Zapomnij, jak się nazywam

To już moje drugie spotkanie z J. S. Monroe, a z poprzedniego, przy okazji lektury "Znajdź mnie", byłam dość zadowolona.

Pojawia się na progu ich domu, twierdząc, że należy ON do niej. Straciła pamięć. Jeden z mieszkańców wioski twierdzi, że przypomina mu szkolną miłość, która zaginęła w tajemniczych okolicznościach przed trzydziestu laty.

Wstaje kolejny dzień, bezimienna kobieta w dalszym ciągu niczego nie pamięta, nawet tego, co wydarzyło się wczoraj.

Ależ to było świetnie napisane. Wszystkie obowiązki zeszły na dalszy plan - zostałam tylko ja i książka. Autor zgłębia meandry naszego umysłu, a dokładnie pamięci - tematyka ta posłużyła tutaj do utkania niezwykle skomplikowanej intrygi, a ja od razu złapałam się w tę sieć. Główna bohaterka, czyli tajemnicza młoda kobieta jest szalenie intrygującą postacią. Zresztą należy przyznać, że wszyscy bohaterowie zostali świetnie skonstruowani.

Przedstawione wydarzenia rozgrywają się na przestrzeni zaledwie czterech dni i są one niezwykle intensywne i pełne niespodzianek. W połowie autor funduje nam taki zwrot akcji, że mam ochotę bić mu gromkie brawa. Nic nie jest w stanie oderwać mnie od lektury.

"Zapomnij, jak się nazywam" to bardzo dobry thriller psychologiczny, mówiący o chorobliwej fascynacji ludzkim umysłem.

"Mózg to przerażający organ: potrafi zapamiętać tyle rzeczy, o których wolelibyśmy zapomnieć, i zapomina to, co najbardziej pragniemy pamiętać".

Patrzyłam na okładkę i myślałam sobie, że jest w niej jakaś zapowiedź mroku, może tajemnicy...

Kobieta stwierdza, że nic nie pamięta. Nie posiada torebki, nie wie jak się nazywa, za to ma przy sobie bilet. Jedyne czego jest pewna to miejsce w jakie ma trafić. Pamięta dom, adres i tam chce dotrzeć.

Pojawia się na progu Tony'ego i Laury twierdząc, że tutaj mieszka. W tym momencie jawi się pytanie ... o co chodzi?

Jeśli myślicie, że to typowa opowieść o zaniku pamięci i tajemnicy z przeszłości, która do tego doprowadziła - to się mylicie. Również miałam wrażenie, że to już znam. Ale tutaj wkracza do akcji wyobraźnia autora i bardzo zgrabnie namieszał w fabule.

Nic nie jest takie jak się wydaje, za każdym rogiem kryje się wielki szok lub niespodzianka.

Czytałam z wielką przyjemnością. Mamy zaskoczenie, mamy niepokój, mamy tajemnicę... mamy dobry thriller.

Z przyjemnością sięgnę po wcześniejszą książkę autora.

Dziwne uczucie kiedy nie pamiętamy swojego imienia,kiedy nie pamiętamy kim jesteśmy i co się działo w przeszłości.Czy mózg płata figla czy być może ktoś miał w tym jakiś udział? Na te pytania musi sobie odpowiedzieć główna bohaterka,która pewnego dnia staje pod domem Tony’ego i Laury i twierdzi,że to jej dom.Oni natomiast twierdzą,że nigdy jej nie widzieli...Kobieta niestety nie pamięta swego imienia..

Od tego czasu akcja nabiera tempa a książki nie da się tak szybko odłożyć.Rozdziały są krótkie ,jest ich ponad 100 ,więc każdego bohatera poznajemy bardzo dobrze i rozumiemy motywy ich działań. Po kartkach się po prostu płynie i w żaden sposób czytelnik się nie męczy. Nie ma zbyt dużo opisów, ani postaci, które niczego nie wnoszą do fabuły. Każdy jest po coś. Każde zdanie napisane przez autora jest po coś.Atmosfera jest gęsta, ciągle się coś dzieje, momentami bałam się tego, co może wyskoczyć zza rogu i po prostu nie potrafiłam zamknąć tej książki, dopóki nie zakończyła się dana akcja. Ciągle towarzyszył mi niepokój i na każdym kroku kibicowałam bohaterce, aby tylko udało jej się wszystko rozwiązać i zaznać odrobinę spokoju. A zakończenie? Do tej pory mam ciarki..

Ta książka zdecydowanie zasługuje na poznanie. Jeśli szukacie nietuzinkowego thrillera, z oryginalnym pomysłem na fabułę, będzie strzałem w dziesiątkę

Na progu domu Laury i Tony'ego pojawia się tajemnicza kobieta, która nie pamięta jak się nazywa, ale twierdzi, że to właśnie ona jest właścicielką domu i w nim mieszka. Para nigdy nie widziała kobiety, ale jej stan sprawia, że postanawiają jej pomóc. Nieznajoma nie zna swojej przeszłości, nie ma żadnych dokumentów, a jedyne co kojarzy to adres Tony'ego i Laury. Najdziwniejszy w tej sytuacji jest jednak fakt, że zna ona rozkład domu. Czy nieznajoma przypomni sobie kim jest?

"Zapomnij, jak się nazywam" J.S. Monroe to było moje drugie spotkanie z Autorem. Pierwsza jego książka, delikatnie rzecz ujmując, nie zrobiła na mnie wrażenia i nie ukrywam, że bałam się kolejnej. Na szczęście szybko okazało się, że niepotrzebnie. Tym razem lektura była całkiem niezła. Nie jest to może thriller, który ma w sobie coś wyjątkowego, ale przeczytałam tę książkę z przyjemnością.

Nie brakuje w niej zaskakujących wydarzeń i zwrotów akcji. Moja ciekawość rosła z każdą kolejną czytaną stroną i choć początek nie był wyjątkowo intrygujący, reszta trzymała poziom, aż do satysfakcjonującego finału. Ciekawie w całą historię wpleciony został wątek problemów z pamięcią. Bardzo lubię narrację z perspektywy kilkorga bohaterów. Dzięki temu mamy okazję obserwować wydarzenia oczami każdego z nich. Oryginalny pomysł na fabułę i krótkie rozdziały sprawiają, że książkę czyta się naprawdę szybko. Zapewniła mi ona kilka godzin przyzwoitej rozrywki.

„Zapomnij, jak się nazywam” to drugi thriller psychologiczny angielskiego autora J.S. Monroe, który ukazał się w Polsce, dla mnie jednak to było pierwsze zetknięcie z jego twórczością. I jestem bardzo pozytywnie zaskoczona! Znajdziemy tu wszystko, co porządny przedstawiciel tego gatunku zawierać powinien, a nawet i więcej! Napięcie nie opuszcza nas przez całą lekturę, zagadka cała czas tłucze się po głowie, a rozwiązanie ciągle gdzieś umyka. Zaskoczeń i zwrotów akcji jest sporo, ale i tematów poruszanych, które fascynują też jest zadziwiająco dużo. Oczywiście głównym tematem jest pamięć, zarówno ta pod względem czysto fizycznym, jak i duchowym. Do tego rewelacyjne postacie, szczególnie dwójki detektywów i dobrze oddana współczesna angielska wioska. Jestem pod wrażeniem jak autor połączyć wszystkie te tematy, wątki w jedną spójną całość, którą czyta się naprawdę dobrze, i która daje poczucie pełności – nic się nie wybija przed szereg, balans zachowany jest naprawdę świetnie. Jestem z lektury ogromnie zadowolona i zdecydowanie chcę więcej thrillerów tego autora!

Nie jest to zwykły thriller. Jego akcja jest tak absorbująca, że wymaga od nas skupienia i angażuje w rozwiązanie licznych zagadek.

Wydarzenia w książce dzieją się zaledwie w ciągu kilku dni, a ich intensywność rozkłada nas na łopatki.

Pamięć jest zawodna, a co jeśli główna bohaterka ma amnezję?

Zostaje okradziona, nie pamięta jak się nazywa. Jedyne co pamięta to adres swojego domu. Swojego? Osoby w nim mieszkające twierdzą, że nigdy jej nie widzieli. Kto kłamie? Kto mówi prawdę?

Mieszkańcy domu postanawiają jej pomóc, nadają jej imię. Imię dziewczyny, która zaginęła po pobycie w szpitalu psychiatrycznym. Żeby było ciekawiej zabiła swoją przyjaciółkę.

Tu zaczyna się niezły kołowrotek.

To co autor stworzył jest niezłą bombą psychologiczną. Pamięć, amnezja, obłęd.

Można by dużo napisać, ale nie chce psuć Wam zabawy.

Kiedy miałam już wizję zakończenia autor postanowił mnie wywieźć w pole. Takiego zakończenia to się nie spodziewałam.

"Zapomnij, jak się nazywam" to thriller psychologiczny, długi i pełen zwrotów akcji, a dodatkowo posiadający wiele interesujących wątków pobocznych. Historia jest wciągająca już od samego początku, bohaterowie charakteryzują się tajemniczością i czasami trudno jest się domyślić, które postacie mówią prawdę, a które kłamią. Historia jest opowiedziana z kilku różnych perspektyw, co dodatkowo zwiększa jej dynamikę. Do samego końca zastanawiałem się i próbowałem odgadnąć, co będzie dalej. Książka sprawiła, że przez kolejne godziny po jej przeczytaniu byłem zdezorientowany i zdumiony. Pozycja byłaby świetna jako adaptacja filmowa.

Co my tu mamy? Thriller, czyli to co kotki lubią najbardziej! ♡

„Zapomnij, jak się nazywam” autorstwa J.S. Monroe jednak nie jest zwykłym thrillerem. Jest to thriller psychologiczny o niezwykle angażującej fabule. Jest ona pełna zagadek, niewyjaśnionych faktów i emocji. Jestem pewna, że po jej przeczytaniu będziecie tak samo wstrząśnięci jak ja. Gwarantuję także, że fabuła wciągnie Was do tego stopnia, że nie odłożycie książki ani na moment. Wydarzenia jakie mają miejsce w książce dzieją się na przestrzeni !czterech! dni, jednak ich dynamika potrafi powalić na łopatki. Już po pierwszych stronach akcja nabiera tempa, a w głowie czytelnika zaczynają namnażać się liczne pytania. Zresztą podobnie jak u głównej bohaterki książki, która cierpi na amnezję wsteczną i staje się przedmiotem śledztwa w sprawie morderstwa. Autor w sposób wręcz wybitny buduje napięcie. Bohaterowie zostali wykreowani w sposób bardzo realny, a ich emocje są bardzo dobrze wyczuwalne. Z jednej strony mamy zagubioną kobietę, która nie wie kim jest, a z drugiej mieszkańców miasteczka, którzy starają się jej pomóc, ale i kryją za sobą tajemniczą przeszłość. Przedstatwiony zostaje nam także profil bohatera cierpiącego nie tyle na fascynację, co wręcz obłęd. W momencie, kiedy wydaje nam się, że zbliżamy się już do finiszu, autor funduje nam niezwykły zwrot akcji o 180 stopni. Napięcie osiąga zenitu i tak naprawdę nie wiemy co wydarzy się na następnej stronie.

Thriller jest naprawdę porywający i ma wielowątkową fabułę, która okazuje się być niezwykle ciekawa. Autor stworzył w niej niezwykle fantastyczny klimat, który miłośnicy thrillerów psychologicznych na pewno docenią. Nakreślił nam także jak cienka granica dzieli fascynację od obłędu i jak niebezpieczny może ON być w swoich konsekwencjach.

Ileż tu się działo!

Ile tajemnic! Ile zagadek! Ile niepewności, niejasności, komplikacji! Ile podejrzanych zbiegów okoliczności! Ile emocji! Ile pytań, na które w żaden sposób nie potrafiłam znaleźć odpowiedzi! Ale przede wszystkim... Ileż tu było zwrotów akcji!

Powiem Wam Kochani, że dawno nie czytałam książki tak... zagadkowej. Tak intrygującej, ciekawej, pełnej podejrzanych wydarzeń, dziwnych zbiegów okoliczności i niejasnych spraw. Książki, która za nic w świecie nie zdradziła zakończenia, która trzymała w niepewności do końca i co chwilę zaskakiwała. No właśnie, niespodzianka! Pełno tu niespodzianek! Pełno szokujących zwrotów akcji, które wbijały mnie w fotel. Nie wiem ile razy podczas czytania w głowie miałam tylko "Cotusiedzieje?!", ale zapewniam, że sporo. I nawet jeśli przez moment układałam sobie rozwiązanie tej skomplikowanej zagadki, to zaraz później okazało się, że !BUM! - wiem mniej, niż kilka stron wcześniej! I to było naprawdę wow!

Bardzo podobała mi się ta niepewność, która towarzyszy czytelnikowi niemal od początku, do samego końca. To książka, którą czyta się ekspresowo, a nagłe zwroty akcji nie tylko dostarczają multum sprzecznych emocji, ale i powodują, że sami nie jesteśmy pewni, kto tu ma dobre, a kto złe intencje. Tu wszyscy są podejrzani.

A wszystko zaczęło się od konika morskiego...

Ta książka to dobry, oryginalny thriller psychologiczny, który porusza temat pamięci... a właściwie jej utraty.

Kiedy główna bohaterka staje przed drzwiami domu Toma i Laury, nie pamięta zupełnie nic. Nawet własnego imienia. Zagubiony bagaż, dokumenty i telefon, nie ułatwiają ustalenia jej tożsamości. Na dodatek zdaje się być bardzo podobna do pewnej byłej mieszkanki miasteczka, o której wspomnienie budzi grozę.

Jednak to, okazuje się tylko wierzchołkiem góry lodowej. Fabuła tej powieści dostarcza bowiem dużo, dużo więcej.

Czy wiedzieliście, że za pamięć długotrwałą (w tym również wspomnienia) odpowiada fragment mózgu, który kształtem przypomina konika morskiego? To hipokamp, który fascynuje Tony'ego - u którego zdiagnozowano w bardzo młodym wieku chorobę Alzheimera. Do czego jednak może prowadzić fascynacja? Tego nie zdradzę, nie chcąc Wam psuć frajdy z lektury.

Po tę książkę sięgałam z wielkim zaciekawieniem. Im więcej się dowiadywałam, tym bardziej chciałam dotrzeć do prawdy. Podczas lektury bowiem kilkukrotnie autorka wyprowadza czytelnika w pole, aby finalnie uderzyć z hukiem.

Ta książka zdecydowanie zasługuje na poznanie. Jeśli szukacie nietuzinkowego thrillera, z oryginalnym pomysłem na fabułę, będzie strzałem w 10!

"Kiedy oboje budzą się co rano, tylko ON nosi w sobie ich wspólne doświadczenia z poprzedniego dnia i poprzedniej nocy. Jej życie należy do niego."

Co byście zrobili, gdyby pewnego dnia zapukała do was nieznajoma osoba i powiedziała, że nie wie jak się nazywa, ale kiedyś mieszkała w tym domu. Na domiar wszystkiego zna dom i wie gdzie co się znajduje...

Tak było w przypadku bohaterów książki pt. "Zapomnij, jak się nazywam" J.S.Monroe.

Dziewczyna, która znalazła się na dworcu zauważa, że jej torebka została skradziona, a razem z torbą zniknęło jej życie: dokument tożsamości, portfel i klucze z mieszkania...

Przestępstwa nie zgłosi bo jak?

Skoro ona nie wie jak się nazywa?

Jedyne co zna to adres mieszkania...

Dziwne prawda?

Stanęła na progu domu właścicieli i jest przekonana, że właśnie w tym domu mieszkała. Tony i Laura twierdzą, że nigdy wcześniej jej nie widzieli...

Kłamstwo.

Kto kłamie?

Dziewczyna? Tom? czy może Laura?

Wiecie czytałam już kilka książek o utracie pamięci przez bohaterów, ale to co działo się tutaj to był prawdziwy rollercoaster!

Z początku myślałam, że ta historia inaczej się potoczy. Dziewczyna, którą Tom nazwał "Jemma" zaintrygowała mnie od samego początku co nie oznacza, że rozgryzłam zagadkę!

Absolutnie!

Wtedy zaczęła się gra!

Dzięki tej historii (fikcyjnej) można sobie uświadomić do jakiego stopnia może posunąć się człowiek, żeby dokonać zemsty i dowieść prawdy.

Podobał mi się wątek z konikami morskimi (bardzo lubię te stworzenia:D)! Aczkolwiek nie mogę nic więcej niestety o nich napisać, bo bym zdradziła za dużo z fabuły...🙈

Ogólnie przez książkę płynie się dosyć szybko dzięki krótkim rozdziałom. Czyta się jeden po drugim i nie można skończyć.

Jeżeli lubicie mocne thrillery psychologiczne to obok tego nie możecie przejść obojętnie!

Koniecznie przeczytajcie!

A zagadka zostanie rozwiązana...

Bo ktoś z nich kłamie... tylko kto? Ja już wiem, a Ty?

Pamięć ludzka to funkcja umysłu, która pozwala nam na przechowywanie i magazynowanie wiadomości, ale też na przywoływanie i wykorzystywanie posiadanych już informacji, gdy nastaje taka potrzeba. Jej znaczenia do właściwego funkcjonowania człowieka nie da się ocenić, ale wiadomo, że jej braki wiążą się z niemałymi dylematami.

A co w sytuacji kiedy nagle zapominasz kim naprawdę jesteś? Nie masz przy sobie żadnych dokumentów, nie pamiętasz swojego imienia, a własny dom przed którego drzwiami stajesz okazuje się nie Twój? W dodatku ktoś twierdzi, że wcale tutaj nie mieszkasz…

„Zapomnij jak się nazywam” J.S.Monroe @wab to moja odskocznia po lekturze historycznych i obozowych historii ale jednocześnie thriller, który zaintrygował mnie już swoim opisem. Mamy tutaj ogromną tajemnicę, która już na samym początku pozwala nam w pełni zagłębić się w tę zagadkę. Jednak mnóstwo zwrotów akcji prowadzi do finału, którego za nic w świecie się nie spodziewałam.

Książkę czyta się szybko, rozdziały są krótkie, a pojawiające się w trakcie lektury pytania nawarstwiają się, aż w końcu następuje szokujący koniec. Autor w tej historii swoją uwagę skupił głównie na bohaterach i na ich emocjach, pozbawił ją zbędnych i niepotrzebnych opisów. Bardzo długo nie mogłam odgadnąć w którym kierunku zmierzała fabuła książki, a tym samym nie znałam motywów działania głównych bohaterów. Narastający niepokój i nieodparte wrażenie że ciągle czegoś nie wiem, coś przeoczyłam to zdecydowanie klimat tej książki…

"Zapomnij, jak się nazywam" to najnowszy thriller brytyjskiego pisarza Jona Stocka, który pisze pod pseudonimem J.S. Monroe.

Gdy do domu Laury i Tony'ego, zapukała nieznajoma kobieta, żadne z nich nie przypuszczało z jakimi problemami przyjdzie im się zmierzyć. Okazuje się bowiem, że nieznajoma upiera się, że mieszka ich w domu, a na domiar złego ma problemy z pamięcią. Sama nie wiem kim jest, a przy sobie nie ma żadnego dokumentu tożsamości. Każdego dnia musi wszystko dokładnie notować, gdyż po przebudzeniu nie pamięta nic z dnia wczorajszego. Przez co szybko wpada w tarapaty i wplątuje się w miejscową aferę z powodu, której jest ścigana przez stróżów prawa. Czy uda jej się odkryć prawdę o sobie za nim będzie za późno...?

"Zapomnij, jak się nazywam" to mocny thriller psychologiczny, który zabierze nas w mroczny świat ludzkiego umysłu. Ludzie, którzy zrobią wszystko, by dokonać zemsty i ukarać winnych. Dobrze uwikłana wielowątkowa intryga od której trudno się oderwać. Warto wspomnieć też o samym wątku Hipokamp, który bardzo mnie zaciekawił, a samo połączenie i wcielenie go w fabułę, uważam za wyśmienite posunięcie - nie chce się nad tym zbytnio rozpisywać, by nie zdradzać fabuły. Ta historia należy do tych książek, w których czytamy... czytamy... i wciąż nie możemy rozkminić o co w tym wszystkim chodzi, co jeszcze bardziej zwiększa nasz apetyt. Tak naprawdę prawie do samego końca nie wiemy, w którym kierunku zmierza ta fabuła, jakimi motywami kierują się główni bohaterowie, jakie sekrety i grzeszki mają do ukrycia, bo to jedna wielka tajemnica. Tak więc czytamy się zaciekawieniem odkrywając kolejne elementy, które będą pasować do naszej układanki. Uwielbiam takie napięcie. Osobiście jestem zachwycona tą historią i przeczytałam ją w ciągu jednego dnia.✌ Pozycja godna uwagi.

Pamięć ludzka wydaje się dość precyzyjnym mechanizmem, nieograniczonym w swojej pojemności, gdzie znajdzie się miejsce na to, co ważne i całkowicie zbędne. Bywa ona największym sprzymierzeńcem człowieka, ale również i najgorszym wrogiem. Co gorsze: pamiętać wszystko, nawet najgorsze chwile czy zapomnieć, nawet o tym, co było dobre i na nowo budować swoje wspomnienia, bez obciążającego bagażu?

Jak można nie wiedzieć jak się nazywasz, gdzie mieszkasz, gdzie było się wczoraj, a jedyne co utkwiło w pamięci to budynek, nie jakiś, ale w konkretnej miejscowości i przy określonej ulicy? Laurze i Tony`iemu też nie tak łatwo w to uwierzyć gdy otwierają drzwi obca kobieta twierdzi, że to jej dom. Oni ją nie znają, za to ona zdaje się poznawać budynek, no i świetnie pamięta adres, poza tym nic więcej. Skradziona torebka też nie ułatwia sprawy, bo były w niej dokumenty. Dlaczego więc właśnie to miejsce utkwiło w głowie nieznajomej? Małżeństwo nigdy jej nie widziało, nie kojarzy ją z jakichkolwiek wspólnych wydarzeń. Po prostu kompletnie obca osoba, lecz jednocześnie zna ich dom jak oni sami. O co w tym chodzi? To samo pytanie nurtuje najbardziej zainteresowaną, co ją ściągnęło właśnie tutaj? Nikt tego nie wie, lecz wielu chce pomóc kobiecie, ale co faktycznie kieruje nią i nimi? Nic podejrzanego nie dzieje się, ale ta sytuacja wydaje się mieć drugie dno, chociaż czy tak jest w rzeczywistości? Komuś twarz kobiety z amnezją kogoś przypomina, ale kogo? Może to jedynie zbieg okoliczności? W tej historii są same znaki zapytania, co jest prawdą, a co jest ewentualnym oszustwem? Kiedy wróci pamięć nieznajomej? Coś nie daje spokoju Laurze, ich niespodziewany gość także chce odzyskać swoje wspomnienia, a Tony jest bardzo pomocny. Pozostaje jeszcze sprawa najważniejsza czyli odzyskania tego, co zostało z jakiegoś powodu utracone, ale czy wtedy na pewno wszystko wróci do tego stanu sprzed pojawienia się tajemniczej kobiety?

Wstrząsający finał. Te dwa ostatnie słowa z opisu okładki książki „Zapomnij jak się nazywam” wydają się mówić wszystko, ale nim ON nastąpi przed czytelnikami czterysta stron doskonałego thrillera. Narastający niepokój daje się odczuć od samego początku powieści i jego obecności nie da się zignorować, wzmaga go kluczowy znak zapytania i to, co zaczyna się rozgrywać na naszych oczach. J.S. Monroe zręcznie podsyca zaintrygowanie, wskazuje prawdopodobne wyjaśnienia tego, co ma miejsce, z drugiej strony przedstawia nadzwyczaj spokojną okolicę, gdzie każdy każdego zna i wszyscy wiedzą o sobie wszystko. No właśnie czy tak faktycznie jest? Na ile znamy siebie samych, naszych bliskich, sąsiadów, znajomych? Czy chwila pojawienia się głównej bohaterki, chodzącej zagadki, jest przypadkowa, co w ogóle jest zbiegiem okoliczności, a co nie? Kolejne pytania bez szybkiej odpowiedzi, za to będące źródłem nowych, następne warstwy w historii, która nie jest prosta i w jakiej wiadomo od samego początku, że kryje w sobie coś mrocznego, tylko co to jest? Nikt i nic nie wydaje się podejrzane, oprócz tego, co widzimy na samym początku, lecz wciąż jest obecne jest wrażenie, że czegoś nie dostrzegamy, coś nam umyka, a czy to, co jest powiedziane prawie wprost jest potencjalną odpowiedzią? J.S. Monroe prowadzi z czytającymi rozgrywkę, ale nie przygotowuje ich na to, co ma nastąpić. Niewinne wątki rozwijają się w więcej niż zaskakującym kierunku, ale pisarz przygotował o wiele więcej niż przypuszczamy. Człowiek nie zawsze jest aż tak skomplikowany jak się nam wydaje, lecz czasem doskonale ukrywa przed otoczeniem tym kim jest w rzeczywistości. W „Zapomnij jak się nazywam” pokazane jest to z kilku punktów widzenia, tak samo jak i potęgę pamięci oraz wspomnień.