Zakochani rozbitkowie

"Mój nieznajomy z samolotu, mój dupek z lotniska. Moje zbawienie w czasie sztormu." - właściwie ten cytat może być początkiem i podsumowaniem całości. ❣️

Nie lubię w recenzjach przepisywanych opisów, ale tym razem muszę sama to zrobić, aby oddać klimat książki.

" Nie sądziła, że przeżyje katastrofę lotniczą. Nie sądziła, że utknie na bezludnej wyspie. Nie sądziła, że zapragnie takiego mężczyzny." Pierwsze dwa zdania brzmią strasznie, ostatnie jest osłodą.

Kiedy przygoda życia i chęć wyrwania się z przewidywalnej egzystencji zostaje powierzona w ręce losu, należy spodziewać się wszystkiego, nawet tego czego przewidzieć się nie da. W tym przypadku jest to katastrofa lotnicza, z której z życiem uchodzą trzy osoby. Violet, nasza główna bohaterka i dwóch jakże różnych od siebie mężczyzn. Nasza bohaterka zazna smaku miłości zakazanej, która jak się okaże będzie słodko-gorzka. I tutaj nasuwa mi się powiedzenie, kiedy życie daje ci cytryny, zrób z nich lemoniade. Sami zobaczycie dlaczego. Dla Violet to będzie taka pierwsza intensywniejsza relacja, gdzie nic nie jest proste. Ja również z tą książką miałam swój pierwszy raz, ponieważ nigdy nie spotkałam się z takim określeniem oceanu "Wypuszczona z klatki bestia Posejdona",ale myślę, że jest ono niezwykle trafne. Stojąc na brzegu widzimy niewiele, dopiero gdy znajdziemy się poza zasięgiem lądu dostrzeżemy okrutną prawdę, Violet też ją dostrzeże, ale to będzie prawda na jej własny temat.

Czytają, nie pochłaniając historię rozbitków byłam cały czas we władaniu emocji i to tak różnych i nieokiełznanych jak sam ocean. Książka porywa w swój świat i nie wypuszcza, aż do ostatniej kartki, ostatnimi czasy uwielbiam powieści z wodą w tle i jeszcze się na żadnej nie zawiodłam więc nadal będę po takie sięgała i Wam również polecam, a Zakochani rozbitkowie to pozycja warta uwagi. A wy co ostatnio zrobiliście pierwszy raz?

Wyobrażacie sobie wsiąść na pokład samolotu, z myślą, że za kilka godzin wylądujecie w zapierającym dech miejscu, a zaraz, w ciągu kilkunastu minut zostać z niczym? Własnymi oczami widzieć katastrofę, śmierć ludzi i czuć bezradność, bo nie możesz zrobić nic, aby zmienić bieg wydarzeń? Dla mnie zawsze była to największa fobia, a jednak tematyka katastrofy lotniczej i osób uwięzionych na bezludnej wyspie od razu przyciągnęła mnie do tej powieści. Chociaż wiedziałam, że po czymś takim nie mogę spodziewać się cukierkowej historii, to jednak po tej okładce nastawiłam się na coś lekkiego, szybkiego, coś, co raczej nie wywoła we mnie ogromnych emocji... nie mogłabym się bardziej mylić.

Violet ma siedemnaście lat i właśnie skończyła szkołę średnią. Czując, jakby w swoim rodzinnym mieście się dusiła wśród planów na przyszłość i idealnie poukładanego życia, postanawia podjąć się pracy jako opiekunka do dzieci na drugim końcu kraju. Wbrew niepewności jej matki wsiada w samolot i nie ogląda się za siebie, gotowa zmienić coś w swoim życiu. Już na lotnisku w Los Angeles coś idzie nie tak - dziewczyna przypadkowo zabiera bagaż innego mężczyzny. Przystojnego, niezwykle atrakcyjnego i starszego Becka, który okazuje się być ogromnym dupkiem. Jej pech chciał, że ten sam mężczyzna trafia z nią na pokład prywatnego samolotu rodziny, dla której oboje mają pracować. Dziewczyna postanawia jednak nie dać ponownie wyprowadzić się z równowagi i uparcie go ignoruje. Niespodziewane pogorszenie warunków pogodowych powoduje utracenie kontroli nad samolotem i wkrótce Violet oraz nowo poznany mężczyzna muszą zawalczyć o swoje życie na środku oceanu.

Brak jakiejkolwiek możliwości wezwania pomocy, nikłe zapasy pożywienia, niemożliwa do przewidzenia natura, wiszące nad nimi widmo śmierci i człowiek, który desperacko potrzebuje medycznej pomocy... jak poradzić sobie w takiej sytuacji? Violet i Beck muszą połączyć siły, aby przetrwać, ale nie jest to łatwe, kiedy nie potrafią dojść do porozumienia. A jednak wśród cierpienia, łez, potu, krwi i całej tej tragedii, tworzy się między nimi nierozerwalna więź. Ten zakazany romans między młodą dziewczyną, a dojrzałym, niemalże piętnaście lat starszym facetem, był z jednej strony zły, a z drugiej tak bardzo właściwy.

Ich historia nie zaczyna się od miłości od pierwszego wejrzenia. Tak naprawdę zanim oboje zaczną się szanować i przyznają, że jest między nimi przyciąganie, musi minąć wiele czasu, wydarzyć wiele tragedii. Violet tak szybko zmuszona jest stać się z młodej dziewczyny w kobietę. Razem z Beckiem muszą zaopiekować się młodym mężczyzną, uratowanym w katastrofie, któremu zmiażdżona została noga i grozi śmiertelnym zakażeniem. Violet zmuszona jest do podjęcia wielu okropnych decyzji, a jednak nie widziałam bardziej odważnej, inteligentnej osoby, jak ona. Nie wyobrażam sobie nawet, co ja bym zrobiła, będąc w takiej sytuacji. Sięgając po tę książkę nawet nie pomyślałabym, że momentami będę płakać i błagać, aby wszystko skończyło się dobrze. Że w pewnym momencie autorka bezczelnie złamie mi serce.

Tak naprawdę to jedyne co mi się w tej powieści nie podobało, to, że zakończyła się ona tak nagle i z wieloma niedokończonymi wątkami. Pocieszam się jednak tym, że autorka ma w planach kontynuację ich historii, bo ja bardzo chciałabym zobaczyć, jak potoczą się życia bohaterów po powrocie do "normalnego" życia. Tak wiele rzeczy może pójść nie tak, zwłaszcza, że tutaj pod koniec zaczęło się robić dość sielankowo. Mam trochę wrażenie, że to była taka cisza przed burzą i wiele rzeczy jeszcze może się zmienić.

"Zakochani Rozbitkowie" to wbrew pozorom nie jest jedynie historia miłosna. To opowieść o ludziach, którzy zupełnie bez niczego trafiają na bezludną wyspę i muszą sobie jakoś poradzić, aby przetrwać każdy kolejny dzień. To historia o tym, aby nigdy nie tracić nadziei, nawet w najgorszych sytuacjach, bo czasami tylko ona podtrzymuje nas na duchu i pcha do zrobienia czegoś ze swoim życiem. To historia o niezwykłej sile i odwadze. Mam nadzieję, że niedługo doczekamy się kontynuacji losów Violet i Becka, bo mam wiele pytań i zero odpowiedzi. A ich historia z pewnością jest warta kontynuowania.

Recenzja z bloga [Adres usunięty]

Pierwszym z minusów, jaki pojawił się już na samym początku, są dla mnie opisy. Autorka postawiła na bardzo rozbudowane opisy, a niestety dość krótkie dialogi. Nie zrozumcie mnie źle, lubię szczegółowe opisy, ale nie aż tak długie. Znacznie bardziej przypadają mi do gustu książki, w których pojawia się nieco więcej rozmów między bohaterami. Nie uznajcie mnie za kogoś leniwego czy coś takiego, ale uważam, że w tej pozycji te opisy nie były potrzebne aż tak obszerne.

Akcja książki, jak i relacje między bohaterami dzieje się bardzo powoli, dzięki czemu nieco lepiej możemy poznać bohaterów. Główne postacie również mają szansę się zaprzyjaźnić, chociaż w ich przypadku nie jest to takie proste. Podoba mi się, że praktycznie cały czas w książce coś się działo. Bohaterowie wiele przeszli, a żeby przetrwać, muszą sobie dalej radzić z tym co mają, czyli praktycznie z niczym. Samodzielnie zdobywają pożywienie i inne rzeczy potrzebne do przetrwania. To wszystko zbliża ich do siebie. Spokojnie mogę powiedzieć, że pojawia się tutaj wątek od nienawiści poprzez przyjaźń aż do miłości. Troszeczkę przeszkadzała mi różnica wieku pomiędzy głównymi postaciami, ale jakoś to zniosłam i w sumie na sam koniec nawet tego nie odczuwałam.

Obawiam się niestety, że drugi tom tej serii będzie laniem wody. Nie zrozumcie mnie źle, czekam na zakończenie tej historii, chociaż nie jestem też jej bardzo ciekawa, ale zastanawiam się, co autorka mogła wymyślić na dodatkowy tom. Moim zdaniem wystarczyło dopisać kilka rozdziałów to tej pozycji, ponieważ i tak była ona względnie cienka. Zobaczymy jednak, co twórczyni nam przygotowała.

Pełna opinia znajduje się na moim blogu, zapraszam!

[Adres usunięty]

~Zaczytana Anielka~

Bardzo fajna książka!

Violet ma wyruszyć w przygodę życia i przy tym zarobić pieniądze za opiekę nad dzieckiem biznesmena. Czuje, że to będą jedne z jej najlepszych wakacji. Na lotnisku wdaje się w spór z przystojnym, ale irytującym mężczyzną. Pech chce, że ON również znajduje się na pokładzie prywatnego samolotu. Niestety staje się tragedia. Katastrofa lotnicza. Samolot spada. Violet cudem, ocalona przez fotografa żyje. Udaje im się jeszcze ocalić Iana, który niestety nie jest w najlepszym stanie.

Po kilkudniowym dryfowaniu w końcu odnajdują wyspę, niestety jest ona bezludna. Nasi bohaterowie są jednak pełni determinacji aby przeżyć.

Książka jest prowadzona w dość lekki, żartobliwy sposób, ale mamy również kilka bardzo smutnych i wywołujących łzy wydarzeń. Mamy też tutaj mój ulubiony wątek hate-love, chociaż nie jest ON taki jak wszystkie to naprawdę fajnie to wyszło autorce. Książkę bardzo szybko, lekko i przyjemnie się czytało. Nie raz śmiałam się do rozpuku. Przede wszystkim podziwiam ich za to jaką odwagą się wykazali. Jak dla mnie fajna, wakacyjna książka :)

ZALĄŻKI MIŁOŚCI

Jako że powieść klasyfikowana jest do gatunku „love story”, pojawia się pociąg fizyczny zestawiony z wybuchową osobowością bohaterów. Są cięte dialogi, dokuczliwe określenia, skrywane namiętności, ale przede wszystkim wsparcie, dzięki któremu postaci odkrywają swoje prawdziwe intencje, charaktery i wartości. Nie nazwałabym relacji bohaterów zakazaną miłością, a raczej początkiem czegoś, co ma realną szansę na przetrwanie. I choć autorka na ostatniej stronie wyraziście wspomniała o „końcu”, większą uwagę przykułam do tego, że to może dopiero „początek”, bo uważam, że w temacie uczucia Violet i Becka jeszcze wiele można byłoby powiedzieć.

BOHATEROWIE

Bohaterowie powieści okazali się przeciętni pod względem jakości kreacji osobowości. Violet na pewno należy do odważnych dziewczyn, żądnych wyzwań i gotowych do działania, jednak poza tym nie do końca potrafiłam zbudować sobie jej spójny obraz, być może dlatego, że w grę wchodziły niecodzienne okoliczności, w których ona sama miała okazję zmierzyć się z nieznanymi dotąd zachowaniami. O wiele wyraźniejszy wydał mi się Becks, momentami arogancki, gburowaty, ale też pomocny i czuły. Mam nadzieję, że będę miała okazję ich jeszcze zdemaskować.

PODSUMOWANIE

„Zakochani rozbitkowie” to niedługa historia, w której akcja dopiero się rozkręciła, kiedy okazało się, że to już koniec. I choć nie oznacza to, że w trakcie czytania można się zanudzić, wątek miłosny został tutaj potraktowany nieco drugoplanowo. Jeśli to dopiero pierwszy tom serii, który doczeka się kontynuacji, zdecydowanie popieram ten zabieg. Jeśli nie, będę miała do autorki pewien żal. Dobry styl, delikatnie papierowa kreacja głównej bohaterki, za to na pewno ciekawy pomysł na niecodzienny romans. A Wy, macie na niego ochotę?

Pełna recenzja na: [Adres usunięty]

„Skąd mogłam wiedzieć, że moja wakacyjna praca, która miała być darmową przygodą w raju, rozwali moje życie skuteczniej niż C4 rzucony mi pod nogi? Skąd mogłam wiedzieć, że szukając zmiany, szykuję sobie własną zgubę bardziej zawzięcie niż samobójca skaczący z mostu?”

Violet była przytłoczona monotonnym życiem w swoim mieście, dlatego kiedy nadarzyła się okazja do kilkumiesięcznego wakacji i wyjazdu w celu pracy, nie wahała się ani chwili. Na lotnisku poznała Becka, choć moment poznania był dla dziewczyny czymś, o czym chciałaby jak najszybciej zapomnieć. Wkrótce spotykają się w tym samym samolocie, bo jak się okazuje, oboje będą pracować dla tej samej rodziny. Violet liczy na to, że nie będą się zbyt często widywać. Kiedy niespodziewanie samolot którym lecą, ląduje w oceanie, mimo niechęci będą musieli pomóc sobie nawzajem, by przetrwać…

„Zakochani rozbitkowie” co prawda nie jest książką, która porwała mnie już od pierwszych stron, niemniej jednak była to lekka i przyjemna lektura, w sam raz na letnie wieczory. Autorka naprawdę bardzo dobrze poradziła sobie z przedstawieniem historii ocalałych w katastrofie lotniczej dwójki rozbitków oraz ścieranie się ich trudnych charakterów w walce o przetrwanie. Sam wątek miłosny stanowi bardziej tło i pokazany jest właściwie pod koniec książki, kiedy to bohaterowie zbliżają się do siebie emocjonalnie. W miarę upływu książki widzimy, jak Violet i Beck znajdując się w dość ekstremalnej sytuacji sobie ze wszystkim radzą, i jak te przeżycia ich zmieniają. Książka jest naprawdę fajna i lekka. Nie ma skomplikowanych zwrotów akcji ani ważnych szczegółów do zapamiętania, ale ciekawość nie pozwala nam odłożyć książki dopóki nie doczekamy się zakończenia. I tutaj, kiedy nastąpił przełomowy moment, autorka zakończyła książkę w taki sposób, że czuję lekki niedosyt. Pomijając zakończenie, książka mi się podobała, więc jeśli macie ochotę na odpoczynek przy lekkiej lekturze, to myślę że będzie ona w sam raz.