Zaufać wrogowi

Trzy skłócone rasy i jeden świat do uratowania. Marvia – księżniczka ludzi, Poena – księżniczka wampirów i Fuebo – następca tronu elfów będą musieli stawić czoła panu umysłów. Czy jeden wróg zjednoczy skłócone królewskie rody? Czy wspólna walka przerwie sieć intryg, kłamstw, wzajemnej nieufności? „Czy jednak możliwy jest pokój między istotami tak różnymi jak ogień i woda, jak wiatr i ziemia?”* Co przeważy interes świata, interes rodu, czy interes jednostki?

„Zaufać wrogowi” to klasyczne przygodowe fantasy. W pierwszych opiniach na temat tej powieści padły zarzuty, że początek jest zbyt monotonny. Fakt, że autorzy nie zaczynają książki jakimś mocnym akcentem. Zamiast tego spokojnie przedstawiają bohaterów, świat oraz relacje w nim panujące, istoty/źródła niechęci i konfliktów. Moim zdaniem robią to w ciekawy sposób. Szczędzą nam długich opisów, zamiast tego przy udziale spokojnie płynącej akcji wprowadzają nas do historii. Nie jest to może zbyt spektakularne, ale tez nie jest nużące. Mi takie wprowadzenie odpowiada. Udało mi się dzięki niemu przygotować na czekającą mnie przygodę.

W końcu akcja się rozkręca. Bohaterowie wyruszają na kolejne misje. Przed nimi wiele trudnych decyzji do podjęcia. Antagonista, z którym przyjdzie im się zmierzyć będzie wymagającym przeciwnikiem. Zabawi się w „kotka i myszkę” z młodymi następcami tronów, a także czytelnikami.

Do powieści fantasy często dodawane są różnego rodzaju mapki, żeby odbiorca mógł zorientować się w opisanym świecie, szczególnie, kiedy postacie sporo po nim wędrują. Zrobiono to również w tej książce. Jest ona tak bardzo „niespecjalna”, że muszę o niej napisać. Wygląda mniej więcej tak, jakby Halina Elżbiecie drogę do drogerii narysowała. Kilka kresek, góry, drzewka i czcionka tak maleńka, że bez lupy nie podchodź. Drodzy wydawcy i autorzy, nie róbcie czegoś takiego. Czytelnicy fantasy to bardzo wymagająca estetycznie grupa. Oni są zalewani pięknymi wydaniami, a taka prowizorka, w najlepszym razie, ich rozbawi. Do tego mapka ta nie ma żadnego wymiaru praktycznego, bo fatalnie się z niej korzysta. Dodać natomiast muszę, że dla mnie wystarczające były opisy zawarte w książce. Były na tyle czytelne, że ramię w ramię z bohaterami wędrowałam przez świat i historię z powieści.

Może macie mi za złe, że tak niewiele napisałam o fabule, ale ja staram się być oszczędna w słowach opowiadając o powieściach przygodowych. Wychodzę z założenia, że taka książka porwać czytelnika niczym wodny wir. Zakręcić mu w głowie i wciągnąć w „fabularne odmęty”. K. Goldman i P. Herman całkiem nieźle zakręcili tym co im się w głowach zrodziło. Powieść „Zaufać wrogowi” ma lepsze i gorsze momenty, ale ostatecznie okazała się dość zajmującą lekturą.

* K. Goldman, P. Herman, „Zaufać wrogowi”, wyd. Alternatywne, Poznań 2022, s. 7.

Ostatnio zdarza mi się czytać książki po kilka dni, zwłaszcza te, które nie tyle są grube, ile gdzie występuje ogromny natłok informacji. Tutaj właśnie jest taki początek książki, jakby od razu chciano nam przekazać kto z kim, czym i dlaczego, a później nastąpiło tego rozwinięcie. Ale jeśli już przez to przebrniecie, to później książka się rozluźnia treściowo, ale za to napina fabularnie:-)

W prologu znajduje się jakby ogólny zarys fabuły, bardzo skrótowo opisany, ale dający nam obraz całości. Następne informacje będą nam się objawiały w formie księgi i jej numeru. Czytajcie ją dokładnie, gdyż bywa, że jeden wątek jest rozpoczęty, a dopiero później bywa skończony. W treści będą się objawiały siły zła z którymi przyjdzie walczyć Poenie, Fuebo i Marvi. Przyjdzie im połączyć moce i siły i nie będzie to takie proste. Mamy bowiem księżniczkę z rodu wampirów, następce tronu Elfów i ludzką księżniczkę. Przyznajcie zatem, że jest to dość niespotykany dobór postaci. Niby różni, ale mają ten sam cel. Łączy ich fakt bycia następca tronów i zgładzenia wroga. Niby proste, ale z powodu uprzedzeń niekoniecznie sobie ufają. Nie ułatwi również tego fakt, że władca umysłów będzie robił wszystko co w swojej mocy, by ich podzielić. Zjawi się jednak ktoś, kto będzie mógł im pomóc, ale za jaką cenę?

Oj tutaj to dopiero się działo. To było jak wyprawa w wyobraźnię, gdzie wszystko jest możliwe! No i postacie są jakby ludzcy, ale nie z tej planety. Przygody niczym teleturniej Prawda czy Fałsz, gdzie jeśli odpowiesz prawidłowo możesz iść dalej, ale negatywna nie klarowała się jedynie cofnięciem wstecz. Nie zawsze co widać jest tym na co patrzą, a bywało, że potrafiło to zmylić nawet mnie:-)

Książka jest naprawdę świetną fantastyką, zamysł na fabułę nie był kopią, tylko oryginałem. Poza tym natłokiem początkowych informacji byłaby idealna!

Gdzieś po drodze zapodziała mi się jedna propozycja od wydawnictwa AlterNatywne. Dlatego szybko nadrobiłam zaległości. Podejrzewam, że było to spowodowane natłokiem pracy na zakończenie roku szkolnego, który był niesamowicie intensywny.

Początek lektury nie należał do najlepszych i miałam duże obawy czy uda mi się dobrnąć do końca. Duży natłok informacji, wielu bohaterów, których trudno było mi rozszyfrować.

Poena to księżniczka z rodu królewskich wampirów, Fuebo to z kolei następca tronu elfów orz Marvia, która jest ludzką księżniczką. Wszyscy trzej będą musieli pokonać uprzedzenia i wbrew swoim rodzinom, które toczą ze sobą wojny, muszą połączyć swoje siły w walce przeciwko nadciągającemu złu.

Jedyne co ich łączy, to to, ze są dziedzicami władców, dzieli wszystko: kultura, doświadczenia, dążenia i charaktery. Nie wiedzą, czy każdy ma dobre intencje, czy będą w stanie sami zadecydować o swoim losie, kim chcą być i po której stronie się opowiedzieć. Czy uda im się zbudować zaufanie.

Muszą pamiętać, że istnieje większy wróg niż ich zwaśnione rody. Nuwar , pan umysłów, potężny władca żywiołów, dąży do panowania nad światem i wykorzysta wszystko i każdego by to zdobyć.

Bardzo ciężko mi ocenić tę książkę #wzlotyiupadki

Trzy królewskie rody - elfów, wampirów i ludzi - muszą się zjednoczyć w walce przeciwko największemu wrogowi, jaki kiedykolwiek stąpał po ich świecie. Poena, Fuebo i Marvia stają ramię w ramię, mimo dzielących ich różnic, by wspólnie wypełniać kolejne zadania i toczyć zaciętą walkę z Nuwarem - Panem Umysłów. Czy im się uda? Czy wewnętrzne konflikty nie staną się przeszkodą dla wyznaczonego celu? Czy wampiry, ludzie i elfy mogą żyć w zgodzie?

To jest bardzo nierówna pozycja, ma zarówno swoje plusy, jak i minusy i naprawdę ogromnie mi ciężko ją ocenić.

Początek nie zapowiadał się najlepiej, nie potrafiłam się odnaleźć w wykreowanym przez autorów świecie i połączyć wszystkie informacje w jakąś całość, z czym tak naprawdę mam aktualnie do czynienia, o co chodzi. Dodatkowo mapa (którą próbowałam odwzorować na zdjęciu) niewiele pomogła, zbyt mała czcionka powodowała ogromny wysiłek przy każdej próbie odczytania i tym samym odnalezienia się w niej.

Z czasem akcja się rozkręca, a bohaterowie nabierają wreszcie barw, charakterystycznych cech, które odróżniają ich od reszty. Kolejne powierzone im misje interesują, są ciekawe, niestety to chwilowe odczucie. Gdy któryś raz z kolei naszą trójkę ratuje “znajomość” zaczyna się nuda i odgrzewanie kotleta, co więcej, bohaterowie stają się mocno irytujący. To właśnie powoduje pewną karuzelę emocji w trakcie czytania. Z jednej strony to nie jest zła książka, z drugiej nie jest też rewelacyjna. Brakuje jej “tego czegoś”, co trzymałoby w napięciu do samego końca, ale również pewnych cech wspólnych między bohaterem a czytelnikiem (to może być moja wina, nie odnalazłam takowych w żadnym), które powodowałyby jakiś doping, emocje, cokolwiek.

Największym, moim zdaniem, minusem tej książki, nie patrząc na nierówną akcję i kreację bohaterów, jest brak rozdziałów! Książka podzielona jest na dwie księgi i fragmenty rozdzielone między sobą ***, dla mnie tragedia.

Styl wypowiedzi i cała narracja wzorowana jest na historycznej, może średniowiecznej (?), co pasuje do ogólnej koncepcji książki. Widać również, że autorzy starali się bardzo stworzyć możliwie najdokładniej świat, w który wprowadzają czytelników, nie jestem do końca pewna, czy to się udało. Pomijając mikroskopijną czcionkę na mapie dołączonej do książki, mam wrażenie, że bohaterowie ciągle odwiedzają te same miejsca, może nawet wędrują w kółko. Nie zrozummy się źle, nie jest to jakiś wielki minus, bo ostatecznie przynajmniej poznajemy te miejsca dość dokładnie, ale też troszkę bywa irytujące, gdy ciągle wpadają na kogoś znajomego.

Nie wspomniałam jeszcze nic okładce, która jak zdążyłam zauważyć, powoduje mieszane uczucia, dla mnie jest jak najbardziej adekwatna do treści. Trzy rody, trzy rasy i jeden świat do uratowania w bardzo krótkim czasie.

Oczywiście zachęcam do samodzielnego wyrobienia sobie o niej opinii, sądzę, że wielu może się ona spodobać właśnie z powodu bardzo szybkiej akcji i ogromnej liczbie przygód, które Poena, Fuebo i Marvia przeżywają właściwie na każdym kroku.

Świat ludzi, elfów i wampirów jeszcze nigdy nie był sobie tak bliski.

Ig co_my_dzis

Zdecydowanie książka zrobiła pozytywne wrażenie. Sama okładka mnie osobiście nie zachwyciła, ale środek to co innego. Świetnie przedstawiony świat. Jasno wytłumaczone, każde zależności zarówno dotyczące zwaśnionych rodów jak i wydarzeń, które są na prawdę dobrze i logicznie przedstawione. Czytałam również lepsze książki z tego gatunku, ale myślę, że na pewno jest to książka do której znów wrócę, jak już pozapominam co się dokładnie działo. Lubię to i na takie okazje zostawiam właśnie książki które bardzo mi się spodobały. Jeśli chcecie przenieś się do fantastycznego świata, magicznych istot i trudnych wyborów to zdecydowanie sięgnijcie po tą książkę.