Za ścianą ciszy

"Za ścianą ciszy" Anna Ziobro

Niepełnosprawność od urodzenia jest integralną częścią mnie i dziś jestem gotowa na to, aby otwarcie przyznać, że z jej powodu od dziecka spotykało mnie wiele przykrości i upokorzeń. Mając w pamięci te przykre i bolesne wspomnienia, już jako dorosła kobieta postanowiłam, że zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby podnosić świadomość społeczną w aspekcie chorowania i wszelkiego rodzaju niepełnosprawności. Po to, aby każdy, kto będzie miał styczność z osobami niepełnosprawnymi, nie tylko wiedział, jak wiele trudności na co dzień przysparza ona sama w sobie, ale przede wszystkim zdawał sobie sprawę z tego, jak bardzo duży wpływ na to, jak sobie z nią radzimy, ma środowisko, którego jesteśmy częścią. To właśnie osoby pełnosprawne poprzez sposób, w jaki nas postrzegają i w jaki nas traktują, mogą sprawić, że albo nasza odmienność nie będzie miała większego wpływu na nasze relacje społeczne, albo wręcz przeciwnie już na zawsze odciśnie piętno nie tylko na naszej teraźniejszości, ale i przyszłości. Zdecydowałam, że postaram się dotrzeć do ludzi z tak ważnym tematem poprzez książki, które czytam i o których wam opowiadam. Wierzę, że mają one wielką moc sprawczą i mogą przemówić do swoich czytelników, skłaniając ich do zmiany mentalności i postrzegania drugiego człowieka. A piszę wam o tym nie bez powodu, bowiem przychodzę do was z recenzją powieści Anna Ziobro - autorka „Za ścianą ciszy”, która bez wątpienia do książek tego typu należy i już teraz mogę was zapewnić, że nikogo, kto po nią sięgnie, nie pozostawi wobec siebie obojętnym.

Na jej kartach poznajemy piękną, zdolną trzydziestoletnią kobietę, która jednak nie dostrzega swoich zalet i atutów. Wszystkie one nikną w oczach Idy w obliczu niepełnosprawności, która towarzyszy jej od zawsze. Choć być może zabrzmi to strasznie, chciałabym napisać, że to właśnie postępująca dysfunkcja słuchu, z którą się zmaga, odebrała jej pewność siebie i poczucie własnej wartości. Niestety to bezpośrednio nie sama choroba stała się powodem takiego stanu emocji i postrzegania siebie przez naszą bohaterkę. Przyczyną tego stanu rzeczy stał się drugi człowiek, a ściślej rzecz ujmując, pewne traumatyczne wydarzenie z przeszłości, które po dziś dzień nie pozwala Idzie o sobie zapomnieć, a które w znaczący sposób ukształtowały ją i jej obecne życie.

Dziewczyna bardzo boleśnie przekonała się, jak złudne okazały się próby jej rodziców przygotowania córki, na to, co może się wydarzyć w momencie, kiedy będzie musiała wyjść spod bezpiecznego klosza ich wsparcia i zmierzyć się z okrucieństwem prawdziwego życia. Nie ma ono litości, dla tych, którzy w jakikolwiek sposób nie wpasowują się w wizerunek tego, co powszechnie akceptowalne i pozornie idealne. To właśnie wtedy rozpoczęła się jej trudna batalia o przetrwanie wśród osób, które postrzegają ją tylko poprzez pryzmat jej schorzenia. To wtedy ostatecznie zniszczono jej poczucie własnej wartości i wiarę w to, że ona również może zaznać szczęścia.

W momencie, kiedy my czytelnicy przystępujemy do lektury książki, a tym samym stajemy się obserwatorami codzienności Idy, bardzo szybko orientujemy się, że każdego dnia odgrywa ona rolę osoby pogodzonej ze swoim losem. Nie chce być dla nikogo ciężarem. Biernie przyjmuje wszystko, co otrzymuje, nie wierząc w to, że może spotkać ją jeszcze wiele dobrego. Wszystko, co czuje, skrywa za murem obojętności, na to, czego doświadcza. A trwa w toksycznym związku u boku egoistycznego partnera, który oczekuje od niej, by była śliczną laleczką, dopełniającą jego nieskazitelny wizerunek. Koniecznie przeczytajcie tę niezwykle poruszającą, emocjonalną i zapadającą w serce każdego, kto po nią sięgnie powieść. Przekonacie się, czy naszej bohaterce uda się pokonać traumatyczne wspomnienia i odzyskać dawno utraconą radość życia.

Jednak to jeszcze nie wszystko, co w tej książce przygotowała dla swoich czytelników autorka. Spotykamy tu jeszcze kogoś, kto podobnie, jak Ida wie, czym jest poczucie osamotnienia w walce z własnymi demonami, które pojawiły się w życiu Adama w momencie, kiedy przygniotło go ono zbyt mocno. Los nigdy go nie oszczędzał, a on szuka ukojenia, w czymś, co prowadzi do samozniszczenia. Dziś jednak nie może myśleć tylko o sobie, bowiem jest całym światem kogoś, kto pokłada w nim całą swoją ufność. Jak się możecie domyślać, życie postawi tę dwójkę na wspólnej drodze. Co wyniknie z tego spotkania osób, które nie potrafią uwierzyć, że za trawiącym ich bólem i cierpieniem czeka światło nadziei na lepszą przyszłość.

„Za ścianą ciszy” to książka, która już zawsze będzie miała swoje szczególne miejsce w moim sercu i chciałabym bardzo podziękować autorce za to, że zdecydowała się oddać ją w nasze ręce. Po pierwsze dlatego, że dzięki niej zwróciła naszą uwagę na rodzaj niepełnosprawności, o którym mówi się zdecydowanie zbyt mało, a tym samym przybliżyła nam jego istotę. Ponadto dała nadzieję i przywróciła wiarę każdemu niepełnosprawnemu na lepsze jutro, a także dodała sił w procesie odbudowania siebie na nowo, gdyż niezależnie od tego, jaka niepełnosprawność nas dotknęła na pewno, w pewien sposób utożsamimy się z uczuciami i emocjami Idy.

Ja przyznam szczerze, że podczas poznawania kolei jej losów wiele razy płakałam, gdyż w mojej pamięci powróciły moje osobiste trudne doświadczenia, przez które niejednokrotnie cierpiałam i czułam się gorsza. Trzeba przyznać, że autorka mocno doświadczyła swoją bohaterkę, ale pamiętajcie, że to nie jest modelowy przykład osoby niepełnosprawnej. To jak sobie radzimy z niepełnosprawnością, jest ściśle zależne od naszej osobowości i cech charakteru nas odzwierciedlających. Cóż więcej mogę powiedzieć. Tę książkę powinien przeczytać każdy, gdyż skłania ona do głębokich refleksji i przemyśleń, które pozwalają zobaczyć w niepełnosprawnych ludzi, którzy są tacy sami, jak wszyscy i mogą dać od siebie wiele dobrego dla drugiego człowieka.

"Za ścianą ciszy" to ciekawa książka obyczajowa, której akcja dzieje się niespiesznie. Główna bohaterka -Ida, choruje na niedosłuch, który się pogłębia. Przez swoją chorobę, czuje się samotna, wyobcowana i niewiele warta. Tkwi w związku ze strachu, że nie pozna nikogo kto by ją pokochał. Czy dane jej będzie szczęście?

Książka jest interesująca. Ciężko jest nam słyszącym zrozumieć dramat Idy, która powoli traci zdolność słyszenia dźwięków, rozmów, muzyki. Trudno to nawet sobie wyobrazić.

Podobają mi się powieści Anny Ziobro, ponieważ często bohaterowie zmagają się z ciężkimi doświadczeniami, a autorka portretuje ich niezwykle prawdziwie. Jedyne co mogłabym zarzucić tej książce to fakt, iż Ida była dość irytującą osobą pomimo swojego kalectwa, ciągle rozpamiętującą i użalającą się nad sobą. Najbliższych trzymała na dystans. Nie chciała by ktokolwiek jej pomagał.

Warto przeczytać!

Druga przeczytana lektura autorstwa Anny Ziobro okazała się równie piękna, jak poprzednia. Kolejny raz dziękuję autorce za to, że nie pisze przesłodzonych historyjek, w które mogą uwierzyć jedynie małe dziewczynki zafascynowane postaciami z bajek i ubóstwiające kolor różowy. O sprawach trudnych, nierzadko smutnych, należy pisać z pełną odpowiedzialnością i Anna Ziobro z całą pewnością to potrafi, co już udowodniła w innych powieściach. Oby więcej takiej prawdziwej literatury gościło na półkach w polskich księgarniach i bibliotekach.

Anna Ziobro postawiła na szali dwie historie bardzo poturbowanych życiowo osób. Pierwszą bohaterką jest Ida Mazurek. Kobieta od dziecka zmaga się z problemami emocjonalnymi, szykanami i wykluczeniem społecznym. Wszystko to z powodu poważnej wady słuchu, która z każdym rokiem pogłębia się, co jeszcze bardziej frustruje Idę. Jako dorosła kobieta chciałaby być prawdziwie kochana- nie może jednak przestać myśleć o tym, że płeć przeciwna zwróci na nią uwagę jedynie z litości. Jej relacja z niejakim Maciejem niejednego czytelnika wprawi o osłupienie. Przystojny, bogaty i wysoko postawiony mężczyzna wcale nie musi być mądry i kulturalny, niestety… Na szczęście Ida może znaleźć oparcie i ciepło u boku młodszej siostry, Agaty. Bardzo podobała mi się jej postawa jako żywiołowej, uśmiechniętej dziewczyny, która nie traktowała siostry jak kaleki, tylko jak równą sobie kobietę.

Drugim istotnym bohaterem powieści jest niejaki Adam Kubacki. Jego historia życiowa jest równie wzruszająca i smutna, ale autorka pokazuje, że z wieloma problemami można sobie poradzić, jeśli tylko bardzo tego chcemy. Mężczyzna jest młodym wdowcem, samotnie wychowuje kilkuletnią córkę, Kaję. Na dodatek jako małe dziecko Adam przebywał w domu dziecka, ale potem trafił na kochającą go rodzinę, z którą to ma kontakt po dziś dzień. Wiele smutku zaznał on od swojego brata, Łukasza, którego to każdy mógłby się tylko wstydzić. Jego zachowania bardzo drażnią Adama, a bolesne wspomnienia z przeszłości każą mu się samemu krzywdzić. Co takiego robi Adam i jak to wpływa na jego życie? O tym już musicie przekonać się sami, a także dotrzeć do momentu, w którym ścieżki Idy i Adama połączą się ze sobą. Zapraszam serdecznie do lektury.

Dla mnie była to bardzo przyjemna, czasem smutna, ale też prawdziwa historia życiowa. Nie zawsze jest przecież tak, jak byśmy sobie tego życzyli i zamiast luksusów, mamy notorycznie podkładane kłody pod nogi. Sama też doskonale wiem, jak to jest być nazywaną odludkiem, łamagą czy niezdarą z powodu problemów zdrowotnych. Co prawda zmagam się z czymś zupełnie innym, jednak niektóre rozterki Idy są mi znane doskonale. Osoby z niepełnosprawnością pragną być traktowane na równi z innymi, nie chcą też współczucia i litości. Boją się odrzucenia, niczym zwierzęta oddane do schroniska. Najgorsze, co spotyka takie osoby, to fałszywa atencja.

Książkę cenię też za dodanie motywu zwierzęcego- bardzo kocham koty, dlatego wątek kota Karmela bardzo mnie zauroczył. Zwierzęta, tak jak i ludzie, zasługują na miłość i szacunek, a zachowania Idy i Agaty wykreowane przez pisarkę świetnie to udowadniają.

Książkę serdecznie polecam!

@anna_ziobro_autorka należy do autorek, z której książkami jest mi po drodze i to bardzo. Emocjonalne, delikatne i bardzo uczuciowe książki pozwalają na polubienie się z bohaterami jednocześnie znajdując w nich cząstkę siebie.

#zaścianąciszy to pozycja dla której warto zarwać nockę. Dosyć niespotykana historia Idy, która od lat szkolnych zmaga się z dyskryminacją i okrutnymi żartami. Wiele krzywd nie zdąrzyła przepracować. Wielu sytuacją nie dała rady podołać. Zamknięta w sobie, nie potrafi walczyć o siebie myśląc, że szczęście jej się nie należy. Przez swój stopień niepełnosprawności myśli, że nikt jej nie pokocha. Uważa, że lepiej związać się z rozsądku niż z prawdziwej miłości.

Czytając tą książkę miałam ogromne łzy w oczach. A to wszystko przez sposób w jaki nasza bohaterka postrzega samą siebie, nic nie wartą, z własną wartością zaniżoną do minimum. Byłam bezsilna czytając te momenty w których myślała, że jest zawadą, problemem dla najbliższych. Okrutnie prawdziwa i zarazem niesamowicie smutna historia, która daje nam ogrom przemyśleń.

Dziękuje autorce za taką lekcję codziennego życia. Ja wiem, że przede mną jeszcze nie jedna książka jej pióra.

Kilka słów o cudownej książce ,, Za ścianą ciszy” @Anna Ziobro Wydawnictwo Dragon

Czy ktoś, się kiedyś zastanawiał, jak to jest żyć w ciszy?

Na kartach, tej powieści poznajemy Idę, która przez niepełnosprawność słuchową, mierzy się z ogromem trudności. Historia Idy wzruszyła mnie dogłębnie. Momentami łza w oku się zakręciła. Robiłam sobie przerwy, żeby uspokoić emocje. Bardzo wczułam się w główną postać, może dlatego, że znam osoby mi bliskie, które mierzą się z tym problemem. Anna Ziobro, nie boi się poruszać bardzo ważnych tematów, jakimi są, brak poczucia własnej wartości, brak zrozumienia i akceptacji, odrzucenie. Cała powieść naszpikowana jest ciężkimi tematami. Tak naprawdę to historia dwójki ludzi, pokiereszowanych przez życie… Czy przypadkowe spotkanie zmieni ich życie? Czy i do nich uśmiechnie się w końcu szczęście i po burzy wyjdzie upragnione słońce…

Cudowny, lekki styl pisania autorki mnie zachwycił, los bohaterów wzruszył. Nie zwlekajcie, wyruszcie i wy w tą niezwykłą podróż literacką.

Moje pierwsze spotkanie z autorką wypadło dobrze, może nie spektakularnie,  nie mocno wciagająco, ale własnie dobrze - bo książka jest z tych bardzo poprawnych, ważnych i z morałem.

Nie jest to typowa historia o miłości, a raczej o pokonywaniu własnych trudności, radzeniu sobie z piętnem niepełnosprawności, o tolerancji, o traumie. Cała powieść jest naszpikowana trudnymi tematami, kazdy bohater walczy, próbuje zmienić swoje życie. Jest to opowieść o dwójce pokiereszowanych ludzi, ktorych połączy przypadkowe spotkanie. Książka podobała mi się, jednak brakło mi większych emocji. Nie było wzruszeń, a całość prezentowała się raczej płasko. Nie było porywająco, ale przeczytałam z zaintetesowaniem. Plus za trudny temat, oryginalność i konsekwencję.

"Szczęście nie zależy od tego, czy jest się takim samym jak wszyscy, czy zupełnie innym. Zależy od nas samych. Sami kształtujemy je dla siebie, nieważne w jakim jesteśmy miejscu, czym się zajmujemy ani jak nas widzą inni..."

Myślę, że powyższy cytat oddaje to co znalazłam w książce Anny Ziobro "Za ścianą ciszy" - znalazłam szczęście...

Pomimo tego, że może nie każdy będzie je rozumiał tak jak ja, ale dla mnie ta książka była rewelacyjna... I odnalazłam w niej szczęście chociażby czytając ją byłam szczęśliwa. To nic, że momentami łza zakręciła mi się w oku... po prostu byłam szczęśliwa, że mogę czytać, widzieć te literki...że mogę czuć tę książkę w swoich dłoniach:)

Doceniajmy te cuda każdego dnia...

Wzrok, słuch, dotyk... cieszmy się tym, bo są tacy którzy tego nie znają...

Może się powtórzę, ale takie książki jak Twoja Aniu wzbudzają we mnie chyba dodatkowe emocje... za bardzo wczuwam się i emocjonalnie podchodze do takich bohaterów...

Świat Idy nie jest mi obcy ponieważ córka przyjaciółki chodzi w takich aparatach słuchowych i obie uczyły się niedawno języka migowego.. zresztą to jest takie moje małe marzenie, żeby kiedyś się go nauczyć. Może mi się uda;)

Główna bohaterka nie miała w życiu łatwo. Od najmłodszych lat wyśmiewana z jej "kalectwa"... Najgorzej było z rówieśnikami w szkole, chociaż Maciej był dorosły, a napsuł mi nerwów... ohhh jak ja takich ludzi nie lubię! Nie rozumiem jak można być takim człowiekiem! 😤

Dziewczyna zawsze miała wsparcie w swojej siostrze. Dobrze, że miała kogoś na kim może polegać...

W swoje 30-ste urodziny wpada w sklepie na Adama... ma wrażenie jakby skądś go znała...

Wkrótce poznaje prawdę i wszystko się powoli zaczyna układać w jedną całość.

Adam wychowuje samotnie mała córeczkę i ma swoją tajemnicę...

Ale kto z nas ich nie ma?

Jak myślicie czy tajemnica Adama wyjdzie na jaw?

Jak potoczą się losy Idy i Adama, czy dwoje ludzi zranionych przez życie będzie mogło być ze sobą szczęśliwych...?

Uważam, że jest to jedna z piękniejszych historii jakie czytałam. Myślę, że pomimo tego, że powieść Ani jest smutna i trudna...jest również CUDOWNA!

Pomimo tego jacy jesteśmy i jak ciężko jest nam w życiu zasługujemy na szczęście. I pamiętajcie ono zawsze nadejdzie... nawet wtedy kiedy długo się na nie czeka...

.

Wiem coś o tym...💚

.

Polecam z całego serca!

.

Aniu @anna_ziobro_autorka gratuluję!

.

Napisałaś piękną powieść!

.

Czekam na kolejne Twoje dzieła:*

Historia, która jest poruszająca do głębi. Powieść, która opowiada o ogromnej tęsknocie i pragnieniu by żyć normalnie. Przepełniona bólem i ogromnym smutkiem. Nostalgiczna i skłaniająca ku refleksji nad własnym życiem i docenieniem tego co mamy.

"Początkowo była dość ufna, ale wraz z upływem czasu i rosnąca liczbą upokorzeń, które miała na koncie, stawała się coraz podejrzliwsza i maksymalnie zdystansowana. Z jednej strony to tylko pogarszało sprawę, ale z drugiej dawało jej namiastkę bezpieczeństwa i złudne poczucie, że ma pod kontrolą własne relacje międzyludzkie."

Już pierwsze rozdziały sprawiły, że czułam ogromny smutek i jednocześnie złość. Wydaje mi się, że niektórzy ludzie nie mają w sobie za grosz empatii, taktu i ludzkich odruchów. Myślę też, że wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że nadmiernym zainteresowaniem mogą komuś zaszkodzić. Wydaje mi się, że ludzie, których dotknęła choroba, nie chcą litości i szczególnego traktowania. Pragną przede wszystkim żyć normalnie.

Jedno źle wypowiedziane zdanie może podciąć komuś skrzydła. Może sprawić, że osoba radosna i uśmiechnięta stanie się skryta, zakompleksiona i zamknie się na otaczający świat. Dzieci bywają dla siebie okropne i już od najmłodszych lat trzeba im uświadamiać pewne wartości człowieka i człowieczeństwa.

Z tej powieści można się dużo nauczyć. Uwielbiam wrażliwość autorki i cieszę się, że dała nam ona poznać historię bohaterów, cofając się do ich dzieciństwa na przemiennie, z wydarzeniami z teraźniejszości. Emocje wylewają się z kart tej książki i jestem pewna, że jeszcze długo będzie ona siedzieć w mojej głowie...

Dzisiaj chciałabym Wam opowiedzieć o pewnej trudnej historii, ale równie pięknej i uczulającej nas na wrażliwość i innych ludzi, uczącej tolerancji, akceptacji, pokonywania własnych trudności.

Nikt nie lubi być postrzegany w społeczeństwie, jako ktoś odmienny, ktoś kto odstaje od reszty i staje się często tematem drwin. Od samego początku tak właśnie czuła się Ida… Dziewczyna urodziła się z niedosłuchem, który miał postępować, aż w końcu stanie #zaścianąciszy. Choć była dzielna i starała się mierzyć z życiem takim jakie jest, kilkukrotnie miała ochotę się poddać.

Autorka podejmuje tutaj bardzo ważny temat, temat mówiący o ludziach niepełnosprawnych, ludziach z problemami i o tym, jak odnajdują się wśród innych ludzi.

Każdy z nas skrywa w sobie piękno, jest wartościowy, tylko trzeba to dostrzec. Niekiedy jest to utrudnione, ale dajmy szansę każdemu, a zwłaszcza takim osobom, które mają trochę bardziej pod górkę niż my, które borykają się nie tylko z problemami zdrowotnymi, ale również psychicznymi, bo właśnie to powoduje u nich pewne ograniczenia i fakt, że często skrywają w sobie wspaniale cechy, o których nie chcą mówić przestraszeni rzeczywistością i tym, że nie zostaną zaakceptowani.

Myślę, że takie osoby potrzebują dużo więcej ciepła, wsparcia, zaufania i przysłowiowego kopniaka. Nie czekają na współczucie, wręcz przeciwnie, otaczają się murem trudnym do zburzenia, ale ich ocena własnej wartości często może być bardzo zaniżona. Mając wrażenie, że znaleźli pewien spokój i ustatkowanie trzymają się tego kurczowo, nie zważając na swoje szczęście… to bardzo smutne i przykre, a przecież każdy z nas ma prawo do prawdziwej miłości i szczerej radości.

Autorka kreując postać Macieja bardzo dobrze pokazała jak „zdrowi” ludzie odbierają tych, którzy mają pewne problemy. Egoistyczny bufon, po prostu dupek… szkoda słów, na samą myśl robi mi się słabo i przykro. Nie bądźmy tacy!

To właśnie Idzie poświęcone jest więcej uwagi, ale poznajemy rownież Adama, kolejnego życiowego rozbitka. Samotny ojciec z trudną przeszłością, który niekiedy gubi się otaczającym go świecie…

Choć w pewnym momencie domyśliłam się jak będzie wyglądała końcówka, to aż do ostatniej strony czerpałam z książki nie tylko piękną historię okraszoną bólem i strachem, ale również pewną życiową lekcję.

Przeważnie postrzegamy się jako osoby empatyczne, otwarte na potrzeby drugiego człowieka. Tak jest w teorii, a w praktyce? Gdyby na naszej drodze pojawiła się osoba z niepełnosprawnością, czy potrafilibyśmy wczuć się w jej sytuację? Czy bliskie kontakty z niepełnosprawnym człowiekiem, które pociągają za sobą konieczność zmierzenia się nie tylko z jego ułomnością, ale często również z towarzyszącymi jej lękami, izolacją, czy nawet depresją nie przytłoczyłyby nas?

🍀

Ida, bohaterka powieści Anna Ziobro „Za ścianą ciszy”, jest piękną, młodą kobietą, utalentowaną graficzką, ale przede wszystkim osobą mającą wadę słuchu. I to właśnie ów niedosłuch od zawsze definiuje jej życie. Społeczeństwo odrzuca Idę traktując ją jako odmieńca. W szkole była szykanowana i wyśmiewana. Później, będąc dorosłą osobą, również nie miała łatwo. Ciągłe upokorzenia i strach przed kolejnym agresywnym zachowaniem spowodowały, że nie potrafi uwierzyć w siebie, w to, że może być w pełni samodzielną i niezależną osobą. Ida nie dopuszcza do siebie myśli, że mogłaby wieść normalne życie, kochać i być kochaną. "Szczęście nie zależy od tego, czy jest się takim samym jak wszyscy, czy zupełnie innym. Zależy od nas samych." Tylko, że Idzie z każdym dniem jest coraz trudniej w te słowa uwierzyć.

W jej życiu pojawia się Adam, samotny ojciec sześcioletniej dziewczynki. Czlowiek, którego nie pzeraża jej wada sluchu, ale... No właśnie, Adam sam boryka się z traumatyczną przeszłością. Czy mężczyzna, który nie potrafi uporać się z własnymi demonami może dać wsparcie Idzie?

***

Książka Anny Ziobro choć liczy sobie zaledwie 350 stron, to zawiera ogromny ładunek emocjonalny. Bohaterowie jej powieści muszą zmierzyć się nie tylko z problemem niedosłuchu głównej bohaterki, ale również stawić czoła prześladowaniom i szykanom, czy przepracować traumę związaną ze śmiercią bliskiej osoby. Czytając "Za ścianą ciszy" trudno nie oprzeć się wrażeniu, że my, jako społeczeństwo, jeszcze długo nie będziemy mogli nazwać się otwartym i przyjaznymi w stosunku do osób borykającymi się z przeróżnymi niepełnosprawnościami, tymi fizycznymi, jak i psychicznymi. I choć zmieniamy się, to wciąż wolimy odseparować się od tych "innych". Nadal łatwiej przychodzi nam powiedzieć, ale Ty jesteś biedny i pójść dale, niż zapytac się co u ciebie słuchać, lub zaproponować wspólny spacer.

Choć książka pani Anny nie jest lekturą łatwą i lekką, to zdecydowanie warto poświęcić jej trochę czasu i przeczytać. Polecam!

Ida od małego ma problemy ze słuchem. Teraz będąc dorosłą kobietą wciąż zmaga się z chorobą, która z każdym dniem postępuje coraz bardziej. Nigdy nie miała łatwego życia. W szkole wciąż stawała się pośmiewiskiem innych przez co okropnie cierpiała, choć starała się tego nie pokazywać. Teraz tkwi w toksycznym związku z Maciejem z obawy przed samotnością, ale czy ich uczucia są szczere?

Adam jest samotnym ojcem wychowującym rezolutną sześciolatkę. On również ma za sobą trudną przeszłość o czym świadczą liczne blizny na jego ciele. Ida spotyka go w dniu swoich urodzin, kojarząc jego twarz, ale nie mogąc sobie przypomnieć skąd. Ich znajomość nabierze tempa, ale czy dwa odludki są w stanie sobie zaufać i obdarzyć się prawdziwym uczuciem?

„- Szczęście nie zależy od tego, czy jest się takim samym jak wszyscy, czy zupełnie innym. Zależy od nas samych. Sami kształtujemy je dla siebie, nieważne, w jakim jesteśmy miejscu, czym się zajmujemy ani jak widzą nas inni – powiedział, spoglądając z zadumą na córkę, która nie wydawała się przekonana.”

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Anny Ziobro, ale z całą pewnością nie ostatnie. Autorka w swojej powieści porusza ważny społecznie problem, który najczęściej jest zamiatany pod dywan. Niepełnosprawność nie jest czymś, czego powinniśmy się wstydzić, a przede wszystkim nie jest powodem do kpin i tego typu rzeczy. Kompletnie nie rozumiem ludzi, którzy wyśmiewają takie osoby, bo tutaj nie ma powodu do śmiechu. Takie osoby z całą pewnością nie zastanawiały się nigdy jakby to było, gdyby to właśnie one znalazły się na miejscu pokrzywdzonych. Osoby niepełnosprawne, które są wyśmiewane, pogłębiają poczucie swojej bezużyteczności, często twierdząc, że do niczego się nie nadają i tylko stają się kłopotem dla innych. Najlepszym tego przykładem jest nasza bohaterka Ida, która niemal całe życie wciąż idzie pod górkę. Z każdym dniem traci coraz bardziej słuch z czym nie może się pogodzić. Jej problemy ze słuchem, nie czynią ją gorszą, gdyż tak naprawdę to niezwykle utalentowana, inteligentna oraz wrażliwa kobieta o gołębim sercu. W życiu pragnie kochać i być kochaną, lecz ze względu na problemy chorobowe, stara się nie dopuszczać do siebie innych. Jej toksyczny związek z Maciejem, który jest beznadziejnym mężczyzną nie daje jej radości, ale ona kurczowo się go trzyma, bo uważa, że nie może być wciąż ciężarem dla siostry.

Adam to bohater, który skradł moje serce niemal tak samo szybko jak Ida. To niezwykle przystojny, czuły mężczyzna, który nie potrafi poradzić sobie ze swoimi problemami. Ma wspaniałą i niezwykle mądrą córkę, która nie raz zaskoczy was swoją osobą.

„To ona dawała mu siłę. Sprawiała, że w dni, kiedy wydawało się, że nie będzie w stanie podnieść się z łóżka, ostatecznie wyślizgiwał się z pościeli i starał się najlepiej jak umiał. Kaja bywała nieznośna i uparta. Czasami żarliwie wykłócała się o wszystko, ale Adam potrafił już po kwadransie wszystko jej wybaczyć. Podobnie jak ona miała tylko jego, tak i ON posiadał jakąkolwiek wartość wyłącznie dzięki niej.”

Autorka stworzyła niezwykłą i poruszającą powieść o życiu niepełnosprawnej kobiety, która pragnęła nad wszystko być normalnie traktowana, a jednak doświadczała tego praktycznie tylko ze strony swojej rodziny. Emocje wyczuwalne są tutaj na każdej stronie, a postacie dobrze wykreowane. Przedstawiony świat jest momentami brutalny, aczkolwiek rzeczywisty. Historie takie jak ta, toczą się gdzieś na świecie niemalże każdego dnia. Uczulamy zatem naszych bliskich, dzieci na to, że wyśmiewanie i złe traktowanie kogoś, bo jest „inny” jest krzywdzące. Bądźmy wyrozumiali dla innych, pozwólmy im czuć się normalnymi. Ludzie tacy jak Ida niejednokrotnie są ludźmi lepszymi od nas samych.

"Za ścianą ciszy" to historia, którą tak naprawdę powinien przeczytać każdy z nas, aby zrozumieć jak głęboki może być problem społeczny dotyczący osób niepełnosprawnych. Może właśnie dzięki tej książce, niektórzy zastanowią się dwa razy, zanim zechcą szydzić z osób dotkniętych różnymi chorobami. Polecam z całego serca.

Gdy jesteśmy zdrowi, nic nam nie dolega, bierzemy to za pewnik. Jednak spróbujcie postawić się na miejscu głównej bohaterki powieści. Co byście zrobili, gdyby każdy kolejny dzień odbierał Wam część suchu? Ja po części wiem jak to jest, ale tylko po części, gdyż przewodni temat książki, jakim jest utrata słuchu nie jest mi obcy. Mam w swoim otoczeniu osobę, która jest głuchoniema i wiem jak czasami ciężko jest takiej osobie funkcjonować na równi z ludźmi bez tego uszczerbku na zdrowiu. 

Podobało mi się to z jak wielką wrażliwością i wyczuciem autorka podeszła do wątku niedosłuchu. Pokazała nie tylko to, jak niełatwo żyje się takim osobom, ale i udowodniła, że dzięki pomocy, wskazaniu kierunku, z powodzeniem każdy niedosłyszący może nie tylko dać sobie radę w codzienności, ale i spełniać marzenia.

"Szczęście nie zależy od tego, czy jest się takim samym jak wszyscy, czy zupełnie innym. Zależy od nas samych. Sami kształtujemy je dla siebie, nieważne w jakim jesteśmy miejscu, czym się zajmujemy ani jak widzą nas inni."

Autorka porusza również problem szykanowania i poniżania w szkole przez uczniów dzieci z niepełnosprawnością. Obserwujemy także to jak trudno poradzić sobie ze stratą bliskiej osoby. Trzeba wówczas zmierzyć się z żałobą, bólem, tęsknotą, pustką i osamotnieniem czy tak jak Adam samotnym ojcostwem. Pojawi się też wątek odrzucenia, adopcji, samookaleczenia, myśli samobójczych, braku wiary w siebie, potrzebie akceptacji czy toksycznego związku.

"Pewne rzeczy są tak nieprzyjemne, że lepiej o nich nie mówić, bo kiedy pozwoli się im wybrzmieć i ujrzeć światło dzienne, stają się jeszcze gorsze."

Choć książka zawiera sporo trudnych i smutnych tematów, to gdzieś w tym wszystkim przebija się nadzieja na lepsze jutro, dobro, uśmiech i nuta romantyzmu. Trzeba też pamiętać, że nic nie jest nam dane na całe życie. Coś przemija, ale i coś nowego się zaczyna.

Książka dostarcza ogrom emocji i uczuć, przed którymi czytelnik nie ma szansy uciec. Anna Ziobro tak pokierowała fabułą, że nie sposób nie współodczuwać wszystkiego wraz z Idą i Adamem. Bardzo szybko nawiązujemy z nimi nić sympatii, trzymamy kciuki, by im się udało.

"Czasami chciała oddać się marzeniom, że ją też kiedyś coś takiego spotka, zwykle jednak trzymała wyobraźnię w cuglach, znając własne ograniczania i mając świadomość nikłych szans na to, że ktoś naprawdę ją pokocha."

"Za ścianą ciszy" to dojrzała, życiowa, przyjmująca i pozostawiająca wyrwę w sercu powieść. To jedna z tych książek, które są bardzo potrzebne, by ludzie zrozumieli, że nie można stygmatyzować, piętnować osoby z niepełnosprawnością. Polecam gorąco!

Witajcie

Nie czytałam wcześniej książek Anny Ziobro ale po przeczytaniu „Za ścianą ciszy” wiem, że warto zapoznać się z twórczością tej autorki.

Ida świat dla niej nie był łaskawy. Kobieta traci słuch i niebawem może stać się zupełnie głucha. I z tego też powodu tkwi w toksycznym związku. Wydarzania z przeszłości powodują, że nie wierzy w siebie, ani w to, że mogłaby prowadzić normalne życie. W trzydzieste urodziny Ida spotyka Adama, który samotnie opiekuje się sześcioletnią córką. Mężczyzna na swoich plecach dźwiga trudną przeszłość świadczy o tym każda blizna na jego ciele.

Oboje są osamotnieni, poturbowani i niepasujący do świata.

Czy tych dwoje rozbitków ma jeszcze szansę na szczęście?

Autorka w książce porusza bardzo trudne społeczne tematy takie jak relacje rówieśników w stosunku do osoby niepełnosprawnej, relacje rodzinne, odrzucenie, samotność, autodestrukcja. Często przechodzimy obok tych problemów nie zwracając na nie uwagi, a niejednokrotnie są częścią otaczającego nas życia.

Bohaterowie bardzo dobrze wykreowani bardzo realni ze swoimi wzlotami i upadkami. poznajemy Idę jej życie teraźniejsze jak i przeszłość. Niepełnosprawność jest przyczyną traumatycznych wydarzeń jakie spotykają bohaterkę ze strony rówieśników, które maja swoje skutki w życiu późniejszym. Ida staje się osobą wycofaną, nie wierzy w siebie, zamyka się w sobie i staje się nieufna do ludzi. Ważną rolę w życiu Idy pełni siostra, która ją wspiera i motywuje. Następnie pojawia się Adam, który nie miał łatwego życia, był adoptowany, a teraz jest samotnym ojcem.

Opowieść bardzo emocjonalna niejednokrotnie płynęła mi łza podczas czytania, czułam momentami złość na otoczenie, w którym żyli bohaterowie. Nakłania czytelnika do refleksji nad życiem, światem, który nas otacza.

Jest to piękna emocjonalna książka, którą warto przeczytać.

„Za ścianą ciszy” Anny Ziobro to książka, która mnie poruszyła i wywołała lawinę uczuć. Tu nic nie jest proste i oczywiste, zupełnie jak w życiu.

Główną bohaterką jest Ida, kobieta, która nie ma łatwego życia ze względu na swoją niepełnosprawność. Od urodzenia nie słyszy na prawe ucho, a lewe wspomagane jest protezą. Przez to urządzenie i niedosłuch Ida doświadcza wielu przykrości, co skutkuje ogromnym brakiem wiary w siebie i nadziei na ułożenie sobie życia. Książkę czytało mi się szybko, mimo że nie jest ona łatwa w odbiorze. Pełno w niej bólu, smutku, przygnębienia i szarej rzeczywistości. Autorka umiejętnie dozowała te emocje. Poruszone wątki wiele razy skłoniły mnie do myślenia. Podobało mi się przedstawianie wydarzeń z kilku różnych perspektyw. Ten zabieg pozwolił lepiej poznać bohaterów i kierujące ich zachowaniem motywy. A zakończenie, chociaż nie ułożyło się po mojej myśli, rozkleiło mnie.

Jeśli macie ochotę na lekturę pełną emocji, często niełatwych emocji, to polecam Wam sięgnąć po książkę „Za ścianą ciszy”.

Anna Ziobro w swojej drugiej powieści pisze o niełatwych tematach: odrzuceniu, braku akceptacji siebie, niepełnosprawności. Za ścianą ciszy wzbudza szereg emocji, a przede wszystkim zachęca do refleksji.

W pierwszej części powieści autorka w naturalny sposób przeplata teraźniejszość z przeszłością. Pokazuje, jakie wydarzenia i doświadczenia wpłynęły na bohaterkę. Ida od urodzenia była wychowywana przez rodziców w atmosferze miłości i akceptacji. Już pierwszego dnia w szkole jako małe dziecko zetknęła się z odrzuceniem. Problem ze słuchem, który do tej pory był dla niej codziennością, nagle stał się poważną przeszkodą w nawiązywaniu relacji.

To, czego szkoła “nauczyła” Idę, to brak wiary w siebie, akceptacji swoich problemów. Wie, że nie może zaufać ludziom, a otoczenie nie udzieli jej wsparcia. Wydaje się jej, że musi na nie zasłużyć – dlatego tkwi w związku, w którym odwdzięcza się partnerowi na każdym kroku tylko za to, że z nią jest.

Język tej powieści jest prosty, ale trafia do odbiorcy. Anna Ziobro nie pozwala się czytelnikowi oderwać od lektury, ale także nie umniejsza w ten sposób problemów. Nie ma tu porywającej akcji, bo Za ścianą ciszy to książka o emocjach. Anna Ziobro opisuje jedynie wydarzenia, które miały decydujący wpływ na uczucia i emocje bohaterów.

Za ścianą ciszy może wzbudzić w czytelniku masę emocji. To wzruszenie i smutek. Złość na rzeczywistość, w której żyją bohaterowie. A także złość na samych bohaterów. Czytelnik będzie trzymał kciuki za ich kolejne kroki w uczeniu się życia na nowo.

O braku tolerancji często mówimy w kontekście orientacji seksualnej lub poglądów politycznych. Mówimy o niej także w kontekście nas – dorosłych. Anna Ziobro w swojej powieści przeniosła ten problem na dzieci i młodzież, a także na pozornie błahe sprawy.

Cudowna, przejmująca historia, a zarazem niezwykle bolesna. Autorka niesamowicie operuje słowem sprawiając, że uczucia targające bohaterami są wręcz namacalne. Sprawia, że chce się ich utulić w cierpieniu, po prostu być, by więcej nie byli skazani na pustkę i samotność. Cała fabuła jest na tyle intrygująca, że książka staje się praktycznie nieodkładalna. Na długo pozostanie w mojej pamięci i często będę wracać myślami do bohaterów, których pokochałam całym sercem. Bardzo wam ją polecam. Dziękuje @wydawnictwo_dragon za egzemplarz.

Ida nigdy nie miała łatwo. Od urodzenia ma problemy ze słuchem co wielokrotnie powodowało przykre komentarze i docinki ze strony rówieśników. Przez co Ida kompletnie nie wierzy w swój możliwość, jest nieufna oraz izoluje się od innych. Na domiar złego okazuje się że jej choroba postępuje co w konsekwencji prowadzi do tego że straci całkowicie słuch. Pewnego dnia na swojej drodze spotyka Adama, który jest samotnym ojcem, a jego bolesna przeszłość zdecydowanie odcisnęła na nim piętno. Czy przypadkowe spotkanie odmieni ich los? 

"Za ścianą ciszy " to niezwykle przejmująca powieść pełna emocji. To zdecydowanie jedną z tych książek które są nieodkładalne. Wydarzenia z przeszłości przeplatają się z tymi z teraźniejszości dzięki czemu możemy lepiej zrozumieć niektóre zachowania czy decyzje bohaterów. Mimo ogromu smutku i samotności który momentami wręcz przytłacza całość czyta się niezwykle szybko. Książka  zmusza do refleksji i zastanowienia się jak brak akceptacji, wykluczenie czy bierne przyglądanie się  krzywdzie potrafi odcisnąć piętno. Dzięki niezwykle plastycznym i obrazowym opisom możemy o wiele lepiej zrozumieć osoby niedosłyszące, postawić się w ich sytuacji i zobaczyć z czym muszą się mierzyć. Autorka porusza również  szereg ważnych tematów takich jak dyskryminacja i prześladowanie w szkole. Pokazując jak brutalna i okropna może być młodzież oraz dzieci. Mówi również o odrzuceniu, samookaleczeniu, bezsilności oraz braku wiary w siebie i swoje możliwości oraz o toksycznych relacja w jakie potrafimy się wplatać. Pokazuje że każdy z nas ma marzenia które niezwykle łatwo można zdeptać tak jak poczucie wartości drugiego człowieka. Ale pomimo tego autorka daje również nadzieję na szczęście.  

Bardzo polecam bo to naprawdę cudowna i bardzo mądra książka po która zdecydowanie warto sięgnąć.

Czy macie tak, że przeczytaliście debiut Autora i wiedzieliście, że każdą kolejną książkę chcecie czytać?

Ja mam tak z Anią 💚 Dlatego gdy zobaczyłam, że pojawi się Jej kolejna powieść to wiedziałam, że muszę przeczytać.

Ida to kobieta, która od urodzenia nie słyszy na jedno ucho a w drugim stopniowo traci słuch. Doświadczenia z dzieciństwa spowodowały, że jej poczucie własnej wartości jest bliskie zera. Uwikłana w toksyczny związek boi się go zakończyć ze strachu przed samotnością. Jest zdania, że z jej niepełnosprawnością nie ma szansy na nic innego.

W dniu urodzin spotyka w sklepie mężczyznę, który wydaje jej się znajomy... Co dalej? Sprawdźcie sami.

Ta książka jest dla mnie dowodem na to, że Autorka ma wiele twarzy i jeszcze wiele do pokazania. Powieść kompletnie inna od wcześniejszej, dotykająca kolejnego trudnego tematu a jednak tak samo doskonała.

Doskonała w swej prostocie przekazu, dotykaniu emocji czytelnika, malowaniu postaci i uczuć.

Ja czułam to co czuje Ida. Nie da się ukryć, że choć czasami byłam na nią zła, że tak zamyka się przed światem to jednocześnie rozumiałam jej strach. Mogłam sama go poczuć.

Tej powieści się nie czyta ją się odbiera. Ania z łatwością grała na moich emocjach doprowadzając mnie do łez czy złości. Czasami czułam się też bezsilna i to było najgorsze z uczuć. Na pewien czas zostałam wchłonięta w inny świat, pełen ciszy, smutku, braku nadziei... Ania pokazała mi, że przy Jej pomocy mogę go poznać i zrozumieć.

Autorka jest po prostu mistrzynią.

Utwierdziłam się w przekonaniu, że zdecydowanie, każdą Jej książkę biorę w ciemno!!!

Poza tym to nie jest ,,tylko" dobra powieść, to książka która w pewnym stopniu otwiera oczy. Mam po niej wiele refleksji, przemyśleń...

Nie powiem, że warto przeczytać bo tę książkę koniecznie!!! należy przeczytać.

Aniu 💚 wielkie gratulacje. Twoje książki zostają nie w głowie a w sercu 💚

"Ido, cały świat może być nienormalny , ale nie ty..."

Piękna, utalentowana dziewczyna, później kobieta, która ma jedną wadę. Cierpi na niedosłuch. Ale czy to faktycznie wada? Może to stanowi o jej wyjątkowości? Na pewno nie sądzą tak rówieśnicy, z którymi musiała mierzyć się codziennie, dopóki nie zaczęła nauki w szkole średniej. Musiała znosić docinki, głupie żarty, szykanowanie... Po nagłej śmierci ojca, u którego zawsze szukała oparcia i je dostawała, czas dojrzewania młodej dziewczyny zachwiał jej wiarą w siebie i normalne życie. Stroni od przyjaciół, a jej cichym azylem jest spędzanie czasu przy tworzeniu grafik komputerowych, które są bajkowe, niesamowite. Spotyka Adama, który samotnie wychowuje sześcioletnią córkę. Mężczyzna ma za sobą bolesną przeszłość, która objawia się ranami zadawanymi w zaciszu własnej łazienki, a jego ciało zdobione jest starymi i świeżymi bliznami. Przypadkowe spotkanie Idy i Adama odmieni ich życie, ale czy będzie im dany happy end? Czy dwójka ludzi z rysami na swoich życiorysach, a także ciałach, będą w stanie zaufać sobie nawzajem?

Bardzo emocjonująca książka, która wciąga w historię Idy od pierwszych stron. Poraża okrucieństwem wymierzonym w niewinną dziewczynę, której pogłębiający się niedosłuch dostarcza wielu przykrości i zmartwień. "Ida-inwalida" prześladuje ją od czasów szkolnych i rzutuje to na jej dorosłe życie. Wiem, że to fikcja, ale każda osoba z niepełnosprawnościami na pewno musiała bądź musi się mierzyć z przeróżnymi epitetami na swój temat. Jest to przykre. Autorka w bardzo delikatny sposób poruszyła wrażliwy temat, jak rodzina, rówieśnicy, osoba niepełnosprawna patrzą na tę inność.

"Za ścianą ciszy" oparta jest na wydarzeniach, które w życiu Idy miały swoje miejsce będąc nastolatką, a także w czasie rzeczywistym, kiedy to Ida jest już trzydziestoletnią kobietą. Zgrabnie przeskakujemy w czasie i łatwo można się w tym odnaleźć co uznaję za duży plus. Pióro autorki jest przyjemne, język prosty, przez co książkę czyta się szybko i przyjemnie. Nie czytałam jeszcze nigdy książki w tejże tematyce i zaskoczeniem dla mnie jest, że naprawdę mi się podobała. Pani Ania ujęła mnie tą historią i co tu więcej mówić, musicie przeczytać tę książkę! Serdecznie Wam polecam 🙂

Każdy z nas o czymś marzy. Niezależnie od tego czy jest to osoba młoda, starsza, zdrowa, chora.

Ida jest niepełnosprawna i coraz gorzej słyszy. Jest w nieszczęśliwym związku. Uważa, że musi być idealną partnerką, bo to i tak cud, że ktoś chce z nią być. Pewnego dnia poznaje Adama. Od tego momentu ich drogi coraz częściej się przecinają.

Jak potoczy się dalej historia Idy? Przeczytaj.

"Za ścianą ciszy" to piękne napisana, przejmująca i dająca do myślenia powieść. Znajdziemy w niej ogrom różnych emocji i poznamy świat Idy, który różni się od znanego większości z nas.

Autorka niezwykle delikatnie i z dużym wyczuciem porusza temat niepełnosprawności. W obecnych czasach, często nie chcemy dostrzegać ludzi ułomnych, starszych, z problemami. A to zazwyczaj osoby wrażliwe, inteligentne, uczuciowe, takie jak Ida.

Mnie książka niezwykle poruszyła. Czasami sama mam ochotę na chwilę w zupełnej samotność i ciszy, ale świat bez dźwięków wydaje mi się przerażający.

Autorka w swojej powieści próbuje oswoić nas z niepełnosprawnością i pokazać, że życie z nią może być cudowne i wartościowe.

[RECENZJA]

ZA ŚCIANĄ CISZY

Autor: Anna Ziobro

Wydawnictwo: Dragon

Premiera: 16.06.2021

Anna Ziobro zadebiutowała powieścią obyczajową TYSIĄCKAWAŁKÓW, tym razem wraca z nową książką ZA ŚCIANĄ CISZY i porusza ważny, ale też trudny temat niepełnosprawności. Jest to moje pierwsze spotkanie z Autorką. Książkę poleca Edyta Świętek.

Główna bohaterka Ida to młoda i atrakcyjna kobieta, bardzo wrażliwa i delikatna, z powodu swojego niedosłuchu nigdy nie miała w życiu lekko. Już w szkole spotykały ją często nieprzyjemne sytuacje, wiele razy cierpiała i było jej przykro, że rówieśnicy traktują ją inaczej. W książce Autorka aktualne wydarzenia przeplata ze wspomnieniami bohaterki z wcześniejszego okresu. Dzięki temu Czytelnik lepiej poznaje Idę. Z biegiem czasu sytuacja ze słuchem pogarsza się. Ida coraz bardziej nie słyszy i obawia się, że przyjdzie taki dzień w którym nie będzie słyszała zupełnie niczego. W obawie przed samotnością związała się z Maciejem. Jednak kobieta coraz bardziej przekonuje się, że jest to toksyczny związek i postanawia zakończyć znajomość. W każdej sytuacji może liczyć na wsparcie swojej siostry Agaty. Kobiety dużo ze sobą rozmawiają, dzielą się swoimi radościami i smutkami. Zmiany w życiu głównej bohaterki przynoszą jej 30 urodziny na których poznaje Adama. Mężczyzna również nie miał w życiu lekko, na jego sercu i umyśle wciąż tkwią rany. Czy los w końcu się odmieni i Ida zazna prawdziwego szczęścia? Jaką relację nawiąże z Adamem? Czy mężczyzna będzie jej wart, a może w finale okaże się kolejnym draniem?

Jeśli jesteście zaciekawieni historią Idy to serdecznie polecam Wam sięgnąć po książkę ZA ŚCIANĄ CISZY – prawdziwa, emocjonująca i wzruszająca historia, która mogła spotkać nie jedną kobietę. Autorce udało się bardzo dobrze wykreować bohaterów, a przede wszystkim poruszyć ważny temat, skłonić Czytelników do refleksji, przypomnieć i pokazać czym jest niepełnosprawność, z jakimi dylematami borykają się osoby cierpiące na jakąkolwiek chorobę. Zawsze powinniśmy najpierw pomyśleć a potem zrobić. Nie piętnować i nie stygmatyzować, tylko pomagać, wspierać i podawać pomocną dłoń jeśli trzeba. Przyjemny styl Autorki, powieść dojrzała, ważna, przenikająca do serca, duszy i umysłu. Wartościowa i mądra lektura.

„- Szczęście nie zależy od tego, czy jest się takim samym jak wszyscy, czy zupełnie innym. Zależy od nas samych. Sami kształtujemy je dla siebie, nieważne, w jakim jesteśmy miejscu, czym się zajmujemy ani jak widzą nas inni.”

Anna Ziobro po raz kolejny pokazała, że pisząc swoje powieści kieruje się sercem. „Za ścianą ciszy” to historia przepełniona emocjami, delikatna, prosta i trudna. I właśnie w tej swojej prostocie najpiękniejsza. Dlaczego? Bo każdy może utożsamić się z problemami głównych bohaterów. Są oni rzeczywiści, przeżywają swoje wzloty i upadki, popełniają błędy. Bije od nich radość i pasja, ale też smutek i cierpienie. W tym wszystkim przedstawiona jest prawdziwość i brak wyidealizowania.

Ida od dziecka była traktowana inaczej. Jej głuchota powodowała, że rówieśnicy jej nie rozumieli, a wręcz postrzegali jako kalekę. Ogromnym wsparciem jest dla niej siostra - Agata. I ta siostrzana więź ma wielkie znaczenie dla sensu fabuły. Te wszystkie wydarzenia i inność Idy spowodowały, że dziewczyna nie potrafi znaleźć swojego szczęścia.

Ale, gdy poznaje Adama... Świat wcale się nie zmienia. Co to, to nie. Jednak zainteresowanie Adama i chęć poznania Idy, jako osoby a nie kogoś „ułomnego” powoduje, że Ida zaczyna szczerze się uśmiechać.

Adam również wiele przeszedł, jego blizny na ciele sugerują trudną przeszłość. Do tego jest samotnym ojcem, który ciężko pracuje. Ale jego znajomość z Idą przynosi chwile ukojenia.

Podobało mi się, że wszystko toczyło się takim naturalnym rytmem. Nikt i nic nie przyśpieszał biegu wydarzeń. Chociaż zarówno Adam, jak i Ida potrafili komplikować sobie życie, to w pełni rozumiałam ich sposób postępowania. Czy odważą się na odrobinę szczęścia? To będzie trudna droga, a walka żmudna, jednak ogromnie polecam Wam „Za ścianą ciszy” przepełnioną emocjami!

Ida od zawsze ma problem ze słuchem. Nosi aparat słuchowy, który co prawda przez lata pomaga jej w miarę normalnie funkcjonować, to jednak to maleńkie urządzenie ją kategoryzuje. W oczach rówieśników zawsze jest tą inną, gorszą i co zabrzmi wręcz niedorzecznie, często przezywana jest inwalidką. Bardzo wpływa to na jej kontakty z kolegami z klasy i rujnuje jej poczucie wartości. Kiedy dorasta, niestety nie jest lepiej. Żyje w świecie, który sama sobie stworzyła. Mężczyzna, z którym jest, to egoista, który traktuje ją przedmiotowo, a ona woli z nim być, niż zostać sama. Nadchodzi jednak moment kiedy Ida mówi dość. Poznaje wtedy Adama, mężczyznę, który ukrywa coś równie wstydliwego co ona. Czy ta dwójka ma szansę poznać się lepiej ?

Bardzo, ale to bardzo rzadko trafiam na powieści, gdzie któryś z bohaterów boryka się niedosłuchem czy głuchotą. To chyba nie jest popularny temat, a szkoda. W dzisiejszym świecie coraz więcej ludzi będzie popadać na tę przypadłość. Rozejrzyjcie się wokół, prawie wszyscy w słuchawkach, a to pierwszy krok do pogorszenia słuchu. Zresztą, teraz wystarczy, że ktoś mówi do nas w maseczce. Słyszycie dobrze? Nie sądzę.

Ida niedosłyszy od zawsze, i chociaż w zasadzie umie sobie z tym radzić, coś w jej wychowaniu zostało moim zdaniem zaniedbane. Ma kochających rodziców, siostrę, którzy ją dopingują, wspierają, a jednak jest strasznie wyalienowana. Żyje wręcz w ciągłym strachu, mając nad sobą wyrok głuchoty. Doskonale rozumiem jej lęk, strach w wielu sytuacjach, brak pewności siebie, ale z drugiej strony nie mogę pojąć tego, że czuje się aż tak gorsza od innych. Może to fakt, że wciąż trafia na nieodpowiednich ludzi wokół siebie? Dlatego, że woli nie wychylać się ze swojej strefy komfortu?

Drugi z bohaterów, Adam, też przeszedł w swoim życiu bardzo wyboistą drogę. Od najmłodszych lat z deficytem rodzicielskiej miłości, boi się obdarzać ludzi zaufaniem. Znajomość z Idą jest pełna zaskakujących zwrotów akcji, dramatycznych wydarzeń i wstydliwych wyznań.

Autorka sprawiła, że w tej historii nie ma oczywistych sytuacji, wszędzie kryją się tajemnice, duchy z przeszłości, co sprawia, że czyta się tę książkę z zapartym tchem. Potrafiła połączyć dwie tak skrajnie różne postaci, z takim bagażami doświadczeń. Jest niepokojąco, dramatycznie, poleją się łzy, gdy zapłaczemy nad losami Idy czy Adama, ale nie brak tu i ciepła, romantyzmu. Jednak to, co najważniejsze w tej książce, to dla mnie takie przesłania. Obserwujmy ludzi na swojej drodze, wyciągajmy pomocną dłoń, nie pozbawiajmy szansy tych, którym samo życie zabiera coś, czego nie da się wycenić żadnymi pieniędzmi- zdrowia. Tytułowa ściana ciszy, dla naszej bohaterki, chwilami stawała się ścianą z najprawdziwszego muru, nie do przebicia.

Chciałabym tutaj bardzo podziękować autorce, za pokazanie problemów osób niedosłyszących. Sama noszę dwa aparaty słuchowe już... no dobra, długo ;) Wiem, jak ciężko spotykać się w gwarnych miejscach, jak czuć wstyd, kiedy nie słyszysz, co ktoś do ciebie mówi. Z tym da się żyć, ale nie jest komfortowo. Co ciekawe, nie jest łatwo wytłumaczyć drugiej osobie, na czym polega niedosłuch, bo o dziwo, często nie chodzi o głośność, a o sposób mówienia do osoby niedosłyszącej. Wiecie, że często jest tak, że wystarczy, że mówisz coś za plecami, by taka osoba cię po prostu nie słyszała? Ileż zabawnych sytuacji miewam z tego powodu, a czasem też niestety niezręcznych. Im więcej takich książek, tym większe doinformowanie społeczeństwa o problemie, to pomoże w rozumieniu takich niepełnosprawności.

Jestem zauroczona! „Za ścianą ciszy” to poruszająca historia pełna emocji, bólu, odrzucenia, strachu o każdy następny dzień, miłości, zrozumienia i wzajemnej akceptacji... Nie spodziewałam się, że ta, tak tocząca się swoim naturalnym, nieśpiesznym rytmem historia tak bardzo mnie zaciekawi i poruszy. Autorka przedstawia nam bohaterów, ich codzienne problemy, wzloty i upadki w bardzo wrażliwy i nieprzerysowany sposób, nadając tej powieści prawdziwej autentyczności. Książka zdecydowanie zmusza do refleksji i chwili małej zadumy. Ja nie mogłam się oderwać, bardzo mocno przeżywałam każdą decyzję Idy, czułam jej strach przed zupełną ciszą, razem z nią uczyłam się życia bez dźwięków. Bardzo zachęcam Was do lektury tej wyjątkowej książki! Nie można przejść obok niej obojętnie.