Zakonnice odchodzą po cichu

Świetna książka, warta przeczytania. Poznajemy świat jaki istnieje za murami zakonów żeńskich. To jak są traktowane, poniżane i jak mocno muszę dać się podporządkować panującym zasadom, otwiera nam oczy i pomaga zrozumieć jak ciężkie jest życie zakonnicy. Czytałam książkę wręcz nie dowierzając temu jak można zniszczyć komuś marzenia i życie. Wesołe i grające na gitarze zakonnice zachęcające innych do wspólnych śpiewów? czy tak faktycznie wyglądają realia? czy takie życie prowadzą tamtejsze kobiety?? Dowiecie się jeśli tylko sięgniecie po "Zakonnice odchodzą po cichu".

Bardzo ciekawa książka na temat życia w zakonach żeńskich w Polsce. Dotyczy bardzo trudnego tematu kondycji psychicznej człowieka, trudnych wyborów, celowości wytrwania w niektórych doświadczeniach życiowych. Problem kastowości w klasztorach , związanych z zaszeregowaniem danej osoby do odpowiedniej grupy sprawia bardzo nieprzyjemne wrażenie. Takie doświadczenie daje poczucie poniżenia, odbiera nadzieję na wytrwanie w postanowieniu bezwzględnego posłuszeństwa. Czy to jest konieczne aż na taką skalę? Warto przeczytać aby lepiej rozumieć te osoby, które nie wytrwały a zasługują na najwyższy szacunek.

Bardzo ciekawa książka uchylające nam rąbka świata do którego na codzień nie mamy dostępu. Warta przeczytania .

Kiedy byłam studentką jeszcze nie miałam konkretnego planu na życie. Wciąż szukałam swojej drogi - tej, na której mogłabym być szczęśliwa i się spełniać. Myślałam o życiu zakonnym i widocznie Ktoś lub coś nade mną czuwało, bo aktualnie pracuję w zawodzie, który kocham i za niespełna trzy miesiące zakładam własną rodzinę.

Chyba to właśnie przez ten okres, w którym myślałam o życiu konsekrowanym nie mogłam sobie odmówić lektury książki pt. "Zakonnice odchodzą po cichu" autorstwa M. Abramowicz.

Pani Marta opisuje historie kilkunastu sióstr, które wspominają o tym jak żyły w zgromadzeniach i dlaczego odeszły. I chociaż miałam jakieś wyobrażenia o takim życiu, to nieco zdziwiło mnie to jak bardzo Matki Przełożone mogą nadużywać władzy. Okazuje się bowiem, że w wielu zakonach żeńskich zabrania się nawiązywania jakichkolwiek bliższych relacji ze współsiostrami z roku, ponieważ teoretycznie zagraża to budowaniu wspólnoty. Szczególnie te siostry, które nie mają jeszcze zbudowanej pozycji często narażone są na mobbing, albo są wykorzystywane (ponieważ przełożone zmuszają je do pracy ponad siły). Najbardziej przerażał mnie brak dostępu do podstawowego leczenia (problem był nawet z wyjściem do lekarza pierwszego kontaktu) i edukacji.

Kiedy ktoś nie wgłębia się w książkę i przyświecającą jej ideę, może odnieść wrażenie, że jest antykościelna, bo nie pokazuje drugiej strony medalu. Jednak jeżeli komuś chciało ją się przeczytać dowie się, że:

1. Do byłych sióstr bardzo trudno dotrzeć.

2. O życiu zakonnym trudno jest rozmawiać z siostrami, bo nie chcą o nim mówić.

3. Autorka próbowała zgłębić temat, ale niestety często spotykała się z murem nieufności i strachu przed uzewnętrznieniem się.

Znam kilka świetnych sióstr zakonnych, jednak mogłabym je policzyć na palcach jednej ręki, a z tej części mojego życia, kiedy byłam bardzo blisko Kościoła, jednak wyodrębnia się subtelny obraz, który sprawia, że książka pani Abramowicz jest dla mnie bardzo wiarygodna.

Na pewno z żeńskich zgromadzeniach zakonnych nie wszystko jest złe i jest wiele wspaniałych sióstr oraz przełożonych, jednak niewątpliwie wiele jeszcze zmian w tej dziedzinie musi zajść - szczególnie na naszym polskim podwórku.

[Adres usunięty]

Ta książka to nowość pod każdym względem. Wszyscy od czasu do czasu słyszymy o księżach czy zakonnikach, którzy występują ze stanu kapłańskiego. W przypadku zakonnic raczej nie dochodzą do nas takie informacje. Książka Marty Abramowicz to pozycja, która po 1) pokazuje realia życia zakonnego , 2)pokazuje losy kobiet, które odeszły z zakonów, 3)rzuca cień nadziei na to aby w Polsce zaczęły obwiązywać podobne standardy życia w zakonie jakie są obecne od wielu lat na Zachodzie. Wszyscy, którzy wahają się czy zamówić tę książkę- z czystym sumieniem ją polecam. Pozycja warta przeczytania, która mam nadzieję stanie się przyczynkiem do dyskusji. Polecam :)