Za bandą

Jamie ujął mnie za serce swoją postawą chęci chronienia swojej mamy, a później przelał swoją całą miłość na Pippy. Uroczy mężczyzna z niego tak ogólnie. Odczuwam wielką dumę czytając rozwój jego osobowości, jak stawał się dorosłym mężczyzną walczącym o to czego pragnie.

Historia Pippy bardzo mnie wzruszyła, biedulka przeżyła okropny związek z mężczyzną, który podcinał jej skrzydła z każdym dniem. Na szczęście natrafiła na swoją sympatią z młodzieńczych lat, który pomógł odnaleźć jej swoją wartość i odwagę do walki o swoje marzenia.

Nie mogłabym zapomnieć o uroczej relacji drużyny z trenerem, śmiałam się do upustu, kiedy trener kazał chłopakom się zakolegować.

Relacja pomiędzy dwójką bohaterów jest idealnie opisana, nic nie zabrakło mi w tej relacji. Rozpłynęłam się, kiedy Jamie przyznał się do swoich uczuć względem Pippy już za czasów szkolnych i pragnął z nią być. Urocza z nich para. Wiem, że będę wracać do tej dwójki 🥰

Zapraszam na mój profl:

[Adres usunięty]

( współpraca reklamowa )

On jest hokeistą, ona jego asystentką. Chodzili razem do liceum, on od zawsze się jej podobał, w końcu był szkolną gwiazdą. Gdy dziewczyna po raz pierwszy przekracza próg jego domu uświadamia sobie, że on jej nie pamięta. Nie mogła pomylić się bardziej. Tak się składa, że Jamie również mial obsesje na punkcie Pippy już w szkole. Teraz, gdy został jej szefem tym bardziej stara się ukryć uczucia, które do niej żywi. Czy mu się to uda?

Zagraniczny hit, do którego byłam bardzo pozytywnie nastawiona. Główny bohater to totalny słodziak i chodząca zielona flaga. Przygarnął bezdomnego pieska, a przez to, że jest hokeistą i często nie ma go w domu, potrzebował kogoś, kto pomoże mu się zaopiekować suczką. Poprosił o asystentkę i została przydzielona mu właśnie Pippa, jego licealny obiekt westchnień. Dla Jamiego bardzo ważne są relacje rodzinne, opiekuje się swoją chorą mamą, zrobi dla niej wszystko. Jest opiekuńczy i kochający.

Od książki bije komfort, jeżeli szukacie miłej historii, w której się zakochacie to polecam wam „Za Bandą”. Pippa zawsze chciała zostać piosenkarką, jednak przez traumatyczne przeżycia i presję ze strony rodziny nigdy nie obrała wymarzonej ścieżki. Jamie motywuje ją i pomaga w tym, aby sięgnęła gwiazd. Ich relacja była piękna i zdrowa. Książka ma wiele spicy scen, które mi się podobały. Na pewno rozgrzeje was w te chłodne dni haha!

Byłam sceptycznie nastawiona do opis myśli Jamiego, w których myślał o tym, co zrobiłby Pippie. Gość nie spędził z nia dużo czasu i już myślał tylko o tym, żeby się z nią przespać. Oczywiście poczekał z tym faktem do odpowiedniej chwili, ale przez te myśli momentami czułam się zdegustowana.

„Trwałabym w tym wiecznie, gdybym miała pewność, że nie złamie mi to serca.”

Pippa Hartley to dziewczyna, która jest na zakręcie życiowym. Od dziewiątej klasy chodziła z chłopakiem, a potem wyruszyła z nim w trasę koncertową, by w końcu zostać zastąpioną przez kogoś innego. To duży cios dla niej, bo zawsze marzyła o muzycznej karierze, jednak jej ex przyczynił się do tego, że od miesięcy nie dotknęła nawet gitary.

Kiedy nagle traci pracę, ma wrażenie, że grunt usuwa jej się pod nogami. Wtedy pojawia się propozycja pracy jako asystentka nowego bramkarza NHL. Dziewczyna wie, że tonący brzytwy się chwyta, więc zamierza być najlepszą asystentką jaką miał. Problem polega na tym, że to Jamie Streicher, chłopak w którym się dawno temu podkochiwała i który nigdy nie zwracał na nią uwagi.

Jamie Streicher, utalentowany bramkarz, który przeniósł się do Kanady, by zaopiekować się matką, która ma napady lękowe. Jest cennym nabytkiem Vancouver Storm, dlatego drużyna pomaga mu się zaaklimatyzować w nowym miejscu. Jego burkliwa natura sprawia, że jego początki z asystentką nie są łatwe. Mężczyzna ma wiele na głowie. Bycie na szczycie to wielka odpowiedzialność, a przygarnięcie bezdomnego psa z pewnością nie jest najlepszym pomysłem, zwłaszcza, że na nic nie ma czasu. Ale od czego są asystentki.

Obydwoje udają, że nie pamiętają się z czasów szkolnych. Krążą wokół siebie, ale im bardziej się do siebie zbliżają, tym coraz lepszy wpływ na siebie mają.

”Nie mogę do cholery przestać myśleć o Pippie Hartley. Zawsze tak było.”

Podobało mi się to, że Pippa serio potraktowała problemy mamy Jamiego. Często towarzyszyła jej na meczach, aby mogła zobaczyć syna w akcji, co było słodkie. Dziewczyna posiadała łagodne uosobienie i miała serce na dłoni. Niestety poprzedni związek bardzo ją skrzywdził i trudno jej stanąć na nogi i uwierzyć w siebie. Kiedy ktoś bez przerwy powtarza nam, że nie mamy wystarczająco talentu, to niestety zaczynamy wątpić we własne umiejętności. Dlatego cieszyłam się, że Streicher był tak dużym oparciem dla niej. Tak naprawdę od zawsze był jej fanem numer jeden i to widać. Właśnie tak powinny wyglądać zdrowe związki.

„Pippa dziś ani na chwilę mnie nie zostawiła, nawet kiedy uparcie próbowałem odesłać ją do domu w przypływie paniki i wstydu. Jest przy mnie od samego początku, jeszcze zanim byliśmy razem i wiem, że nawet jeśli rekonwalescencja mojej mamy potrwa dłużej, nie będę w tym sam.

Podobała mi się relacja Pippy z siostrą, a także to jak chłopaki z drużyny chcieli szybko zgrać się ze swoim nowym bramkarzem.

Każdy z bohaterów ma własne problemy i w jakiś sposób ewoluował przez te trzysta parę stron. Może nie do końca odpowiadała mi ilość zbliżeń, bo choć na początku czuło się tę intymność, tak później autorka chyba trochę się pogubiła.

Dobrze się bawiłam w towarzystwie Pippy i Jamiego, więc chętnie przeczytałabym kolejny tom.

„ Pippa jest moją drugą połówką na zawsze. Teraz to wiem. Myślę, że zawsze to wiedziałem”

Kolejna hokejowa książka za mną, tym razem z perspektywy autorki, po którą sięgnęłam po raz pierwszy. Motyw slow burn i hokeja w jednej powieści musiał skraść moje serce.

I tak się stało. Ta pozycja wzbudziła we mnie bardzo pozytywne emocje już od pierwszych rozdziałów. Wątek dwóch osób, które spotykają się po latach i w liceum skrycie się w sobie zakochały, naprawdę potrafił wciągnąć.

Mam wrażenie, że książka w dużej mierze opiera się na schematach i motywach często pojawiających się w tego typu literaturze. O ile szablonowe podejście i „odgrzewane kotlety” często mnie odrzucały, tutaj było inaczej.

Myślę, że kluczem do tego jest sposób, w jaki zostali zbudowani główni bohaterowie. Oboje mają wady, ale i zalety, zmagają się z trudnościami życia, pragnąc jednocześnie czegoś więcej. To sprawia, że są bardzo ludzcy. A kiedy już slow przechodzi w burn, lepiej mieć pod ręką gaśnicę, bo robi się naprawdę gorąco.

Sceny zbliżeń tej pary zasługują na szczególne uznanie. Pełne namiętności i intensywnej atmosfery, a przy tym nie wulgarne, lecz estetyczne. Przyznam, że bardzo przyjemnie się je czytało, choć na końcu czułam lekki przesyt ich ilości.

Jeśli mam wskazać jeszcze jeden aspekt, który mnie uwierał, to brak dramatycznego wydarzenia, które mogłoby choć na chwilę wyciągnąć bohaterów z tej różowej bańki. Bez tego nie mogę powiedzieć, że historia jest zła, ale z takim elementem mogłaby zyskać na intensywności i być dla mnie idealna, 10 na 10 😉

To przyjemna opowieść, która z pewnością przypadnie do gustu wielu osobom. Ma w sobie stałe elementy, które kochają wszyscy, a przy tym szczyptę pikanterii, która sprawia, że książkę chce się czytać! Z pewnością kiedyś do niej wrócę, a na razie z niecierpliwością czekam na kolejny tom serii, który zapowiada się równie dobrze jak ten!

Sięgając po „Za bandą” Stephanie Archer, liczyłam na niezły sportowy romans. Słyszałam wiele dobrego o tej książce, dlatego chciałam na własnej skórze przekonać się, czy będzie to kolejna publikacja z motywem hokeja, która skradnie moje serce. Czy tak się stało? Już spieszę z wyjaśnieniem!

Głównymi bohaterami historii są znany hokeista — Jamie Streicher oraz Pippa Hartley — dziewczyna, która została jego osobistą asystentką. Oboje znają się jeszcze z czasów szkolnych, chociaż oboje udają, że wcale się nie znają. Czy z czasem ich służbowe stosunki przerodzą się w coś więcej? Tego dowiecie się, sięgając po książkę Stephanie Archer.

Zacznę od tego, że historia opisana w „Za bandą” była bardzo nierówna. Chociaż początek wskazywał na to, że będzie to jedna z tych historii, które chwytają za serce, co można było wywnioskować, chociażby ze sceny z przygarnięciem psa, w miarę rozwoju fabuły miałam wrażenie, że staje się coraz bardziej męcząca. Sam wątek romantyczny był poprowadzony całkiem dobrze, jednakże w pewnym momencie w książce pojawiło się tyle scen zbliżeń, że miałam wrażenie, iż każda interakcja między głównymi bohaterami prowadzi wyłącznie do jednego, a jednak nie tego oczekuje się od historii osadzonej w sportowym świecie.

W pierwszej odsłonie serii Vancouver Storm zabrakło mi właśnie rozbudowanych wątków sportowych i tej specjalnej atmosfery, która towarzyszy wszelkiego rodzaju rozgrywkom. Życie zawodowego sportowca jest bardzo specyficzne i w tym tekście zabrakło mi tej prawdziwości, która pozwoliłaby mi uwierzyć w to, że historia Streichera i Hartley mogłaby wydarzyć się w prawdziwym świecie. Myślę, że gdyby autorka skupiła się bardziej na szczegółach dotyczących kariery Jamiego, albo chociażby na przedstawieniu jego młodzieńczego zauroczenia Pippą, zamiast wciskaniu na każdym kroku scen zbliżeń, „Za bandą” mogłoby zbierać bardzo dobre opinie.

Na zakończenie swojego wywodu, chciałabym poruszyć pewną kwestię. Chociaż w swoich opiniach rzadko skupiam się na technicznych aspektach publikacji, tym razem nie mogłam przejść obojętnie obok korekty tej publikacji, ponieważ jest w niej bardzo dużo błędów, które mnie rozpraszały i zaburzały płynność czytania. Kupując książkę, która à propos nie była wcale tania, za swoje ciężko zarobione pieniądze, liczę na to, że dostane pełnowartościowy produkt, natomiast kiedy dostaje publikacje, w której, na co drugiej stronie jest literówka lub inny błąd, mam po prostu ochotę zażądać zwrotu pieniędzy.