Zbyt inteligentni, żeby być szczęśliwi

Książa ciekawa acz nieco rozwlekła, te ponad 330 stron można było z powodzeniem streścić w 150. Jakkolwiek zawiera nowy materiał poznawczy i zwraca uwagę na ciekawe rzeczy. To jedyna taka pozycja traktująca o zjawisku nadinteligentnych ludzi, zatem warto się z nią zapoznać zwłaszcza jeżeli podejrzewa się u siebie przynależność do tej grupy.

“Bycie nadinteligentnym to składnik osobowości, a nie choroba”

“Zbyt inteligentni, żeby żyć szczęśliwie” to książka, która opowiada o osobach nadinteligentych. Zanim przejdę do recenzji, wytłumaczę kim są bohaterowie książki. Natinteligentni są to osoby, których mózg funkcjonuje w oparciu o inny rodzaj inteligencji. To osoby, które są bardzo wrażliwe i nieustannie zaangażowane emocjonalnie. “Zbyt inteligentni, żeby żyć szczęśliwie” to lektura zarówno dla nadinteligentnych, jak i ich bliskich. Jest niezbędna, żeby zrozumieć zachowania osób z tą cechą osobowości. Osoby nadinteligentne często nie potrafią sobie poradzić z otaczającymi ich emocjami. Właśnie do tego nawiązuje tytuł “Zbyt inteligentni, żeby żyć szczęśliwie” bo jak można być szczęśliwym, jeśli twój mózg cały czas przetwarza informacje, jeśli na pierwszym miejscu są zawsze emocje, nie tylko twoje ale też otoczenia. Autorka daje konkretne przykłady i wskazówki, dlaczego mózg osób nadinteligentnych działa tak, a nie inaczej w określonych sytuacjach. Pokazuje, że działanie pod wpływem emocji nie jest anormalne, dotyczy ono części społeczeństwa. Im wcześniej ludzie nadinteligentni otrzymają wskazówki jak radzić sobie ze swoim charakterem tym lepiej. Nadinteligencja to siła wrażliwości, autorka przedstawia jak możemy z niej korzystać i jakie ćwiczenia pomogą nam w opanowaniu naszej nadinteligencji. “Zbyt inteligentni, żeby żyć szczęśliwie” to kolejna książka dzięki której zrozumiałam, że moje emocjonalne podejście do wszystkiego nie jest niczym złym i nienormalnym. Dowiedziałam się, że oprócz tego, że jest to cecha mojego charakteru to jeszcze wiem jak mogę z niej korzystać. Bardzo polecam tę książkę wszystkim, którzy są pogubieni w swoich emocjach !

Książka układa trochę w głowie, pomaga zrozumieć sobie ale i innych.

Uważam, że książka była naprawdę bardzo ciekawa a wszystko jest wytłumaczone w sposób zrozumiały dla czytelnika

Ciekawa książka, która przedstawia ludzi o innym typie inteligencji, jej zalet i wady. Opowiada o problemach i potencjale. O tym kim są ci ludzie, jak funkcjonują. Przybliża ich sytuację, abyśmy mogli ich zrozumieć, a robi to w przystępny sposób.

Russel D’etorre jest specjalistą od spraw wizerunku. Pięć lat temu otrzymał za zadanie naprawienie wizerunku Banntiona Summersa i wtedy przypadkowo Russel poznaje jego córkę Tianę. Dziewczyna od razu wpada w oko mężczyźnie, na dodatek z wzajemnością. Pomiędzy osiemnastolatką i trzydziestolatkiem dochodzi do zakazanego romansu. Gdy ich relacja wychodzi na jaw, nie podoba się ona ojcu młodej dziewczyny, który sprawia po tym, że przez długi okres czasu nie mają ze sobą żadnego kontaktu. Po kilku latach spotykają się na nietypowej uroczystości pogrzebowej, bo jak inaczej można powiedzieć o tym, że ludzie zamiast mieć żal po śmierci zmarłego, mają wymalowany uśmiech na twarzy.

Czy ponowne spotkanie Rusella i Tio oraz przeszłość, która ich łączy, sprawią, że ich relacja przerodzi się w coś więcej?

„Zbyt bezczelny’’ to książka, która zaskoczyła mnie swoja zawartością, ponieważ liczy ona 290 stron, a dzieje się w niej naprawdę dużo, co więcej, ani na jeden moment nie pomyślałam o oderwaniu się od lektury. Serio, przeczytałam ją na jeden raz. Emocji w niej nie brakowało. Jeśli chodzi o to, co znajdziemy w lekturze to motyw różnicy wieku, zakazanej relacji, wspólnej przeszłości oraz świetnie przedstawioną toksyczną relacje rodzinną. Pomysł na fabułę bardzo ciekawy, a bohaterowie jej zostali bardzo dobrze wykreowani. Szczególnie spodobała mi się kreacja Russela, jego zachowania w stosunku do Tio momentami sprawiały mi motyle w brzuchu. Spicy scen jest tu kilka i powiem, że są one bardzo gorące, ale to co jest według mnie najważniejsze, to dobrze współgrają z fabułą i w ogóle jej nie przyćmiewają. W książce opisane są zdarzenia przeszłe oraz teraźniejsze, a w dodatku mamy dwie perspektywy, dzięki temu dokładnie czytelnik poznaje całą relacje bohaterów od A do Z. Lekkie pióro autorki powoduję, że książkę czyta się przyjemnie. To moje pierwsze zetknięcie z jej twórczością, lecz nie ostanie, z wielką chęcią sięgnę po inne dzieła Dominiki. Fani powyżej wymienionych motywów się nie zawiodą. Polecam tą książkę, jest idealna na chłodne, jesienne wieczory.