Żaba

Bardzo dziwi mnie i zarazem smuci fakt, że są jeszcze na tej Ziemi tacy, którzy uważają, że ocieplenie klimatu to bzdura. Niestety ze wstydem muszę wymienić wśród nich naszego prezydenta, jak i innych polityków tej partii- jeden z nich z kpiną pytał w maju tego roku:"Gdzie jest to ocieplenie klimatu?"... Doszukałam się także smutnych danych z raportu „Ziemianie atakują”, z których wynika, iż 6 na 10 Polaków wątpi czy człowiek jest główną przyczyną globalnego ocieplenia 😧. Jest więc jeszcze gorzej niż myślałam! Kiedy to w końcu zrozumiemy, że jesteśmy odpowiedzialni za zmiany klimatu? Co jeszcze musi się stać? Do jakich tragedii, katastrof klimatycznych musi dojść?

Zażenowana tą sytuacją, chciałabym zainteresować Was książką dla dzieci właśnie o zmianach klimatycznych. Może jest jeszcze szansa, byśmy wspólnymi działaniami uratowali Matkę Ziemię, a tym samym nas samych?

Bohaterami tej opowieści są zwierzęta, które dotknęła susza. Główne źródło wody stawało się coraz mniejsze, płytsze, aż w końcu zaczęło brakować wodopoju.

"Niektórzy mówili, że oto nadchodzą czasy dla odważnych, dla tych, co chcą się sprawdzić! Przestaną się liczyć umowy i prawa, pozostaną siła i wola przeżycia. Nareszcie okaże się, ile kto jest wart. Ale inni, słysząc to, mówili, że właśnie odwrotnie, że trzeba sobie pomagać i tym bardziej pilnować przestrzegania prawa."

Ten cytat przypomina mi ostatnie miesiące i wybuch pandemii. Czy nie było z nami podobnie?

Wracając do książki, jedne zwierzęta popadały w złość, kłóciły się, szukały winnych. Inne opadały z sił i nadziei na powrót normalnych, dawnych czasów. W końcu przybierający na sile gniew i winę skierowano na uczciwe i równie poszkodowane Kookaburry, uważane jako odpowiedzialne za budzenie Tych, Co Zapalają Słońce. Wszyscy byli pewni, że skoro ptaki te wstają krótko przed wschodem, a zaraz po nich pojawia się gorące słońce, wysuszające wodę, to one są winne katastrofie.

Zachęcam do sięgnięcia po tę książkę i wspólne z dzieckiem prześledzenie losów jej bohaterów, które choć są dzikimi zwierzętami, posiadają ludzkie cechy i przekonania.

"Żaba" to piękna, mądra i przejmująca historia. Uwrażliwia młodych czytelników na zmiany klimatyczne, ale także na kwestie społeczne. Nie czytałabym jej jednak dziecku na dobranoc, gdyż po jej lekturze pojawia się wiele pytań (no chyba, że macie czas i ochotę przegadać całą noc- to też są chwile warte przeżycia). Na niektóre sama nie byłam i nie jestem w stanie odpowiedzieć. Trudno mi także zrozumieć zakończenie książki. Od kilku dni rozmyślam, co autorka miała na myśli i nie wiem... Mimo tego małego zgrzytu zachęcam do lektury wspólnie z dzieckiem, bo warto.

[Adres usunięty]

W moje ręce trafiła wyjątkowa książka Katarzyny Przyborskiej „Żaba”. Tym razem nie czytałam jej samotnie, lecz w towarzystwie pewnego młodego człowieka – mojego prawie 6-letniego synka. On był tak bardzo nią zachwycony, że uwaga – nie czytaliśmy jej tylko jeden raz. Co drugi wieczór ją czytamy. Polubił Koo i jej przygody. Razem byliśmy bardzo ciekawi, dlaczego rzeka wysycha oraz dlaczego zwierzęta emigrują.

Poznaliśmy mnóstwo zwierząt i ich stanowiska w sprawie wysychania wody. Z powodu braku możliwości nawadniania organizmów mnóstwo zwierząt umiera. Czy ktoś ocali pozostałe zwierzęta?

A co z tytułową „Żabą”? Ona nic nie robi tylko patrzy. Jest ogromna. Czy uda się ją rozśmieszyć?

Czy za wysychanie wody odpowiadają Kookaburry, które budzą Tych, Co Zapalają Słońce?

Nasza główna bohaterka mała Koo jest niebieskoskrzydlatym Kookaburrą. Kookaburry nad ranem donośnie się śmieją.

Nasza mała bohaterka przed katastrofą mieszkała razem ze swoją mamą, dziadkiem, dwiema ciociami i wujkiem. Nocowali na gałęziach drzew. Mogli obserwować rzekę, a co za tym idzie patrzeć na inne zwierzęta, które przychodziły nad rzekę się napić, wykąpać i się bawić.

Co się stanie, gdy nagle spotka ich wszystkich katastrofa? Co się stało z wodą?

Dzięki tej historii możemy zobaczyć jak w ekstremalnych warunkach radzą sobie inne zwierzęta.

„(…) Widziałyście? Złodzieje! Bandyci! Wypiją naszą wodę! Nic dla nas nie zostanie! (…)”.

Czy czasem podobnie w ekstremalnych warunkach nie zachowują się ludzie? Pomyślcie?

Mała i ciekawska Koo razem ze swoją mamą poleciały sprawdzić co się stało, że coraz więcej różnych zwierząt przybywa do ich odcinka rzeki. Czego się dowiedziały?

W tej historii poznacie między innymi:

- naburmuszonego Dziobaka.

- Antylopy.

- Papugi, które tylko czekały na okazję do awantury.

- Emu oraz jego gromadkę dzieci.

- Leniwca poetę.

- Małą Kolczatkę, która pilnowała Koo.

Dlaczego zwierzęta chciały złożyć w ofierze Kookaburry? Tego i więcej dowiecie się po przeczytaniu tej niezwykłej opowieści.

Dzięki tej historii dzieci jak i dorośli dowiedzieć się mogą o zmianach klimatycznych oraz na podstawie zachowań zwierząt mogą nauczyć się jak nie powinno się postępować.

Dodatkowo w książce znajdziecie przepiękne ilustracje stworzone przez Martę Przybył. Ilustracje przyciągają wzrok nie tylko dzieci.

Mój synek bardzo polubił Koo. Z uwagą słuchał, jak czytałam. Był bardzo ciekawy, dlaczego przyszła susza i próbowała pozbawić wody i życia wszystkich zwierząt. Martwił się zachowaniem niektórych osobników. Kibicował Koo i Kolczatce w ich drodze. Bardzo podobała się jemu piosnka śpiewana przez Myszkę. Przeraziła go Żaba.

Mój synek poleca tą książkę wszystkim dzieciom.

Ja postawie pytanie: Czy Żaba wyciągnie wnioski ze swojego zachowania?

Piękna i smutna opowieść o bardzo trudnych czasach, które mogą nas czekać. Kryzys klimatyczny czeka już u bram. Możecie go zaobserwować po zmieniającej się pogodzie.

Czy będzie szczęśliwe zakończenie?

Chciwość nie popłaca, ktoś w tej książce się o tum przekona.

Z całego serca polecam „Żabę” Katarzyny Przyborskiej nie tylko dzieciom.

Pamiętajcie – czytajcie dzieciom książki – to rozwija ich wyobraźnię.