Zanim umarłam

"...cicha modlitwa miała przynieść jej ukojenie w grobie, jednak coś zakłóciło ten sen." Seth Lakeman, "Kitty Jay"

Po rewelacyjnych "Bliźniętach z lodu" i angażującym "Dziecku ognia" z niecierpliwością wyczekiwałam kolejnego spotkania z twórczością S.K. Tremayne. Brytyjski pisarz pisze przekonująco, sprawia, że potrafię na kilka godzin wyłączyć się z realnego trybu codzienności i wejść w misternie utkaną intrygę fikcyjnej opowieści. Jest dosadnie, jednakże bez bezpośredniości. Wciąga w sferę domysłów i przypuszczeń, interpretowania podsuwanych tropów, a i tak daję się zaskoczyć obrotem spraw. Liczne zwroty akcji, zawieszenia, niedopowiedzenia, głęboko skrywane tajemnice i kłamstwa domagające się uwagi. Rodzinne sekrety, w które lepiej nie spoglądać, gdyż ich ujawnienie wywraca życie do góry nogami. I jeszcze pamięć, płatająca figle i zanurzająca się w mroku. Powieść trzyma w napięciu, wywołuje emocje, zapewnia pożądany dreszcz niepewności.

Kath od wypadku samochodowego cierpi na amnezję wsteczną, teraz za wszelką cenę pragnie dowiedzieć się, co popchnęło ją do tragedii, jaka zagadka kryje się za dziwnym milczeniem męża i osobliwym lękiem Lyli, dziesięcioletniej córki, przed nieznajomym. Adam jest strażnikiem parku narodowego, zakochanym w baśniowości i surowości wrzosowisk Dartmoor, zaś Kath pracuje w biurze turystycznym. Lyla to niezwykła dziewczynka, z wyczulonym słuchem, zadziwiającą pamięcią, z synestezją, hiperleksyjnymi skłonnościami, widząca więcej niż przeciętni ludzie. Rodzina uwielbia dzikie odosobnienie, bezmiar gwieździstego nieba i niczym niezmąconą ciszę. Wynajmują liczący sześćset lat dom, ulokowany na pustkowiu, daleko od pospiesznie i głośno żyjącej cywilizacji. Autor fantastycznie tworzy klimat dzikiej przyrody, bagnistych torfowisk, mrocznych mokradeł, archeologicznych znalezisk i apotropaicznych mocy. Wchodzimy w nie z gęstą intensywnością i uroczą sugestywnością, a to wartka woda na młyn czytelniczej wyobraźni. Zakończenie nabrzmiałe od dramatyzmu, ale właśnie w takiej postaci spodobało mi się.

[Adres usunięty]

„Zapłaciliśmy swoją cenę – straciliśmy to piękno, ten codzienny urok.”, czyli mroczny i niezwykle wciągający thriller psychologiczny.

Zanim umarłam to moje pierwsze spotkanie z autorem S. K. Tremayne (Sean Thomas). Widziałam wiele pozytywnych opinii o jego poprzednich książkach. Czy Zanim umarłam powtórzy ich sukces?

Przeżyła wypadek, ale prawdziwy koszmar miał się dopiero zacząć… Kath nie może się nadziwić swojemu szczęściu – z wypadku, którego nie powinna przeżyć, wyszła lekko poobijana i z tymczasową utratą pamięci. Ale czy to na pewno był wypadek? Okazuje się, że Kath umyślnie zjechała z drogi. Teraz nie może sobie przypomnieć, dlaczego chciała popełnić samobójstwo. Jej rodzina obwinia ją i zaczyna zachowywać się dziwnie.

Akcja rozwija się bardzo powoli. Autor dawkuje informacje i tajemnice. Stopniowo odkrywamy prawdę o Kath i jej rodzinie. W książce dostaniemy wiele dramatów i tajemnic rodzinnych, co w pewnym momencie robi się przytłaczające i lekko niepokojące (szczególnie nastawienie rodziców do choroby córki).

S. K. Tremayne porusza temat okultyzmu i legend, więc przygotujcie się na zjawiska nadprzyrodzone, czarownice i opisy rytuałów. Największym atutem tej książki jest mroczny klimat wrzosowiska, które jest bardzo dokładnie i realnie opisane. Cała opowieść zawiera szczegółowe opisy przyrody. Zazwyczaj omijam je, ale w Zanim umarłam są one tak realistyczne (prawnie można poczuć zapach wrzosowiska) i piękne, że z zaciekawieniem je przeczytałam. Czy kiedykolwiek sprawdzaliście w Internecie jak wygląda miejsce opisywane przez autora? Autor tak niesamowicie opisał teren, że sprawdziłam, czy rzeczywiście tak to wygląda. Opis krajobrazu i klimat to największy plus tej historii.

Bohaterowie są autentyczni i dobrze napisani. Każdy z nich ma swoją historię oraz poglądy i problemy. Postacie nie powielają stereotypów.

A finał? Finał jest zaskakujący i na pewno zaspokoi waszą ciekawość. Dziwaczne tradycje, legendy i przesądy – to kolejne plusy tej powieści. Jeśli jesteście fanami thrillerów psychologiczny to na pewno będziecie się dobrze bawić podczas czytania Zanim umarłam.

Kath pewnego dnia przeżyła wypadek, z którego jedynie cudem uszła z życiem. Ale czy to na pewno tylko wypadek? Okazuje się, że kobieta całkiem umyślnie zjechała z drogi autem, by wpaść w wodę. Całe zdarzenia z tym zwiazane kobieta całkowicie w sobie zablokowała. Nie pamięta, dlaczego to zrobiła. Czemu chciała popełnić samobójstwo, gdy na jej powrót czekała lekko zaburzona psychicznie córka? Oraz kochający mąż? Teraz wszystko się odmieniło. Rodzina obwinia Kath za jej krok, a ona za nic w świecie nie może przypomnieć sobie, co takiego się wydarzyło, że podjęła się tak drastycznego kroku...

*

Ja i ta książka - chemia, praktycznie od samego początku, wisiała w powietrzu. Ma w sobie wszystko, co szanuję w thrillerach - rozbitych bohaterów, luki w pamięci i nawiązanie do chorób psychicznych. Taki zestaw to dla mnie dobra zabawa w tym typie książek. Akcja leci w pewnych momentach na łeb na szyję, więc my też staramy się nadążyć za każdą kolejną myślą, ale przez to brniemy do końca z nadzieją na niezły szum. I takowy został nam zaserwowany, bo obrotu spraw i koncepcji zakończenia nie byłam w stanie przewidzieć. Myślę, że późno zasugerowano nam, co się może zdarzyć.

Kath nic nie pamięta, jej córka z zespołem Aspergera coraz bardziej podupada, a mąż zmienia się - jak z piekła rodem. Byłam silna - nie dałam się przekonać do motywu wierzeń w wiedźmy i rytualnego układania martwych zwierząt, stąd książka w ocenie spadła o stopień niżej. W dodatku minusem było dla mnie rozciagnięcie jej zdarzeń. Na spokojnie można było skrócić książkę o jakieś 100 stron i nie byłoby kłopotu. Jednocześnie to wcale nie umniejsza tego, że budzi obawy i skłania do różnych refleksji. Fanom gatunku zdecydowanie polecam, bez wyrzutów można dać jej szansę.

W ostatnim czasie miałam okazję zapoznać się z najnowszym thrillerem psychologicznym S.K. Tremayne.

Główna bohaterka w wynik wypadku, lub też czynu samobójczego, doznała amnezji i tak naprawdę nie pamięta, co wydarzyło się feralnego dnia. Wszyscy wmawiają jej, że chciała się zabić. Ona jednak nie pamięta, z jakiego powodu miałaby to uczynić. Zaczyna prowadzić własne śledztwo, w wyniku czego na jaw wychodzą niewygodne fakty z życia jej bliskich.

Czytałam dwie poprzednie książki i, szczerze mówiąc, tak średnio przypadły mi do gustu. Zachęcona fabułą postanowiłam skusić się na tę powieść. Nie można jej odmówić tego, że naprawdę jest dość wciągająca. Od thrilleru psychologicznego oczekuję jednak większej dawki emocji.

S.K. Tremayne nie może się równać np. z Sebastianem Fitzkiem, Jenny Blackhurst, którzy także tworzą w tym gatunku. Ten thriller psychologiczny jest dość poprawny i nic poza tym. Nie da się ukryć, że trzyma w jako takim napięciu do samego końca.

,,Zanim umarłam" to powieść o tym, do czego mogą doprowadzić niewygodne pytania. Dość szeroko jest także poruszony temat dziecka z Zespołem Aspergera.

Kath przeżyła poważny wypadek samochodowy, w wyniku którego czasowo straciła pamięć. Jak się później dowiaduje to zdarzenie miało być jej próbą samobójczą. Kobieta stara się przypomnieć co takiego skłoniło ją do odebrania sobie życia, gdyż do tamtej pory uznawała swoje życie za szczęśliwe. Nie wyobraża sobie również, że mogłaby zostawić córkę. Stopniowo pamięć wraca, a fragmenty układanki zaczynają składać się w jedną całość. Robi się nawet niebezpiecznie.

.

To już moje trzecie spotkanie z twórczością tego autora. Zdecydowanie najlepsze były "Bliźnięta z lodu", "Dziecko ognia" wypadło słabo, a "Zanim umarłam" plasuje się w połowie stawki.

Kolejny raz miałam problem z poczatkiem, który strasznie mi się dłużył. Za dużo opisów, a za mało akcji. Książka w ogólnym rozrachunku jest dość intrygująca na co wpływ mają wszechobecne kłamstwa, niedomówienia i sekrety. Mamy tu nawiązania do pogańskich kultów i wierzeń. Dodatkowo klimat budują opisy przyrody. Rozległe wrzosowiska, mgła, dom na odludziu. Autor sprawnie zwodzi czytelnika. Naprowadza na pewien wątek, a później następuje niespodziewany zwot akcji i wszystko znów jest niejasne. Zakończenie mnie zaskoczyło. Miałam swoje podejrzenia i nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy.

Wielbiciele thrillerów psychologicznych powinni być usatysfakcjonowani.