Zaginiona apteka

Książki o aptece jeszcze nie miałam okazji poznać, a że lubię nowości o odkrywcze fabuły - postanowiłam się przekonać co w trawie piszczy. Czy zatem "Zaginiona apteka" mnie porwała? Nie jest to dzieło wybitne, ale bardzo przyjemne w odbiorze.

Już na starcie w oczy rzuca się bardzo lekki i plastyczny styl autorki. Dzięki temu powieść szybko staje się nam bliska, bo chcąc nie chcąc utożsamiamy się z bohaterami (są bardzo wiarygodni), wchodzimy do ich świata (nie da się inaczej, bo obrazowe opisy wręcz hipnotyzują) a nietuzinkowa historia buduje uroczy klimat. Dorzućmy do tego przeszłość przeplataną z teraźniejszością, tajemnicę i mamy przepis na udaną książkę, która ma w sobie duży potencjał.

Tytułowa apteka mieści się w Londynie i w osiemnastym wieku wiedzie swój prym. Przyciąga specyficznych klientów, ponieważ sama wyróżnia się na tle innych aptek. Jest wyjątkowa. Nelli, aptekarka, nie schodzi z ust wielu kobiet mieszkających w Londynie, które szeptem przekazują sobie wieści o cudotwórczyni, dzięki którym raz na zawsze można się pozbyć swojego dręczyciela. Jednak pewnego dnia jedna z klientem popełnia błąd i to przekreśla losy wyjątkowego miejsca.

Na równi z losami Nelli, poznajemy historię Caroline Parcewell, kobiety dość nieszczęśliwej. Z problemami na karku ucieka do Londynu, gdzie niespodziewanie odkrywa wzmianki na temat dawnej apteki oraz informację związane z ówczesnymi, tajemniczymi zgonami. Caroline bierze się więc w garść zmotywowana nowym wyzwaniem i wraz z czytelnikiem odkrywa przejmującą, zaskakującą oraz wciągającą przygodę, która rozpoczęła się dawno, dawno temu. Przygodę śmiertelnie niebezpieczną. Chciałabym, żeby przygoda obu bohaterek była bardziej niebezpieczna, dramatyczniejsza, bardziej szokująca, ale i tak spora dawka emocji zrobiła swoje.

"Zaginiona apteka" powolnie prowadzi nas od jednego szczegółu do drugiego, ale ta leniwa akcja wcale nie jest minusem dla tej historii. Wręcz przeciwnie, mamy bowiem czas, by bliżej przyjrzeć się rozgrywanym wydarzeniom oraz poznać dokładnie wszystkie postacie. Otrzymujemy szansę przespacerowania się po dawnym Londynie, wdychamy wyjątkowy klimat oraz obserwujemy problemy kobiet z różnych epok. Zabrakło mi pazura, przytupu, nieoczekiwanego zwrotu akcji, ale i tak jestem bardzo zadowolona z lektury, która intryguje od pierwszej do ostatniej strony.

"Zaginiona apteka" to taki przyjemny przerywnik w cięższych lekturach. Ciekawie było się zagłębić w historię aptekarki trucicielki z XVIII-wiecznego Londynu. Nie pamiętam, abym czytała książkę o podobnej tematyce.

Polecam na wakacje😊

Powieść „Zaginiona Apteka” to książka obyczajowo-przygodowa autorstwa amerykańskiej pisarki Sarah Penner. Jest to jej debiutancka książka opowiadająca jednocześnie losy Caroline Parcewell oraz tajemniczą historię pewnej londyńskiej apteki z przełomu XVIII i XIX wieku.

Akcja rozpoczyna się we współczesnym Londynie gdzie główna bohaterka i jej mąż, James, mają spędzić swój urlop wypoczynkowy. Niestety, kobieta na parę dni przed dziesiątą rocznicą małżeństwa dowiaduje się o zdradzie swojego ukochanego. Po tym szokującym zdarzeniu postanawia wykorzystać wyjazd, by przemyśleć wszystko od nowa i uspokoić buzujące w niej emocje. Oczywiście, ten plan nie wchodzi w życie, gdyż Caroline znajduje fiolkę z wizerunkiem niedźwiedzia, która odmieni jej życie i pomoże rozwiązać tajemnicę pewnej XVIII-wiecznej aptekarki i jej niezwykłego sklepu. Na swe śledztwo ma bardzo mało czasu, a ciągle pojawiają się kolejne pytania bez odpowiedzi.

Cała historia jest opowiadana z perspektywy Caroline oraz dwóch innych bohaterek – Nelli i Elizy. Każda z nich opisuje swe przeżycia, w zupełnie inny sposób, przez co czytelnik ma czasem wrażenie, iż śledzi wątki zupełnie innych wydarzeń. Dodatkowo przeplatająca się teraźniejszość z rzeczywistością sprzed około dwustu lat oraz zaskakujące zakończenie powieści dodają książce niezwykłości.

Charakterystyczną cechą „Zaginionej apteki” jest styl pisania autorki, który jest lekki, ale rozbudowany. Powoduje ON to, iż z chęcią i szybko czytamy książkę, oraz szybko przywiązujemy się do bohaterów i miejsc, w którym owo dzieło ma miejsce. Do tego nietuzinkowe tło historyczne i szczegółowe opisy wydarzeń i intryg sprawiają, że powieść czyta się jak swego rodzaju kryminał. Całości dopełnia wątek obyczajowy, czyli wszelakie problemy miłosne, które jeszcze bardziej skłaniają do dalszej lektury.

Głównym przesłaniem „Zaginionej apteki” Sarah Penner jest wiara w marzenia, a nie dopasowywanie się do oczekiwań innych ludzi oraz to, iż każdy ma prawo obrać własną drogę w życiu, gdyż tylko wtedy może być szczęśliwy. Powieść sama w sobie jest niepowtarzalna i zasługuje na wysoką ocenę, lecz jedynym jej minusem jest mocno rozciągnięta w czasie fabuła, która dla niektórych czytelników, na przykład fanów kryminałów i powieści akcji, może być niewystarczająco porywająca. Mimo to jest to świetny debiut, który mogę polecić wszystkim fanom literatury obyczajowej, jak i historycznej, którzy uwielbiają fabułę pełną intryg, zagadek i zawiłych relacji międzyludzkich.

A.C., lat 17

Szkolny Klub Recenzenta

Mam do Was bardzo ważne pytanie – co byście zrobili, gdybyście znaleźli małą fiolkę? Czy w ogóle zwrócilibyście na nią uwagę? Zabralibyście ze sobą, a może po prostu wyrzucili? To kwestia wyobraźni i też kontekstu. Mając świadomość, że jest bardzo stara i rzadka, większość z nas pewnie, by się choć trochę nią zainteresowała. Jednak mało kto poszukałby rozwiązania jej tajemnicy. Wydaje mi się, że tutaj w grę wchodzi już pasja i zaangażowanie. Ta wytrwałość, która sprawia, że część pasjonatów jest w stanie cierpliwie poszukiwać odpowiedzi na zadane pytania. Wiara, że ich małe odkrycie nie jest tylko nic nieznaczącym faktem albo zwykłym śmieciem. Sama uwielbiam czytać o takich sprawach, jednak na pewno nie potrafiłabym wykrzesać z siebie tej iskierki, by poświęcić swój czas na poszukiwanie nieznanego. A Wy?

Caroline przeżywa bardzo trudny dla siebie okres. Przyjechała ze Stanów Zjednoczonych do Londynu całkowicie sama, mimo że podróż była zarezerwowana dla dwójki. Wśród pięknych zabytków musi się zmierzyć z widmem życiowych problemów i podjąć decyzję, jak poprowadzić dalej swoją drogę. Nie zdaje sobie sprawy, że zwykła rozrywka proponowana turystom odmieni jej życie. Tymczasem na horyzoncie majaczy historia apteki sprzed ponad 200 lat, która oprócz lekarstw ukryła w sobie na setki lat mroczne tajemnice. Nareszcie przyszedł czas, by je poznać. Czy w odmętach manuskryptów, ksiąg i ulic Londynu można odnaleźć prawdę?

Gdy zdecydowałam się przeczytać tę powieść, byłam zwabiona zaskakującym pomysłem oraz hipnotyzującą okładką. Dotychczas nie spotkałam się jeszcze z motywem apteki w literaturze, więc wydawało mi się, że to może być niezmiernie ciekawe doświadczenie. Tym bardziej że w ostatnim czasie intrygują mnie tematy związane z zielarstwem, truciznami i ogólnie pojętą medycyną ludową. "Zaginiona apteka" niekoniecznie spełnia wszystkie te wyznaczniki, ale wystarczająco, by przyciągnąć moją uwagę i obiecać mi pasjonującą lekturę.

Niestety już na wstępie okazał się dla mnie olbrzymim problemem styl autorki. Książka jest debiutem, więc zdawałam sobie sprawę, że mogą wybrzmiewać pewne niedociągnięcia związane z brakiem doświadczenia pisarki, ale nie spodziewałam się, że aż tak bardzo. Język używany przez Sarah Penner okazał się wyjątkowo prosty i miejscami wręcz infantylny. Od tego typu opowieści oczekiwałabym jednak czegoś o bardziej płynnym i trudniejszym wydźwięku. Lecz to można wybaczyć, gdyby dodatkowo nie było to spotęgowane przez wyraźne błędy logiczne. Dla mnie ostatecznie potwierdziło to niedopracowanie historii. Tym bardziej że wielokrotnie natrafiałam na fragmenty, gdzie wiele zdań było niepotrzebnych i w sposób wyraźny ich obecność kuła w oczy.

Fabuła jest dwutorowa pod względem czasu akcji. Spędzamy wiele chwil razem z Caroline we współczesności, natomiast w XVIII wieku poznajemy Nellę i Elizę, które są bezpośrednio związane z apteką. Od pierwszych stron byłam niezmiernie ciekawa, jak połączą się wątki wszystkich bohaterów i gdzie nastąpi klamra, która załamie czas, pozwalając czytelnikom zauważyć sploty wydarzeń z przeszłości i teraźniejszości. Wydarzenie z XVIII wieku okazały się fascynujące i wciągające w fabułę. W tych częściach powieści bawiłam się cudownie i miałam coraz to większą ochotę brnąć dalej przez historię. Jednakże brakowało mi trochę atmosfery ówczesnego Londynu, która jest mocno charakterystyczna. Gdyby nie opisy rozdziałów, nie byłabym w stanie samodzielnie stwierdzić, czy jestem w XXI wieku, czy w XVIII. Dopiero sami bohaterowie nakierowaliby mnie na to, a ja pragnęłam poczuć to podskórnie za pomocą wykreowanego, klimatycznego obrazu.

Jak w przeszłości dowiadujemy się o losach aptekarki i jej małej pomocnicy, tak we współczesności jesteśmy świadkiem dramatu małżeńskiego i przemyśleń wywołanych przez problemy partnerskie. Jeśli ktoś odnajduje się w takiej tematyce, to być może byłoby to dla niego ciekawe, lecz osobiście nie lubię zgłębiać tego typu problemów, więc najchętniej pominęłabym te wszystkie rozważania i skupiłabym się wyłącznie na aptekarce.

Zwykle nie wspominam o zakończeniach, by przypadkiem niepotrzebnie nie zdradzić czegoś, ale w tym przypadku czuję potrzebę wypowiedzenia swojego zdania. Zakończenie to pewnego rodzaju niespodziewany rollercoaster. Nie byłoby w tym nic złego – w końcu na tym polegają zakończenia, na poruszaniu czytelnika. Tylko ostateczne domknięcie zakończenia jest dla mnie druzgoczące, niszczące wszystko, co wykreowała wcześniej pisarka. Zdecydowała się ona na zabieg typowy dla literackiego laika. Na pewno przynajmniej częściowo było to przemyślane, lecz nie zmienia to mojej opinii, że autorka nie była w stanie poradzić sobie z potencjałem tego, co wcześniej sama stworzyła.

W "Zaginionej aptece" nie ma zbyt wielu bohaterów, co w moim mniemaniu jest jak najbardziej zaletą całej powieści. To nie jest typ historii, gdzie konieczna jest ich duża liczba. Eliza i Nella okazały się bohaterkami bardzo charyzmatycznymi i nieprzewidywalnymi, a że lubię taki typ postaci, to od pierwszego zapoznania zapałałam do nich sympatią. W przeciwieństwie do Caroline wywołującej we mnie nieposkromiona frustrację. I tutaj mam na myśli i samą jej osobę, i kreację, które była po prostu płytka i mocno niedopracowana.

Przyznam się, że traktuję tę powieść jako dobrą literaturę, ale z wieloma możliwościami i potencjałem, który został stracony. Choćby sama problematyka utworu na to wskazuje. Historia zaznacza pewien problem moralny, ale do tego się ogranicza. Mijają całe strony, gdzie można by pogłębić przemyślenia, dać czytelnikowi wiele argumentów i kontrargumentów odnośnie moralności jednej z głównych bohaterek, tymczasem zostaje to ponownie spłycone. Bardzo tego żałuję, tym bardziej że w pewnym momencie na główny plan wychodzi tematyka spełniania marzeń. Nie miałabym nic przeciwko temu zabiegowi, gdyby nie został ten nurt historii poprowadzony w sposób mocno naiwny i przekoloryzowany.

"Zaginiona apteka" przyniosła ze sobą odmienne doświadczenia niż przewidywałam, co mocno mnie rozczarowało. Na pewno dostałam przyjemnie spędzone chwile rozrywki, ale byłam nastawiona na intensywne odczucia wynikające z rozwiązywania zagadek i rozważań moralnych. Tego niestety nie dostałam. Niemniej i tak cieszę się, że zapoznałam się z powieścią.

,,Zaginiona apteka" Sarah Penner to lektura nietuzinkowa, której warto poświęcić jedno popołudnie tego słonecznego czasu.

Medykamenty, zioła, stare eliksiry, które miały powodować nie tylko polepszenie zdrowia danego pacjenta. Właścicielka apteki wiedziała, w jaki sposób podać i sprzedać dane składniki, by mogły zadawać śmierć. Matka Nelli nigdy nie parała się tym, by czynić komuś krzywdę. Kobieta postanowiła jednak pomagać i czasami mogło okazać się to ze szkodą dla niej. Gdy pewnego dnia odwiedziła ją 12-latka z prośbą o pomoc w uśmierceniu męża swojej pani, wiedziała co jej podać... Czy to mogło się dla nich dobrze skończyć? Czy odbieranie komuś życia miało pozostać bezkarne?

Jednocześnie przenosimy się w czasy współczesne, w których główna bohaterka Caroline postanowiła na jakiś czas odpocząć od swojego męża. Mężczyzna ją zdradził, razem starali się o dziecko, ale nic z tego nie wychodziło. Podczas samotnej podróży w ręce Caroline zupełnie przypadkowo wpadła pewna buteleczka z wizerunkiem niedźwiedzia. Natychmiast postanowiła zgłębić jej historię, choć mogła to nie być dla niej komfortowa sytuacja.

Z niebywałym zainteresowaniem zagłębiłam się w tę historię. Bardzo podoba mi się prowadzenie akcji na dwóch liniach fabularnych, dlatego cieszę się, że tutaj też tego doświadczyłam. Sarah Penner zabiera nas w magiczny świat, w którym aptekarka dzięki odpowiedniej wiedzy mogła odbierać komuś życie. Jednocześnie poznajemy Caroline, której nie układa się w małżeństwie i dzięki tajemniczemu flakonowi coś może się zmienić. Po książce się wręcz płynie. Sarah Penner urywa rozdziały w najciekawszych momentach, pisząc dwie linie czasowe. Jest to jedna z tych książek, z którymi można miło spędzić czas w wolny dzień.

Podobają mi się historie, dzięki którym można przenieść się w czasie, dlatego cieszę się, że mój wzrok spoczął na ,,Zaginionej aptece".

Akcja dzieje się dwutorowo. W przeszłości mamy do czynienia z pewną apteką, w której oprócz zwykłych lekarstw były sprzedawane także specyfiki, które pomagały odejść z tego świata. Jej właścicielka zdawała sobie sprawę z tego, że pomagając kobietom uśmierca ich wrogów. Jednocześnie w drugiej linii czasowej przenosimy się do współczesności. Główna bohaterka pragnęła rozstać się z mężem, musiała to przemyśleć i podczas wyjazdu znalazła pewną buteleczkę z rysunkiem niedźwiedzia.

Niezwykle przyjemnie było mi zagłębić się w tę niebanalną historię. Dzięki przeplataniu rozdziałów i urywaniu fabuły w kluczowym momencie lektura była dla mnie stosunkowo niepokojąca. Cały czas czytałam kolejne strony, zastanawiając się w jaki konkretnie sposób zakończyły swój los właścicielka starodawnej apteki i jedna z jej klientek.

,,Zaginiona apteka" Sarah Penner to szybka lektura, od której nie sposób się oderwać przed przeczytaniem ostatniego zdania. Przeniknięcie się przeszłości do teraźniejszości stanowi zgraną linię fabularną.