Zapiski wrednego kota

Podobno ludzkość można podzielić na tych, co bardziej lubią koty…i na tych, którym bliższe są psy. My akurat zaliczamy się do tej psiej grupy, ale to nie przeszkodziło nam w sięgnięciu po przezabawny pamiętnik pewnego wyjątkowego kota. A może wcale nie takiego wyjątkowego? Może wszystkie koty są właśnie takie? O tym musicie się już przekonać sami. Stwierdzam jedynie, że to książka, którą czyta się jednym tchem; idealna na letnie dni i od pierwszej do ostatniej strony wypełniona specyficznym, kocim humorem. Tytułowy kot Marian jest niesamowity i od samego początku budzi zachwyt młodego czytelnika. Najbardziej ze wszystkich lubi samego siebie, a mieszka w domu z czteroosobową rodziną, dwójką psów i chomikiem i jest święcie przekonany, że właśnie on, kot, pełni niepodzielną rolę pana domu, a reszta domowników to tylko dodatek. Przydatny, oczywiście, do napełnienia kociej miski, ukrojenia konkretnego kawałka świeżej wołowinki albo otwarcia drzwi wyjściowych (najlepiej kilkanaście razy w ciągu nocy), jednak nade wszystko irytującym. Tylko koty są wyjątkowe. „Potem długo, długo nic, następnie psy i dopiero gdzieś tam, na końcu, majaczy człowiek, który ma tę zaletę, że umie napełnić miskę” (cytat z książki). Ludzie natomiast wydaję się mu kompletnie nieodpowiedzialni. Podążając za kolejnymi zapiskami naszego kociego bohatera dowiadujemy się mnóstwa przydatnych rzeczy o charakterze, zachowaniu, filozofii i motywach postępowania kocich osobników. Oczywiście nieobce będą nam również kocie przemyślenia, obserwacje i refleksje, przy lekturze których, mówiąc szczerze, można boki zrywać ze śmiechu. Bo czy wiecie na przykład, że koniec świata jest wtedy, kiedy kot jest głodny? Albo co trzeba zrobić, żeby obrazić kota? No i oczywiście zawsze warto się dowiedzieć, czym się martwią koty. Nasz kot uważa, że jego życie to nieustanna praca; musi ciągle wychowywać lub ignorować innych oraz walczyć o swoje bezpieczeństwo. W międzyczasie jeszcze, mimochodem i z własnej, nieprzymuszonej woli (albo litości nad ludzką ignorancją) może rozplątać i naprawić to, co w jego mniemaniu zniszczyli ludzie. I to dopiero jest ciężka praca dla kota! Ludzkie zwyczaje i postępowanie przeważnie budzą w nim zdumienie i politowanie.

Książkę docenią wszyscy młodzi czytelnicy, którzy mają poczucie humoru. Jest wesoło, zdumiewająco, zabawnie i wciągająco. Dzięki Wydawnictwu Literatura mamy twardą, kolorową okładkę, przystępną dla oka czcionkę i podział na niedługie, ale zawsze zabawnie zatytułowane rozdziały, które same w sobie stanowią majstersztyk. Jest kilka niewielkich, czarno-białych ilustracji oddających klimat całości i bardzo, bardzo zabawnych. To zdecydowanie lektura właściwa dla dzieciaków lubiących koty i pragnących bliżej poznać te dzikie, nigdy nieoswojone do końca zwierzęta, które zawsze chadzają własnymi drogami. No i kolejna książka z znanego większości, charakterystycznego dla tego właśnie wydawnictwa cyklu „To lubię”! Polecamy bardzo, na dobrą zabawę!

CzytaMy8+

Zapiski wrednego kota to książka skierowana dla starszych dzieci, ale jako kociara czułam, że muszę ją mieć. Okazało się też, że spodobała się mojemu dwulatkowi.

W środku mamy drobne czarno-białe ilustracje , pod tym względem jest skromnie i głównie to sugeruję, że jest to książka dla starszych dzieci. Treść bardzo nam się spodobała. Zawiera historię kota, opowiedzianą z jego perspektywy. Tekst podzielony jest na krótkie rozdziały po dwie do czterech stron. Co pozwala na wygodne czytanie - jeden rozdział przy jednym posiedzeniu lub jak komu wygodnie. Duża czcionka i krótkie rozdziały sprawiają też, że będzie ona dobrą książką do nauki czytania.

Historia są proste, ale myślę że zaciekawi i dorosłych, i dzieci.

Widziałam, że ta seria ma już kilka innych książek i z chęcią sięgnę po jakiś inny tytuł. Zapiski wrednego kota zdecydowanie polecam!