Zatańczyć z Amazonką, czyli jak zrealizowałem wielki triathlon przez Amerykę Południową

Cenię wszelkie pasje, wyzwania, ciekawe hobby, a nader podziwiam ludzi, którzy podróżują, zwiedzają, zdobywają szczyty, opływają świat. Do tego wyznaczają sobie pewne cele, które dla przeciętnego człowieka, mogą budzić przerażenie i strach, a także stają się wręcz nierzeczywiste. Dlatego też nie mogłem przejść obojętnie obok nowej książki podróżniczej pt. Zatańczyć z Amazonką, czyli jak zrealizowałem wielki triathlon przez Amerykę Południową. Kto był tym człowiekiem, który porwał się na wyzwanie przekraczające ludzkie możliwości?

Andrzej Gienieczko, bo o nim mowa, to podróżnik, dla którego ekstremalne wyzwanie nie stanowią żadnych przeszkód. Brak udział w wielu najtrudniejszych ekspedycjach czy zawodach sportowych, na które porywają się nieliczni. Wielu nie kończy rywalizacji, a każdy na mecie jest bohaterem. My jednak skupmy się na Amazonce. To rzeka, którą długość nie do końca można oszacować, ale według niektórych naukowców, jest to najdłuższa rzeka świata mierząca ponad 7000 kilometrów. Porównajmy ją zatem z królową polskich rzek, Wisłą, której długość szacowana jest na niespełna 1050 kilometrów. "Gieniek" porwał się jednak na coś spektakularnego. Postanowił zaliczyć swoisty triathlon. Najpierw pierwszy fragment miał pokonać rowerem, potem przesiąść się na specjalnie przygotowane canoe i ostatni 80-kilometrowy fragment pokonać biegiem. Najważniejszym celem było pokonanie blisko 6000 kilometrów w czerwonym canoe. Wyobraźcie sobie jeden dzień w kajaku na Krutyni.... Przy upale, komarach, po kilku kilometrach łatwej trasy, mamy ochotę na zimne piwko w cieniu drzew. A ON ruszył, trawersując całą Amerykę Południową, wiedząc, że na trasie jego wyprawy, czeka go wiele niebezpieczeństw, gdzie w każdej chwili można zginąć z rąk mafii narkotykowej, zostać zaatakowanym przez śmiertelnie groźnego węża, bądź ugryzionym przez niewielkiego owada.

O tym właśnie jest ta książka. Napisana z ogromną pasją i chęcią zarażenia innych. Wydawać się może czytającym, że jesteśmy tuż obok bohatera, który w ekspresyjny sposób przedstawia nam kulisy wyprawy. Dla fanów sportów ekstremalnych to lektura obowiązkowa. To praktycznie spowiedź Gienieczki.

Nie będę odnosił się do rekordów, do tego, że inni ludzie podważali i pewnie będą podważać dokonania Marcina. Dla mnie przede wszystkim liczy się pasja, przezwyciężenie samego siebie, pokazanie, że nie ma rzeczy niemożliwych. Dlatego też warto przeczytać poniższą książkę. Ta, prócz tekstu, zawiera zdjęcia z wyprawy, wypowiedzi osób, które były zaangażowane w wyprawę, albo brali w niej udział jako obserwatorzy i pomagający w wydarzeniach, które rozegrały się w 2015 roku w Ameryce Południowej.

Kolejna książka Marcina Gienieczki napisana po to, żeby użalać się nad sobą, przedstawiać fakty w sposób odmienny od rzeczywistego. Miałem okazję posłuchać jego prezentacji na Kolosach, tych Kolosach, które podobno zbojkotował - hahaha. I widziałem kolegę, który w jego imieniu odbierał nagrodę. Pewnie, gdyby nie dyskwalifikacja rekordu Guinnessa to nie byłoby bojkotu. Gienieczko ma zadziwiającą zdolność do bezkrytycznego naciągania rzeczywistości - płynie z jakimś Indianinem, który siedzi w jego canoe, z ochroniarzami w postaci marynarki wojennego i policji, ale twierdzi, że płynął solo. I samotnie! Śmiech na sali.

Szkoda czasu na tę książkę. Naprawdę szkoda.