Zgromadźcie się w imię moje

Należę do fanów Angelou od lat. Urzeka mnie w tej historii prostota i brak ozdobników, z jakimi opisuje powojenne losy młodej, naiwnej dziewczyny. Nikt, tak jak Maya Angelou, nie potrafi za pomocą prostych słów przekazywać tak potężny ładunek emocjonalny. Jest to jedna z najpiękniejszych autobiografii, jakie czytałam w całym życiu, i książka, która zmusza do refleksji na temat wielu aspektów życia.

„Zgromadźcie się w imię moje” to druga część autobiografii Mayi Angelou.

Muszę przyznać, że czytało mi się ją lepiej jak część pierwszą. Jest to na pewno ciekawa lektura, ukazująca realia lat 40. jednak mnie nie do końca przypadła do gustu.

Myślę, że ten tytuł był lepszy w odbiorze z powodu języka. Chodzi o to, że w poprzedniej książce ten dojrzały przekaz docierał do nas z ust dziecka. Tutaj już mamy dorosłą i dojrzałą, choć nieco zagubioną kobietę, która pragnie bezpieczeństwa, stabilizacji i miłości.

Nie jest to łatwa i lekka historia. To historia o kobiecie, która tak naprawdę jest zdolna do wszystkiego. Dla niej praktycznie nie ma czegoś niemożliwego, jeśli czegoś chce, to próbuje to osiągnąć.

Mówi się, że Angelou to taka ikona czarnego feminizmu. Jak dla mnie, to stwierdzenie jest sprzeczne z treścią książki. A dokładniej mówiąc wspomnieniami, odczuciami autorki. Bo w feminizmie chodzi też o to, aby kobiety się razem wspierały, a nie wykorzystywały. A Angelou, cóż, wykorzystywała inne kobiety dla swojego zarobku oraz zemsty.

Uważam, że jest to pozycja warta uwagi.

Przede wszystkim po raz kolejny zachwycam się stylem napisania i przetłumaczeniem tych książek. Niekonwencjonalne podejście Mayi Angelou do spisania swojej autobiografii sprawia, że przy biogramie informującym zawartość książki mam ochotę wpisać: literatura piękna.

Czytając pierwszą część nie zdawałam sobie sprawy, że książek autobiograficznych Angelou jest siedem, a mając teraz tę wiedzę wiem, że każdemu etapowi swojego życia poświęciła należytą uwagę.

„Zgromadźcie się w imię moje” jest zapisem trzech lat życia autorki. Zmierzeniu się z byciem bardzo młodą matką i poszukiwaniem swojej życiowej drogi. Widzę jaki wpływ na podejmowane przez nią decyzje miało dzieciństwo, które poznałam w „Wiem, dlaczego w klatce śpiewa ptak”.

Nieraz podczas czytania przez jej formę napisania lecę na fali fabuły i traktuję bohaterkę jako postać literacką, po czym łapię się na tym, że przecież te sytuacje były prawdziwe. Co uderza mnie jeszcze bardziej patrząc się na to co w późniejszych latach udało się dokonać Mayi Angelou. Ta część historii, a szczególnie jej zła strona, której jest dużo opiera się w większości na spadku czasów, czyli lat 40 ubiegłego wieku z uprzedzeniami płciowymi i rasowymi. A jednocześnie nie brak tu błędów młodości, które dotykają wszystkich bez względu na miejsce czy czas, w których się żyje. Potrzeba akceptacji i miłości sprowadza na Mayę kłopoty.

Poszukwanie swojej życiowej drogi, pragnienie poczucia stabilizacji i podnoszenie się po każdym odrzuceniu to domeny tej książki. Maya Angelou nie boi postawienia się w gorszym świetle i bez upiększeń rozlicza się ze swoją młodością. Pokazuje, że każdy popełnia błędy i może nie tak od razu potrafi z nich wyciągnąć wnioski, ale i na to przyjdzie kiedyś pora...

Po doskonałym "Wiem, dlaczego w klatce śpiewa ptak" nie mogłam przejść obojętnie obok "Zgromadźcie się w imię moje". Maya Angelou to postać wybitna, choć jej życie nie należało do łatwych. Trudne dzieciństwo, wczesne macierzyństwo. Byłam ogromnie ciekawa co jeszcze przygotował dla niej los.

Tak jak pierwszą część czytałam powoli, niespiesznie, tak tę pochłonęłam od razu. Zastanawia mnie, czy to kwestia tego, że zmienił się styl autorki, a może tego, że wręcz przeciwnie, pozostał niezmienny. Nie wyczułam jednak tej poetyckości, do której przyzwyczaiła nas Pani Maya Angelou.

Bardzo łatwo byłoby mi ocenić autorkę. Potępić jej zachowanie, jej naiwność i niejednokrotnie głupotę. Oburzyć się wobec tego jak lekko traktowała fakt posiadania dziecka. Jak niemal go nie straciła. To jak zostawiała go tygodniami. Jednak jeszcze ciężej jest mi nie czuć współczucia wobec jej zagubienia, wiary w miłość i uczciwość innych.

Wielokrotnie oszukana, zdradzona. Będąc wciąż w młodym wieku przeżyła tak wiele. Jednak to nie fikcja literacka, a prawdziwa, autobiograficzna opowieść. Nie popieram jej wyborów, nie rozumiem ich.

Dlatego, gdybym miała jednym słowem podsumować "Zgromadźcie się w imię moje" określiłabym ją jako trudną.

Ciężko określić książkę w kategorii - podobała mi się, bądź nie - wciąż mam na względzie to, że opisuje prawdziwe życie. Jednak styl sprawił, że pragnę więcej bo dla mnie książka przypominała prawdziwie czytelniczą ucztę.

Kiedy czytam Angelou, mam wrażenie, że oto właśnie jej oczami oglądam prawdziwe oblicze Ameryki, po części bezpowrotnie minionej, w większości jednak idealnie zachowanej, i nie mam tu na myśli krajobrazów, budynków czy infrastruktury, lecz głęboko zakorzenione ludzkie zachowania, które bez względu na czas, pozostają niezmienne.

Drugi tom wspaniale napisanej i przetłumaczonej autobiografii pojawił się właśnie na rynku. „Zgromadźcie się w imię moje” jest bardziej dynamiczne niż „Wiem, dlaczego w klatce śpiewa ptak”. Młoda Maya jest już matką i choć sama przed sobą przyznaje, że synek dostarcza jej rozrywki, ujmując cały świat swoją niemowlęcą słodyczą, nie odmawia sobie nowych miłości, a co za tym idzie kolejnych prac, które musi podjąć, by utrzymać siebie i dziecko. Kurczowo trzyma się zasady, którą przekazał jej brat. „Kiedy decydujesz się na zmianę, musisz na fali tej decyzji wprowadzić ją w życie”. Angelou jest więc ciągle na fali zmian, a my płyniemy razem z nią.

Jest coś fascynującego w obserwacji jej życiowych zmagań i choć czasem ma się ochotę puknąć ją w czoło, by oprzytomniała i nie robiła głupot, każde doświadczenie uczy ją czegoś nowego, przy okazji ucząc też czytelnika, jeśli zada sobie trud, by wyciągnąć wskazówkę dla siebie. I mimo wielu kontrowersyjnych scen, tylko jedna bardzo mocno mną poruszyła. Rozegrała się między Mamcią (babcią autorki) a Mayą, a zdanie „tu masz swoje zasady” nie opuszczało mnie przez długi czas. Książkę bardzo gorąco polecam, a sama czekam z niecierpliwością na kolejny tom.