

Bardzo dobrze napisana powieść obyczajowa, przy której dobrze się bawiłam, nawet lepiej niż przypuszczałam. Cygler pokazała, że pisarz to też człowiek ze zwyczajnymi problemami dnia codziennego. Odkryła niektóre tajniki pisania książek, rywalizację pisarzy, walkę prawie na noże o popularność. Lekka niezobowiązująca powieść, ale bardzo mądra w swojej prostocie i przekazie. Pod płaszczykiem banalnej historii można odnaleźć głębszy przekaz, ponieważ autorka w żartobliwy sposób opisuje, jak powstają powieści świąteczne, przedstawia świat mało znany czytelnikowi. Jak czasami jesteśmy ślepi, nie dostrzegamy tego, co mamy tuż pod nosem, a marzymy o tym, co jest poza naszym zasięgiem. Nie znamy lub nie chcemy poznać osób z naszego otoczenia. Jak jedną nieodpowiednią wiadomością możemy zniszczyć komuś życie, by w jednej chwili z gwiazdy stać się zupełnie nikim, a ktoś inny zajął niespodziewanie nasze miejsce.

Pisanie książek wcale nie oznacza, że zna się na uczuciach innych i, że się potrafi samemu poradzić ze swoimi emocjami. Cygler pokazuje, co dominuje życie. Nieustanna gonitwa za pieniędzmi, za pozycją, popularnością. Człowiek musi spełniać nie lada wyzwania, by utrzymać się na powierzchni, bo czasem jedna złośliwa informacja osoby przepełnionej nienawiścią potrafi zniszczyć wszystko w jednej chwili. Bardzo łatwo uwierzyć w to, co wyczytamy w sieci, a tak trudno słuchać osób, które są naszymi przyjaciółmi i naprawdę nas kochają. I jak często pozory mylą.

Powieść lekka i łatwa w odbiorze. Styl autorki, sprawia, że książkę czyta się szybko i przyjemnie. „Złodziejki świąt” to dobra zabawa, świąteczny klimat oraz garść zakulisowych ciekawostek ze świata pisarzy. Świetny humor sytuacyjny, a co dociekliwsi czytelnicy znajdą drugie dno i wzorce w rzeczywistości. Może nie jest to książka, która swoją treścią zapisze się w pamięci na długo, ale czy zawsze musi o to chodzić. Czasem potrzeba kilka chwil wytchnienia, rozrywki. Dobrze jest przeczytać coś, co daje nadzieję. Coś lekkiego, ale mądrego w swojej prostocie i przekazie.

„Miłość to uczucie, które nas odmienia. Dzięki któremu stajemy się lepsi i szczęśliwsi. To chyba najbardziej intensywny przejaw życia. Taki, który dodaje mu siły i piękna. Sprawia, że kiedy jest przy nas ukochana osoba, nawet szary dzień jest wyjątkowy. Bo jesteśmy w tym ponurym dniu razem. Nasza samotność się już skończyła. A razem to przecież możemy przenosić góry i nawet dotykać...nieba.”

One są niczym huragan i nikt ich nie powstrzyma... Uwaga szalone pisarki nadciągają!

Trzy znajome z literackiego świata.

Elwira autorka kryminałów, przeżywa osobisty dramat z powodu pomówień o przejechanie kotka. Jej popularność spada na łeb, na szyję a fala hejtu niepokojąco narasta.

Ponad czterdziestoletnia Maria Teresa dowiaduje się, że zostanie siostrą, ale to nic dziwnego skoro jej macoszka jest młodsza od niej. Poza tym pisze poczytne romanse historyczne i wykłada filozofię na uczelni. Czy czeka ją w życiu więcej niespodzianek? Zdecydowanie tak 🤭

Jagna pracuje w wydawnictwie i uwielbia swatać ludzi, choć sama nie ma szczęścia do mężczyzn, przyjdzie się jej przekonać, że "najciemniej jest pod latarnią".

To lekka i zabawna powieść obyczajowa o życiu pisarzy, ich problemach i problemikach. Oczywiście nie należy brać jej na poważnie, ale potraktować z lekkim przymrużeniem oka. Moim zdaniem to całkiem zgrabny pastisz. Jest prześmiewczo i trochę ironicznie, choć jak to w życiu, nie zawsze bywa zabawnie, napotkamy większe dramaty i pomniejsze dramaciki.

Nie znajdziecie tu typowej atmosfery świąt, wydarzenia rozpoczynają się późną jesienią, trwają cały rok i kończą się w ten najbardziej magiczny dzień - Wigilię Bożego Narodzenia 🌠 I choć nie jest to do końca moja estetyka, książka mnie rozbawiła, momentami wzruszyła i skłoniła do paru przemyśleń.

Wiecie, czego najbardziej zazdrościłam naszym bohaterkom? Że jeździły po Polsce wzdłuż i wszerz, zwiedzając jej najpiękniejsze zakątki. Zima bez śniegu plus kwarantanna to najgorsze z możliwych połączeń 😶 Trzymajcie się Misie, byle do wiosny.

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Natrafiłam na nią przeszukując pozycje tegorocznych książek świątecznych. Dzięki wydawnictwu dostałam szansę na zaznajomienie się z tym opowiadaniem. Okładka jest przepiękna i przyciąga do siebie jak magnes, a środek?

Pomysł na fabułę wydaje się doskonały! Dostajemy historię trzech kobiet – autorek piszących w różnych gatunkach – powieści obyczajowe, erotyczne i kryminalne. Perypetie życiowe bohaterek, miały rozbawić i zaintrygować. Każda z nich przeżywa inne losy, a w ich życiu pojawiają się wydawca, redaktorka, krytyk literacki. Historie jakie dostajemy przeplatane sa kilkoma dość niecodziennymi zwrotami akcji – pojawiają się takie postacie jak mężczyźni, dzieci – w tym wcześniak, a nawet rosyjski agent. Tego niestety było za dużo!

Tą książkę bardzo ciężko opisać w skrócie! Czasami ma tak niedorzeczne momenty, że miałam wrażenie, iż autorkę poniosło. Chociaż z drugiej strony, może tak miało być. Mięliśmy dostać mieszankę wybuchową a wyszła nieracjonalna. Patrząc na okładkę spodziewałam się, że święta odegrają tu główną rolę – niestety są dalekim dodatkiem – coś gdzieś tam lekko piszczy, jednak za mało. Różne bohaterki sprawiają, że przeplatane historie tworzą absurdy, wywołują chwilę zwątpienia czy uśmiechu na twarzy.

Z tą książką miałam lekkie zgrzyty – niestety nie pokochałyśmy się, ale też nie odrzuciłam jej na koniec. Ma w sobie jakiś urok, który przyciąga i intryguje( lub ciekawi) do tego, co też autorka nam dalej funduje. Nie moje klimaty – jednak nie jestem w stanie skreślić tej książki. Nie wątpliwie znajdą się zwolennicy tej powieści. Jeżeli szukacie powieści dla mamy czy cioci – to będzie to dobra pozycja, jednak młode osoby mogą nie polubić stylu autorki i wykreowanej przez nią fabuły.

@Zaczytany_swiat_mamy

Kolejna bardzo ciekawa i jednocześnie niezwykle optymistyczna książka w klimacie bożonarodzeniowym. Nie powiem, żebym spodziewała się po tej powieści czegoś specjalnie ambitnego - ot, kolejna zabawna i lekka historia o perypetiach młodych kobiet. Muszę przyznać, że powieść jednak pozytywnie mnie zaskoczyła - postacie są sympatyczne i (o co trudno w tego typu literaturze) niebanalne. Łatwo się z nimi zidentyfikować. Zdecydowanie polecam, szczególnie w tym okresie okołoświątecznym - na pewno dla wielu osób będzie to prawdziwa chwila wytchnienia od przygotowań i ulga w tych trudnych długich wieczorach.

Kiedy otrzymałam wiadomość, z której dowiedziałam się, że dostanę "Złodziejki świąt" do recenzji byłam bardzo szczęśliwa. Choć kompletnie nie wiedziałam czego się spodziewać, prócz tego, że to "komedia obyczajowa o szalonych pisarkach", gdyż nie czytałam żadnej książki Pani Hanny, a jak niczego innego, potrzebowałam teraz czegoś lekkiego, przyjemnego, co poprawi mi nastrój i wprowadzi w klimat świąt. Fakt, iż to opowieść o pisarkach i wydawniczym światku dodatkowo pobudził moje zainteresowanie książką. Natłok różnych spraw spowodował, że chwilkę trwało nim ją przeczytałam, ale nie tylko. Szczerze mówiąc nie czytało mi się jej lekko i przyjemnie. Większą część treści mnie zmęczyła. Dopiero końcówkę czytało się trochę lepiej. Za dużo treści, postaci, które się mieszały, brak humoru - przynajmniej takiego, który wywoływałby salwy śmiechu podczas czytania, albo po prostu nie trafił w moje poczucie humoru i świąt, których w niej, jak na lekarstwo. Określiłabym ją raczej jako powieść obyczajową, z pewnością nie jako komedię.

Autorka zdradza trochę faktów zza kulis wydawniczo - pisarskiego światka, o których zwykły czytelnik nie ma pojęcia. Pokazuje również, iż za nazwiskami, bądź pseudonimami artystycznymi pisarzy kryją się zwykli ludzie. Ludzie mający wady i zalety, pewne życiowe doświadczenia, problemy, wzloty i upadki. Jak każdy z nas mają też możliwość zmiany swojego postępowania i naprawy błędów. Podsumowując - książka nie ma nic wspólnego z wprowadzeniem czytelnika w klimat świąt, czyta się ciężko, choć pomysł na fabułę był niezły i z pewnością nie jest to komedia.

W książce Hanny Cygler poznajemy trzy zabawne i zakręcone kobiety. Dwie z nich są sławnymi pisarkami, Maria Teresa, samotna 40-letnia właścicielka żółwia i Elwira, która oprócz problemów z niewiernym mężem musi się zmagać z falą hejtu. Trzecią główną bohaterką jest Jagna, młoda redaktorka z peruką na głowie, która ma nadzieję spotkać w końcu miłość życia.

Mimo iż rzadko sięgam po pozycje z literatury kobiecej to w okresie świątecznym jakoś tak fajnie jest przeczytać coś spokojnego. Książkę czytało mi się bardzo dobrze, lekka i przyjemna w sam raz na świąteczne wieczory. Jest to pełna dobrego humoru komedia romantyczna, która wciąga czytelnika już od pierwszych stron. Myślę, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie, gwarantuję, że autorka zadbała o to, żebyśmy my jako czytelnicy nie nudzili się czytając "Złodziejki świąt". Jestem mile zaskoczona lekturą, tym bardziej, że było to moje pierwsze spotkanie z piórem Hanny Cygler i kompletnie nie wiedziałam czego się spodziewać. Polecam serdecznie, książka idealna na poprawę humoru.

Kilka lat temu, przeczytałam swoją pierwszą książkę pani Hanny Cygler. Spodobała mi się, ale jakoś nie kusiło mnie, aby sięgnąć po jej kontynuację albo inną książkę tej autorki, do czasu. Niedawno na polskim rynku ukazała się świąteczna komedia napisana przez panią Cygler. Po przeczytaniu opisu stwierdziłam, że muszę ją koniecznie przeczytać. Zapowiadało się, że będzie to zabawna powieść o pisarkach i to przekonało mnie, aby sięgnąć po tę lekturę.

Bardzo lubię czytać świąteczne książki w długie jesienno-zimowe wieczory. Sięgam po te weselsze, jak i po te smutniejsze. Najnowsza książka pani Cygler należy zdecydowanie do tych weselszych. Jest to przyjemna historia o kilku pisarkach, którą czyta się z uśmiechem na ustach. W tej pozycji święta zdecydowanie nie wiodą prymu, a robią to bohaterki, które zostały skłonione do napisania świątecznej powieści i przy okazji, którym przydarzają się różne tarapaty.

Bardzo lubię takie lekkie i zabawne książki jak „Złodziejki świąt”. Bardzo szybko wkręciłam się w fabułę i zyskałam ulubionych bohaterów. Pojawili się też tacy, których od początku nie lubiłam. Jednak wszyscy sprawiali, że miałam ochotę dowiedzieć się, co takiego stanie się jeszcze w ich życiu. Myślę, że „Złodziejki świąt” idealnie sprawdzą się w obecnym czasie. Rozweselą i rozgrzeją nasze długie i zimne wieczory.

Nawet nie próbuję w dwóch zdaniach streścić co tu się zadziało bo dawno nie przeczytałam książki tak bardzo o niczym. Ani wesoło, ani świątecznie, ciekawie już w ogóle. Za to chaos dużych rozmiarów. Plus? Uwiodła mnie swoją okładką, która, przyznaję, wyjątkowo zmyliła mnie co do zawartości.

Może i miało być w jakiś sposób prześmiewczo, może nawet i dowcipnie ale wyszło marnie... W książce dużo o środowisku pisarskim. Zdaje się, że tym dziś najpopularniejszym. Piszącym na ilość, pod publikę, byle było erotycznie i byle skandal gonił skandal. Jak nie erotyka, to jeszcze mamy grudniowy wysyp tryliardów tytułów o świętach. Zdaję sobie sprawę, że tak jest, widzę, co się czyta, więc tym bardziej książka mnie nie rozbawiła. Utwierdziła jedynie w przekonaniu, co się sprzedaje i jak to środowisko rośnie w siłę.

Lektura na dwa wieczory a ja się męczyłam tydzień. Bohaterki mnie irytowały, prostej budowy bardzo. Kasa, faceci, dobre selfi do mediów, słupki popularności na fb itp itd. Gdyby nie lukier, który na zakończenie oblepił mnie od stóp po głowę, można by rzec "życie".

Sam styl autorki mnie również nie przekonał. Nie zdołał bynajmniej mnie zaangażować w tę opowiastkę, żadnych emocji nie wskrzesił. 

Patrząc na okładkowe polecajki, widocznie się nie znam. Może te osoby po prostu dostrzegły w książce siebie i inaczej im się czytało. Cóż, źle mi z tym nie jest a przynajmniej wstyd być nie musi, lektura nie dla mnie a i do sięgnięcia po inne pozycje autorki zachęcona nie zostałam.

„Złodziejki Świąt” to książka napisana w bożonarodzeniowym klimacie z domieszką komedii i romansu. To wspaniała lektura, która idealnie nadaje się na okres przed świętami.

Autorka swoim humorem w książce wprawia nas w wesoły i pełen radości nastrój.

Przedstawia trzy różne kobiety, trzy różne charaktery, a także odmienne spojrzenia na świat.

Akcja rozgrywa się pomiędzy autorkami książek – pojawiają się kryminały ale i również są obyczajówki. Świat autorów bestsellerowych książek jest jednocześnie fascynujący i niestety także okazuje się bardzo zwodniczy. Czasami zawzięta rywalizacja pomiędzy pisarzami staje się zarzewiem konfliktów, które przeistaczają się w prawdziwe wojny.

Elwira pierwsza z trzech głównych bohaterek, to silna kobieta, której pasją jest pisanie kryminałów, które swoją drogą świetnie się sprzedają, jednak do czasu, gdy na targach książki kobieta nie zostaje oskarżona o zabicie kota. Moment rzucanych oskarżeń w stronę Elwiry staję się przełomem w jej karierze, po tym czasie wszystko zaczyna się sypać.

Drugą bohaterką jest Maria Teresa, czterdziestoletnia, apatyczna kobieta, która wykłada na uniwersytecie. Znana jest z uwielbianej przez wszystkich powieści obyczajowej, natomiast ona sama po czasie wydania jej pracy ma blokadę twórczą. W chwili, kiedy Maria Teresa siedzi przed komputerem i nie może tworzyć następnej książki, na którą podpisała już kontrakt, wie że jest z nią coś nie tak. Znajdując się już w prawie depresyjnym stanie, pisarka uważa, że gorzej już być nie może. A jednak. Jej ojciec, ponad siedemdziesięcioletni mężczyzna razem ze swoją młodą żoną będą mieli dziecko, a Maria Teresa musi się nim zająć na pewien czas.

Ostatnią bohaterką jest Jagna, kobieta pracująca w wydawnictwie, która zawsze wychodzi z biura ostatnia i nie ma swojego życia prywatnego. Jednocześnie jest redaktorką Marii Teresy. Jagna jest bardzo specyficzną osobą, codziennie ubiera się w bardzo ciekawe i jednocześnie twórcze stylizacje i zawsze ukazuję się w co rusz to innej peruce na głowie, a złośliwy los wcale jej nie pobłaża.

Co się stanie, kiedy te trzy jakże bardzo odmienne kobiety staną naprzeciw siebie?

„Złodziejki Świąt” to bardzo ciepła lektura, która swoim humorem potrafi podnieść na duchu.

To idealna pozycja na okres przed świętami. Pisana jest bardzo swobodnym stylem, a dopełnia tego niezwykłe, a czasami nawet bardzo cięte poczucie humoru. Bawiłam się przy niej przewybornie.

Dzięki „Złodziejkom Świąt”, czytelnik w końcu może zdać sobie sprawę, że pisanie książek wcale nie jest taką łatwą sprawą, a szczególnie tworzenie przed wielkimi świętami, takimi jak Boże Narodzenie.

Wszystkie trzy bohaterki bardzo polubiłam, aczkolwiek osobiście najbardziej przypadła mi do gustu Jagna. Kobieta ta została tak opisana w powieści iż poczułam z nią pewnego rodzaju więź, być może ze względu na ukończenie takich samych studiów, czy nawet wrażliwości na literaturę.

W „Złodziejkach Świąt”, każdy czytelnik może coś dla siebie znaleźć, jest humor, na który czasami głośno parskałam śmiechem, jest klimat świąt, a także co najważniejsze w komediach obyczajowych miłość. Naprawdę, myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie.

Polecamy: Dobre Recenzje

W książce przeplatają się dwie historie dwóch pisarek - Elwiry Janosz oraz Marii Teresy. Tę pierwszą polubiłam bardziej, jej perypetie z ekologami i nowymi wyzwaniami czytelniczymi czytało się szybko i przyjemnie. Historia Marii Teresy pomimo poruszania ciężkich tematów momentalnie wyparowywała mi z głowy, nie potrafiłam się w nią wgryźć.

Obie główne bohaterki są strasznie nieporadne życiowo i uczuciowo, co, zakładam że również, miało być zabawne, ale mnie mierziło. Jedna, dwie takie sytuacje, w których one są pępkiem świata, a wszyscy inni powinni im wyłącznie usługiwać, mogłam jeszcze znieść, niestety na dłuższą metę zaczynało to być irytujące. Miałam ochotę chwycić je za ramiona i nimi potrząsnąć.

Cały świat przedstawiony jest bardzo przerysowany, co wprowadza komizm, ale to nie jest taki humor, gdzie śmiałam się w głos, tylko od czasu do czasu uśmiechałam pod nosem. Podam przykład wątku z taką komedią omyłek: Elwira przypadkowo przejeżdża kota, na to zdarzenie nawet nie zwróciła zbytniej uwagi, o sprawiedliwość upomnieli się dopiero jej fani w Internecie, ponieważ ktoś zamieścił filmik z tego wypadku. Potem ona próbuje jakoś uratować swoje dobre imię (i polepszyć wyniki sprzedaży swoich książek, które idą na łeb na szyję), ale kiepsko jej to wychodzi. W tym czasie Selma Lang, jej koleżanka po fachu, bardzo kiepska autorka równie kiepskich erotyków osiąga same sukcesy.

"Selma Lang, a raczej Wiesia Piecyk, dzięki powieściom wydanym w tym roku stała się gwiazdą [wydawnictwa] XYZ. Wszystkie miały charakter ostro erotyczny i nie zawierały ani wiele słów, ani tym bardziej treści"

Tytułowe święta występują tylko w znikomej ilości. Towarzyszymy bohaterom przez cały rok, więc samemu grudniowemu okresowi poświęcone jest niewiele. Szkoda, bo nastawiłam się właśnie na świąteczną powieść.

Zastanawiam się, co jeszcze mogę powiedzieć o tym tytule... Nie żałuję, że go przeczytałam, było to dla mnie nowe doświadczenie, bo twórczości Hanny Cygler dotąd nie znałam, ale ta historia zniknie z mojej głowy tak szybko, jak się pojawiła. Nie zżyłam się z żadnym z bohaterów, tych drugoplanowych było tak dużo, że zaczęli mi się ze sobą mylić. Może są tam ukryte jakieś smaczki, które zrozumieją fani autorki albo polskich pisarzy w ogóle, kogoś mocniej zainteresuje proces tworzenia książki, warto samemu się przekonać.

Książka taka ot, dla ciekawskich.

Wiele interesujących szczegółów z życia tych popularnych autorek odnajdziemy w powieści. Nie tylko na tematy związane z pracą, ale i z życia prywatnego. Duża ilość osób drugoplanowych jest bardzo ciekawa, jednocześnie spowodowała, że trochę się gubiłam i musiałam się chwile zastanowić o kim mowa. Długie dialogi spowolniły tempo, powodując uczucie znużenia. Może to styl pisania Hanny Cygler, do którego muszę się przyzwyczaić, bo pierwszy raz mam możliwość poznać jej twórczość. Wartka akcja cięty dowcip wynagradzają jednak te niedogodności. Genialnie wykreowani bohaterowie starannie rozbudowani z licznymi denerwującymi wadami. Elwira to bohaterka, której kibicowałam, mimo jej zołzowatej natury i samolubnej postawy oraz braku zdolności do wyższych uczuć, może właśnie dlatego.

Ta komedia obyczajowa wywoła niejeden uśmiech, a ciekawostki z życia autorów wciągną i wprowadzą zamęt w głowie, bo bohaterowie pełni ekspresji i skrajnych emocji. Jest to wielowątkowa powieść z równie ciekawymi drugoplanowymi postaciami, które mają niebagatelny wpływ na całą historię. Zostaniemy kilka razy zaskoczeni, zaintrygowani, bo fabuła skręca w różnych kierunkach.

Jeżeli oczekujemy dużą ilość wątków świątecznych, to się możemy rozczarować, bo raczej je znajdziemy dopiero pod koniec książki. Trudno czasem zrozumieć ten świat sławnych pisarzy, sądzę, że trochę przerysowany i w polskich realiach mało wiarygodny, ale może się mylę. Ciekawe, co na tę książkę polscy autorzy, ile jest prawdy w tej historii, a ile fantazji autorki. Ich życie nie wydaje się ani fajne, ani łatwe, a napisanie bestsellera nie jest takie proste i oczywiste