Zieleń. Kolory zła. Tom 6

"Dla człowieka zagrożeniem jest przede wszystkim drugi człowiek. To on jest zdolny do najbardziej bestialskich czynów, które popełnia bynajmniej nie po to, by przetrwać. Zwierzę zabija, by realizować swoje podstawowe potrzeby. Filmowi przybysze z kosmosu zabijali, by podbić planetę i móc się rozmnażać. Człowiek robi to z zupełnie innych pobudek. Z nienawiści. Z zazdrości. Z chciwości. Z chęci zadawania bólu. Tylko my mamy tak nędzną naturę. Żadna z istniejących istot nie dorównuje nam pod tym względem."

"Kolory zła" to dla mnie już pewien literacki rytuał — z niecierpliwością czekam na każdy kolejny tom i za każdym razem autorka potrafi mnie czymś zaskoczyć. „Zieleń”, czyli szóta odsłona cyklu, tylko potwierdza, że Małgorzata Oliwia Sobczak nie zwalnia tempa i wciąż potrafi budować napięcie z chirurgiczną precyzją.

Tym razem autorka wchodzi głęboko w ludzką psychikę, pokazując, jak trauma i bolesne doświadczenia potrafią zniekształcić sposób postrzegania świata. To opowieść o obsesji, która prowadzi do tragedii, o granicach między prawdą a złudzeniem, między pamięcią a wyobrażeniem. Autorka prowadzi czytelnika przez labirynt ludzkiego umysłu z taką swobodą i konsekwencją, że zanurzamy się całkowicie w świat ludzkiej fiksacji i obłędu na punkcie miłości.

Muszę szczerze przyznać, że jestem pod wrażeniem, ile ta historia ma warstw, psychologicznych znaczeń, na ilu poziomach można się nad nią pochylać. A każdy z nich jest intrygujący, wieloznaczny. Autorka nie boi się tematów trudnych, a przy tym unika sensacyjności. Nie epatuje brutalnością, lecz buduje napięcie poprzez psychologiczną głębię i niepokój, który rodzi się w ludzkim umyśle.

A zakończenie? Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi zaskoczyć nawet najbardziej uważnych czytelników. Finałowa scena to prawdziwa petarda —

nie pamiętam już kiedy ostatni raz moje emocje podczas lektury sprawiły, że mimowolnie zaciskałam pięści i zgrzytałam zębami. 🔥

„Zieleń” to nie tylko kolejny tom serii, ale też dowód na to, że "Kolory zła" to jeden z najbardziej konsekwentnych i inteligentnych cykli kryminalnych. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji czytać - gorąco polecam. 💚

„Jak różne mogą być kolory zła”, pomyślał. Czerwień, biel, żółć, błękit, zieleń i tysiąc innych barw – zwyczajnych i niewinnych – a jednak gdy doda się do nich czerń, wszystkie zamieniają się w mroczne widma (fragment powieści).

Małgosia po raz kolejny to zrobiła! Stworzyła duszny, intensywny, pełen emocji i mroku kryminał, który nie daje czytelnikowi chwili wytchnienia. Otrzymujemy powieść, która od samego początku nas osacza i trzyma w swoich szponach. Tajemnicze mord*rstwo, rozczłonkowane zwł*ki i bohaterowie, z których każdy ma coś za uszami.

Jaką tajemnicę skrywają podziemne tunele będące niemym świadkiem zbr*dni?

„Zieleń” to opowieść o tym, jak miłość może przerodzić się w pełne mroku uczucie, przybrać niepokojący charakter, jak daleko jesteśmy w stanie się posunąć zaślepieni żądzą zemsty. Autorka z chirurgiczną precyzją kreśli cienką granicę między miłością a obsesją. Maluje toksyczne, uzależniające, wręcz destrukcyjne relacje, które stają się przyczynkiem ogromnej tragedii rozgrywającej się na kartach powieści, katalizatorem dramatu dotykającego głównych bohaterów. Aż wreszcie snuje opowieść o zdradzie, stracie, urojeniach i ogromnej potrzebie zemsty. Buduje wielowymiarowe postaci i knuje daleką od schematów intrygę serwując czytelnikowi ogrom emocji. Porusza także trudną tematykę jaką jest depresja czy syndrom Adele.

Najnowszy tom cyklu KOLORY ZŁA to pełna retrospekcji opowieść, która przenosi nas w czasie do końca lat osiemdziesiątych i młodzieńczej codzienności głównych bohaterów, gdzie w tle wybrzmiewa muzyka będąca nieodłączną częścią tej historii.Ta książka to niczym taniec przeszłości z teraźniejszością w rytm rozlegających się dźwięków melodii. Ależ to była klimatyczna historia. Autorka mistrzowsko buduje napięcie i prowadzi czytelnika przez sieć utkaną z kłamstw i fałszywych tropów. Oczywiście nie zapomina również o perypetiach pozazawodowych jednego z najbardziej lubianych prokuratorów. I perełka tej serii, która od początku skradła moje serducho i niezmiennie intryguje. Mowa oczywiście o fascynującej kreacji Janiny Hinc, ekspertki z zakresu palinologii kryminalistycznej, której wkład w odkrywaniu prawdy jest nieoceniony. A finał? Czułam, że pewne rozwiązania dla autorki byłyby zbyt oczywiste, czekałam tylko na moment, w którym uświadomi czytelnika, że zwoty akcji to jeden z największych atutów jej powieści. I doczekałam się! Zakończenie jest totalnie nieoczywiste i zaskakujące. Małgosiu, chapeau bas!

Zanurzcie się w tej historii, a obiecuje, że nie pożałujecie. Dla miłośników mrocznych opowieści pozycja bezwzględnie obowiązkowa!

Czy można pogodzić dążenie do prawdy z potrzebą zachowania własnego spokoju? Czy każda obsesja, nawet ta w służbie sprawiedliwości, nie kończy się w końcu autodestrukcją? To pytania, które nie opuszczały mnie podczas lektury „Zieleni” Małgorzaty Oliwii Sobczak - książki, w której zbrodnia jest tylko początkiem znacznie mroczniejszej opowieści o ludzkich granicach, emocjach i… cenie, jaką płacimy za poznanie prawdy.

Sobczak po raz kolejny udowadnia, że w serii „Kolory zła” każdy odcień to nie tylko tytuł, ale też emocja. „Zieleń” nie ma nic wspólnego z naturą, spokojem ani świeżością. To zieleń rozkładu, zieleń zazdrości, zieleń trucizny. Kolor, który kojarzy się z życiem, tutaj oznacza śmierć - i to taką, która nie pozwala odetchnąć ani bohaterom, ani czytelnikowi.

Wszystko zaczyna się od makabrycznego odkrycia: młodzi ludzie znajdują w śmietniku rękę kobiety. Od tej chwili Sopot, z pozoru spokojne i eleganckie miasto, staje się sceną zbrodni, której brutalność długo nie pozwala o sobie zapomnieć. Prokurator Leopold Bilski, którego znamy z poprzednich tomów serii, angażuje się w sprawę z całą intensywnością, jaką zna tylko ten, kto nie potrafi odpuścić. Ale w tej walce o sprawiedliwość coraz częściej traci coś więcej - siebie, rodzinę, spokój.

„Zieleń” to powieść, która wymaga od czytelnika skupienia. Sobczak nie idzie na skróty - tworzy narrację gęstą, emocjonalną i precyzyjnie dopracowaną. Każda scena ma znaczenie, każdy dialog coś ujawnia. I choć fabuła opiera się na klasycznym śledztwie, autorka idzie znacznie głębiej: pokazuje, jak cienka jest granica między obowiązkiem a obsesją, między empatią a wypaleniem.

Bilski w tej odsłonie nie jest już tylko błyskotliwym prokuratorem. Jest człowiekiem rozdwojonym - z jednej strony wiernym ideałom, z drugiej coraz bardziej zmęczonym ciężarem własnych decyzji. Widzimy jego rozdarcie między życiem zawodowym a prywatnym, między potrzebą walki a potrzebą odpoczynku. I to właśnie ten dualizm sprawia, że ta postać staje się tak prawdziwa. Bo ilu z nas potrafi zachować równowagę, gdy to, co robimy z pasji, zaczyna nas niszczyć?

Atmosfera powieści to osobny bohater. Sopot w ujęciu Sobczak nie jest kurortem z widokówek - to miasto, które oddycha mrokiem. Mokre chodniki, zimny wiatr, morze o szarozielonym odcieniu - wszystko tworzy tło, które sprawia, że napięcie wisi w powietrzu od pierwszej do ostatniej strony. Autorka maluje słowem tak sugestywnie, że niemal czujemy zapach soli i deszczu, słyszymy skrzypienie piasku pod butami Bilskiego, czujemy lodowaty dreszcz na karku.

Jednocześnie „Zieleń” to nie tylko kryminał. To także opowieść o relacjach - trudnych, często toksycznych, ale zawsze prawdziwych. Sobczak ma niezwykły dar obserwacji: potrafi pokazać niuanse emocji, które decydują o naszych wyborach. Między bohaterami pulsuje napięcie - zawodowe, uczuciowe, moralne. Widzimy, jak zaufanie przeplata się z lękiem, a lojalność z pragnieniem zemsty.

Ogromnym atutem książki jest też dbałość o szczegóły śledztwa. Sobczak nie traktuje kryminalistyki powierzchownie - wykorzystuje realne procedury, nowoczesne techniki, psychologiczne profile. Dzięki temu historia zyskuje autentyczność, a czytelnik ma wrażenie, że uczestniczy w prawdziwym dochodzeniu.

Czy „Zieleń” ma wady? Być może momentami akcja zwalnia - autorka lubi zatrzymać się przy emocjach, zamiast pędzić za kolejnym tropem. Ale to właśnie ten rytm sprawia, że książka działa jak dobrze skomponowany film - pozwala oddychać, zanim zada kolejny cios. Bo Sobczak nie pisze, by tylko zaskakiwać. Pisze, by dotknąć, zaboleć, zmusić do myślenia.

Zamykając „Zieleń”, miałam wrażenie, że z każdą kolejną częścią cyklu autorka jeszcze mocniej zanurza się w psychologię postaci. Zło nie ma tu twarzy potwora. Ma ludzkie rysy. Uśmiecha się, gdy patrzy w lustro. I to jest w tej serii najstraszniejsze - że każde zło ma swój kolor, a każdy kolor może należeć do nas.

Ocena: 9/10 - bo „Zieleń” to doskonała kontynuacja cyklu, dojrzała, emocjonalna i brutalna w swojej szczerości. Nie daje nadziei, ale daje zrozumienie. A to, wbrew pozorom, o wiele cenniejsze.

Nie czytałam całej serii po kolei, niektórych części u siebie nie posiadam, ale widzę, że na spokojnie można je czytać osobno. Jakby kolejna książka to dalsze losy, ale na tyle pojedyncze w ukazaniu, że każdy tom jest czymś, co można czytać bez kolejności. Tutaj okładkę zdobi zieleń, czyli niby piękna natura, ale w bardzo mrocznej odsłonie. Często mamy podkreślone jej macki, sekretne szpony, czy też chęć zabierania czyjegoś życia, a nie dawania. To ona tutaj pochłania, ale tylko to, co zostaje jej podrzucone. Człowiek jest winny, a ona jest taką osobistością, która kryje wszelkie złe uczynki. Cudownie to wyszło, gdyż podkreślona została jej moc i siła, a nie tylko piękny wygląd. To tutaj zostaną odnalezione zwłoki pewnej osoby. Zostały jakby rozłożone w różne miejsca, gdzie żywioły niekonieczni zdążyły je rozłożyć. Bardzo ciekawym elementem będą też wspominki postaci, która pamiętała nie tylko miejsca i osoby, ale jakby stop klatki, gdzie przytoczony został obraz z pamięci ciała, reagowania na czyjąś obecność, reakcji na zapach perfum, na drobne gesty. To była pamięć cielesna, a nie mózgowa. Tutaj nawet miejsce zbrodni trudno jest odnaleźć, gdyż obrażenia ciała nie wskazują na ślady, które miały zostać zatuszowane. Żeby nie było tutaj całkiem mrocznie ani sztywno, autorka dodała elementy żartów, luźnych rozmów oraz zawirowań miłosnych, gdzie pocieszenie można było uznać za obopólną terapię łóżkową. Dzięki takim wstawnikom, dochodziło do nas, że postacie, to również ludzie z krwi i kości, gdzie mają swoje pragnienia, tylko nieraz zbyt mocno to one przejmują nad nimi władzę. Dodanych zostało też kilka mądrości, choćby to, że zawieźć można się tylko na ludziach, którym się zaufało. Dlatego to nie jest tylko zwykły kryminał. Według mnie złożony został z treści o zabójstwie i niekontrolowanych nerwach. Drugie z życia po za sprawami związanymi ze śledztwem i trzecie z mądrych przekazów, które krótkie były jakby dokładkami z poradnika, które dla mnie świeciły niemal na czerwono. Takie hasła, osobne klatki, które przebudzały osobę czytającą. I to one zabierały większość ukrytej uwagi. To dlatego książka jest gruba i sprawia wrażenie kryminału obyczajowego. A przynajmniej ja ją tak odebrałam:-)

„Czasem sięganie po to, czego się chce, wiąże się z kosztami. Dużymi kosztami.”

Małgorzata Oliwia Sobczak wróciła z kolejnym kolorem zła, zielenią, która pięknie prezentuje się na okładce. Natomiast fabularnie ma ona inny wydźwięk, o czym dotkliwie przekonają się bohaterowie książki.

Prokurator Leopold Bilski angażuje się w kolejną sprawę. Studenci znaleźli czarne worki z rozczłonkowanym ciałem. Identyfikacja nie jest łatwa ze względu na brak głowy, ale Bilski wraz ze swoimi współpracownikami nie odpuszczają.

Dzięki nowej powieści autorki mamy możliwość ponownie zanurzyć się do świata śledczych z Trójmiasta i wraz z nimi odkrywać prawdę dotyczącą zabójstwa. Mamy brutalne morderstwo, rozczłonkowane ciało, którego nie sposób zidentyfikować, a podejrzanego trudno znaleźć ze względu na niewiadome, które się mnożą. Sobczak kolejny raz udowodniła, że ma talent do tworzenia kryminalnych opowieści, które wciągają od pierwszej strony, a poruszana tematyka bliska jest czytelnikowi.

Leopold Bilski i jego „świta” są w formie, dzięki czemu „Zieleń” miejscami rozładowuje napięcie tworzone przez autorkę. Lubię żarty bohaterów, ale także zażyłość, która mimo wszystko między nimi się wytworzyła. Jednak luźna atmosfera nie trwa wiecznie, a już zwłaszcza w życiu prywatnym Bilskiego. Nowe wyzwania wiążą się z tym, że obietnice składane bliskim nie mają pokrycia w rzeczywistości, gdy prokurator poświęca się śledztwu tak jak zawsze – na 200%. Na szczęście nie brakuje Janiny Hinc, której praca jest ogromnie ciekawa i aktywnie bierze udział w prowadzonych śledztwach.

Autorka poruszyła tematykę dobrze nam znaną. Miłość potrafi dodawać skrzydeł, ale również je łamać, wyrywać. Może być niezdrowa, prowadzić do obsesji, z której nie da się wyleczyć. Skrywane uczucia, niedopowiedziane słowa tlą się w człowieku latami szukając ujścia. Można oszukiwać, udawać, ale prawda i tak wyjdzie na jaw. Łączy się to z zazdrością i chęcią zemsty, co niestety prowadzi do tragicznych zdarzeń. Nadzieje bywają złudne, a rzeczywistość okrutna, o czym przekonają się bohaterowie w wielu momentach ich życia.

Akcja „Zieleni” jest poprowadzona dwutorowo, tak, by móc poznawać motywacje bohaterów, ich historię i to, jakimi ludźmi byli w przeszłości. Kilkadziesiąt lat później mają podobne pragnienia, a jednak nie wszystko dzieje się według ich oczekiwań. Nie lubię porównywać książek Sobczak. Każda podoba mi się na tyle, by chcieć do nich wracać, tęsknić za bohaterami i niecierpliwie wyczekiwać ich kontynuacji. Każdy z kolorów porusza ważne kwestie będące nieodłączną częścią naszego życia i jest to jedna z wielu przyczyn, dla których tak uwielbiam tę serię. Jeśli jeszcze nie poznaliście tej serii, to koniecznie nadrabiajcie. Mam nadzieję, że wpadniecie w głębię kolorów zła, które serwuje czytelnikom autorka.