Zapach goździków

Historia pana Arkadiusza, jego rodziny i przyjaciół przedstawiona jest niezwykle barwnie i plastycznie. To fascynująca podróż do mało mi znanego świata muzyki poważnej i wina. Przyznam, że nadało to całej powieści niezwykłej wytworności.

Bardzo podobali mi się bohaterowie. Wszyscy (a było ich naprawdę wielu - świetnym zabiegiem autorki było przedstawienie charakterystyki wszystkich osób i umieszczenie jej na początku książki - dzięki czemu od razu wiemy z kim mamy do czynienia). Rodziny Arkadiusza i Klemensa to tzw. „wyższe sfery”, co mnie bardzo ujęło, gdyż zwykle - szczególnie w literaturze świątecznej - mamy do czynienia raczej ze „zwykłymi” bohaterami. A jednak i takie osoby miewają zwyczajne problemy życia codziennego. Z przyjemnością jednak patrzyłam na pogrążoną w śniegowej zadymce Warszawę ich oczami. Bardzo często zdawało mi się, że słyszę muzykę płynącą z odsłuchowni Arkadiusza... Czego mi zabrakło ? Nie jest to typowa powieść świąteczna, żyjemy raczej problemami Klemensa niż przygotowaniami do Bożego Narodzenia, choć i ono zostało cudownie zaakcentowane, łącznie z opisem przepysznych dań serwowanych przez panie domu.

Nie do końca rozumiem też zamysł wtrącenia przez moment wątku dawnego znajomego Arkadiusza, spotkanego w filharmonii...

Podsumowując - jest to książka napisana w charakterystycznym dla Autorki stylu. Nie znajdziemy tu banalnej historyjki i przysłowiowego „zapachu pierniczków”, a mnie tego odrobinkę zabrakło... Lubię jak Święta choć trochę ociekają tym kiczem 😉🌟

"Zapach goździków" to pierwsza książka autorstwa Agnieszki Lis z jaką miałam styczność. Zaskoczyła mnie średnia ocena tej książki na LC, naprawdę! Wg mnie, to jedna z najleszych świątecznych książek jakie czytałam w tym roku. Jedyne co trochę wybiło mnie z rytmu, to opisy postaci na samym początku, bo (nie ukrywajmy) było ich dość sporo, a ja tego wręcz nienawidzę, bo nie mogę ich spamiętać :p, tak tu było to bardzo istotne. Ku mojemu zdziwieniu bardzo szybko połapałam się w kwestii kto jest z kim. Najbardziej zaskoczyła mnie postać Arkadiusza, którego mamy wymienionego w opisie ksiażki z tyłu na okładce, bowiem.. wydawał mi się ON inny niż cała reszta. Taki nietuzinkowy, zakręcony... po prostu dziwny typ ;P Nie codziennie spotyka się faceta, który ma wszystko ustalone z góry wg jakiegoś tam harmonogramu . Pomimo iż jego postać trochę mnie zniechęcała do książki, to były momenty, w których rozbawiał mnie do łez - i też za to pokochałam te ksiażkę.

Nietuzinkowa świąteczna pozycja, z dziwnym bohaterem na czele, dziwnymi zbiegami okoliczności i zabawnymi tekstami.

Co z tego może wyniknąć?

Jeden wielki kogel mogel?

Otóż nie ;) Naprawdę polecam zapoznać się z tą powieścią!

dla mnie 9/10 ;)

Zapach goździków,

Z jednej strony to bardzo ładna, wartościowa i pouczająca powieść, w której czuć ducha i klimat świąt. Z drugiej zaś strony, nie ma co ukrywać, bardzo nudziłam się przy czytaniu tej historii. Może właśnie najgorzej było z samym początkiem. Bardzo opornie mi szło, nie mogłam się wciągnąć w tę historię, dopiero w połowie książki spodobała mi się tematyka, polubiłam bohaterów i tak jakoś ciężko było mi się rozstać z tą historią, musiałam ją doczytać do końca. Bardzo podobało mi się to, że akcja na początku jest bardzo powolna, bo na tym etapie mamy miejsce na poznawanie bohaterów, zaprzyjaźnienie się z nimi, poznanie ich losów.

Może też właśnie często nudziłam się przy lekturze przez fakt, iż książka miejscami ma sporo obszernych opisów. Czasem wczytywałam się w nie, bo niektóre były bardzo ciekawe, ale nie wszystkie niestety. Ta książka jest bardzo banalna, prosta, ale piękna, bo z drugiej strony jest subtelna i dopracowana. I ważne jest też to, że nie jest to żadna przesłodzona książka, nie ma tutaj miejsca na cukierkową miłość i piękny happy end. Może to i dobrze, bo zazwyczaj takiego rodzaju książki właśnie kończą się w ten a nie inny sposób. Uwadze na pewno nie ujdzie nam też przepiękna okładka, która według mnie jest jedną z najpiękniejszych w tym świątecznym pakiecie.

Pewnego zimowego wieczoru, jeden z głównych bohaterów, Arkadiusz, otrzymuje telefon od znajomego, którego nie widział od lat. Jest tym faktem zdziwiony, bo nie widzieli się od dawna, ale chce spotkać się z dawnym kolegą. Oboje spotykają się w niezwykłym miejscu, które od razu porywa nas w tą całą otoczkę świąt, bo w tym miejscu dosłownie jest czuć zapachy i tak jakby ta magia w powietrzu…

Jak się okazuje, jego przyjaciel pragnie rozmawiać z Arkadiuszem o pewnej winnicy w Alzacji. A u naszego bohatera trwają przygotowania do świąt, jak co roku, nikogo z rodziny nie może na nich zabraknąć…

Artur jest starszym panem, który ceni sobie spokój. Lubi dobrą muzykę, wino oraz własny dom. W swoim towarzystwie czuję się najlepiej. Niechętnie odbiera telefony, równie nieskoro rozmawia na prywatne tematy z klientami sklepu, w którym pracuje, ale zbliżają się święta, a jak wiadomo jest to rodzinny czas. Po rozwodzie mężczyzna odkrył, że jednak zdarzają się momenty, kiedy doskwiera mu samotność. Boże Narodzenie spędza zatem ze swoją byłą żoną, dziećmi oraz z przyjaciółmi, którzy stanęli w obliczu poważnych problemów. Jak potoczą się te święta i co z tym wszystkim ma wspólnego pewna winnica?

Czytając tę książkę, robiło mi się ciepło na sercu, ponieważ Wigilię tak jak bohaterowie, spędzam wraz z rodziną. Zawsze jest wesoło, gwarno, miło i choć, jak w każdej rodzinie zdarzają się zwady, to i tak bardzo się kochamy oraz cieszymy wspólnie spędzonymi chwilami. Ta pozycja wydaje mi się również bliska ze względu na postać Artura. Podobnie jak ON jestem typem introwertyka, który ładuje baterie w swojej „samotni”, ale lubi również towarzystwo ludzi, tylko w ograniczonych ilościach.

Wszyscy dobrze wiemy, że okładki świątecznych książek przyciągają wzrok. Od plejady powieści zimowych wydanych przez Czwartą Stronę nie można oderwać wzroku. „Zapach goździków” jest taki jak jego oprawa graficzna: ciepły, magiczny, hipnotyzujący. Najważniejszym tematem poruszanym przez Agnieszkę Lis jest lojalność wobec przyjaciół, wsparcie w potrzebie, wspólne rozmowy. Rodzina jest bardzo ważna, ale prócz ludzi, z którymi łączą nas więzy krwi, ważni są również ci, którzy są przy nas w dobrych i złych chwilach. Przyjaźń to piękna rzecz i warto ją pielęgnować.

Na początku obawiałam się, że pogubię się w fabule, ze względu na ilość postaci w niej występujących. Na szczęście z przodu książki znajduje się spis postaci wraz z krótkimi opisami, do którego można wrócić w każdej chwili, by upewnić się, kim jest dany bohater. Myślę, że każda z osób, ma swoje miejsce w powieści i dobrym zabiegiem jest to, że czytelnik może poznać otoczenie Artura: jego dzieci, wnuków, byłą żonę, kolegów. Ta mieszkanka różnorodnych osobowości nadaje książce charakteru.

„Zapach goździków” to ciekawa lektura, w której tle rozbrzmiewają dźwięki muzyki klasycznej, a w szkle burgundem świeci czerwone wino. To pouczająca pozycja napisana w wyważonym stylu, a magia świąt jej towarzysząca, przeniesie Was w zimowy nastrój już teraz. Polecam!

Przyszła pora na to, aby sięgnąć po kolejną powieść ze świątecznego stosiku nadesłanego przez Czwartą Stronę, tym razem jest to książka Agnieszki Lis „Zapach goździków”. Wypełnił cały dom nadając charakterystycznego zimowego klimatu, za którym tęsknicie. Muszę jednak dodać, że jeśli niezbyt przepadacie za historiami świątecznymi zawartymi w książkach, w tym przypadku nie musicie się tego obawiać. Autorka skupiła się na zawartej fabule, sprawiając, że święta są jedynie tłem, dlatego nie musicie się obawiać tego, że ta książka nie jest dla Was. Nie musicie się bać po nią sięgnąć.

Głównym bohaterem książki „Zapach goździków” jest Arkadiusz, to prawdziwy pasjonat muzyki, pod względem zawodowym realizuje się w swojej pasji. Prowadzi sklep z płytami i różnymi akcesoriami dla pasjonatów muzycznych. W swojej bogatej ofercie posiada nawet płyty winylowe, które dziś są rzadkością, a mają ogromną wartość. Arek ma swoją rodzinę, jest spełniony jako mężczyzna. Dwójka dzieci, żona, z którą jest po rozwodzie, jednak ich stosunki są bardzo dobre. Nie kłócą się powodując draki na każdy kroku, gdzie tylko się spotkają. Jego życie jest stabilne, powodzi mu się dobrze, o pieniądze nigdy nie musiał się martwić, chociaż w okresie świątecznym doskwiera mu samotność.

Artur jest starszym mężczyzną, którego można ocenić jako domatora, czuje się najlepiej w swoim własnym towarzystwie, nawet z klientami nie wchodzi w zbyt zażyłe interakcje. Nie lubi rozmawiać o prywatnych sprawach, ani problemach, jakby trochę udając, że nie istnieją. Zbliżają się rodzinne święta Bożego Narodzenia, które spędzi z dziećmi i byłą żoną oraz przyjaciółmi, jak się one potoczą?

Przyjacielem Arkadiusza jest pewien mężczyzna, współwłaściciel restauracji, miłośnik wina, który odziedziczył własną winiarnię. Sytuacja Klemensa jest zupełnie inna niż wcześniej wspomnianego Arka. Chociaż jest szczęśliwy z żoną, z którą ma dzieci, ma pracę, którą kocha to ma także problemy. Jednym z nich jest to, że pieniądze zaczęły mu topnieć w zastraszającym tempie, co też sprawia, że sposób rozwiązywania nawarstwiających problemów jest okrojony. Czy uda mu się znaleźć rozwiązanie? Jakie problemy prześladują Klemensa?

„Zapach goździków” jest powieścią przedstawiającą bohatera, który jest typowym introwertykiem, możemy przybliżyć sobie jego charakter i zamiłowania. To nie jest tak, że Artur jest osobą samotną do bólu, czy stroniącą od ludzi. Nie jest „dzikuskiem”. Autorka ukazała tutaj złożoność jego osobowości pozwalając na to, żebyśmy mniej krytycznie spoglądali na takie osoby. Mają prawo chcieć i cieszyć się spędzaniem czasu w samotności, a także z przyjaciółmi i rodziną, kiedy tego potrzebują.

Autorka w swojej powieści pokazuje jak ważna jest w życiu człowieka przyjaźń i szczere rozmowy, które pomagają spojrzeć na wiele spraw pod innym kątem. Sprawiają, że zaczynamy dostrzegać wyjście z sytuacji, która była dla nas zbyt trudna, zbyt ciężka do udźwignięcia w pojedynkę. Wsparcie drugiego człowieka jest bardzo ważne, tylko czy znajdziemy w sobie wystarczająco dużo odwagi by po nie sięgnąć? Czasami prośba o pomoc jest dla nas czymś, czego nie potrafimy zrobić, trudno jest się przyznać do własnej porażki.

„Zapach goździków” jest powieścią, w której bohaterów jest znacznie więcej, a żeby się nie pogubić autorka przygotowała dla nas „małą ściągawkę” w postaci spisu bohaterów z niewielkim opisem, abyśmy mogli się upewnić z kim mamy styczność. Nie musicie się więc obawiać, że się pogubicie, w każdej chwili możemy przerzucić kilka kartek i sprawdzić, czy nasz tor rozumowania jest słuszny.

„Zapach goździków” jest ciepła powieścią o dojrzałych ludziach, którzy także czasem mogą się pogubić. To także pierwsze spotkanie z twórczością Agnieszki Lis, uważam je za bardzo udane.