Wyspa. Tom 1

„Wyspa” to historia, w której łatwo się zatracić. Opowieść o rodzinnych nieszczęściach, trudnych decyzjach, wielkich emocjach i ciężkich chorobach, które dotykały członków czteropokoleniowej rodziny. Uwielbiam takie poruszające i głębokie historie, w których przeszłość łączy się z teraźniejszością, a na oczach czytelnika rozgrywa się jeden dramat za drugim.

Hislop udowadnia, że powieści kobiece mogą być naprawdę wartościowe i cenne. Widać, że autorka nie boi się trudnych tematów i stawia sobie poprzeczkę bardzo wysoko. Na kartach powieści przeplatają się niewdzięczne kwestie, a pisarka nie oszczędza swoich bohaterów. Kolejne rozdziały pozwalają młodej kobiecie poznać rodzinną przeszłość, a nam podążać tropem szalenie intrygującej i magnetyzującej opowieści.

Historia sięga wiele lat wstecz, łącząc wszystkie postacie okrutną chorobą. Niektórzy z nich zapadli na trąd, a inni musieli uporać się z ciężarem straty rodziny. Autorka we wstrząsający sposób pokazuje, jak wyglądało życie chorujących, rozwój choroby, jej objawy. Bez wątpienia taki wątek bardzo wzbogaca całą opowieść, nadaje jej nutę świeżości, sprawia, że nieco się ona różni od tego, co na co dzień oferuje rynek wydawniczy.

„Wyspa” to głęboka, życiowa i realistyczna historia, która mogłaby naprawdę się wydarzyć. Strony opowieści wydają się zapisane przez samo życie, tak trudne, nieprzewidywalne i niesprawiedliwe. Hislop raz za razem pokazuje czytelnikom, że nigdy nie wiadomo, czego się spodziewać, a każdy dobry dzień jest podarunkiem od losu, a nie oczywistością i czymś, co człowiekowi się należy.

W czasie lektury bardzo zaangażowałam się w opisywaną historię, przeżywając wzloty i upadki poszczególnych bohaterów. Przedstawiane wydarzenia i charakterystyki postaci nie pozwalają nam na obojętność. Niczym w prawdziwym życiu przeżywamy dobre i złe chwile oraz dajemy się zaskoczyć decyzjami podejmowanymi przez innych. Zastanawiamy się, analizujemy, wspominamy, próbujemy postawić się na ich miejscu i po cichu dziękujemy, że tym razem nie padło na nas. Podczas czytania nie mogłam uwierzyć, że autorka przypisała jednej rodzinie tyle nieszczęść i trudnych momentów.

„Wyspę” czytało mi się wyjątkowo dobrze. Historia jest głęboka, przejmująca i emocjonalna. Od początku dużo się dzieje, a Hislop dba o to, by utrzymać czytelnika w nastroju oczekiwania i atmosferze zaciekawienia. Nigdy nie zyskujemy całkowitej pewności, co jeszcze się wydarzy i czym pisarka zaskoczy nas w kolejnym rozdziale.

Bardzo się cieszę, że miałam okazje poznać tę historię. Lubię książki obyczajowe, ale tylko wtedy, kiedy są takie, jak ta. Budzą żywe emocje, skłaniają do refleksji, działają na wyobraźnię. A najlepsze w tym wszystkim jest to, że już za chwilę będę mogła sięgnąć po część drugą.

Dla jakiej książki ostatnio zarwaliście noc? Albo odkładaliście na później wszelkie prace domowe, żeby tylko móc przysiąść w cichym kąciku z książką i delektować się jej lekturą?

Dla mnie niewątpliwie taką książką była w ostatnim czasie „Wyspa”, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Albatros. Po przeczytaniu opisu z tyłu książki spodziewałam się historii czteropokoleniowej sagi rodzinnej no i może oczekiwałam też trochę wątków miłosnych oraz zagadki z przeszłości, a to co otrzymałam przeszło moje oczekiwania…

Autorka na kartach książki zabiera nas na Kretę, a dokładnie na wyspę Plaka i Spinalonga. Być może nie każdy z Was orientuje się, że w latach 1903-1957 na wyspie Spinalonga znajdowało się jedno z ostatnich w Europie leprozoriów czyli odizolowanych od reszty społeczeństwa osad dla chorych na trąd. I to właśnie tutaj ma miejsce większa część historii rodziny z której wywodzi się główna bohaterka. Wyspa jest sekretem, który od czterech pokoleń łączy wszystkie wywodzące się z niej kobiety…

To niezwykła opowieść o poszukiwaniu swoich korzeni, o dokonywaniu trudnych wyborów życiowych ale też o wybaczeniu. Wybaczeniu, które pozwoli patrzeć w przyszłość i które w końcu da przyzwolenie na uwolnienie się od trudnej przeszłości. To też historia miłości, tragedii i bólu, która nie zawsze potrafi doprowadzić do szczęśliwego zakończenia…

Nie sposób uciec tutaj od tragedii czy wręcz dramatu którą rodzina została naznaczona. Jednak autorka stosując dysonans i pokazując też pozytywne aspekty życia na wyspie potrafiła smutek osłodzić radością nie zabierając mi przy tym towarzyszących podczas lektury emocji…

Dla niezdecydowanych dotąd lekturą książki dodam, ze jest to już trzecie (od 2005 roku) wydanie tego tytułu w Polsce, a książka była kandydatką do tytułu brytyjskiej książki roku. Bardzo serdecznie polecam i zachęcam do lektury, a ja planuję dzisiaj rozpocząć drugi tom tej serii…

Budzisz się rano, wychodzisz ze swojego skromnego domu i wpatrujesz się w horyzont. Widzisz krzątających się ludzi, załatwiających sprawunki na targu, rozmawiających, śmiejących się i co najważniejsze - wymieniających przelotny dotyk. Wiesz, że to już nigdy nie będzie twoim udziałem. Powoli wracasz do codzienności. Jak myślicie, ile osób zamieszkujących jedno z leprozorium, czyli kolonię trędowatych na Spinalondze musiało przeżywać podobne emocje ? Niektórzy z zewnątrz zupełnie zdrowi, inni potwornie okaleczeni przez chorobę, z uwagi na bliskość Krety codziennie obserwowali zwyczajne życie w rybackim porcie Plaka, podczas gdy ich skazano na odosobnienie. Ilu z nich kompletnie się załamało, a ilu podniosło się i zaczęło budować życie w miejscu, w którym było im to dane?

Victoria Hislop przez pryzmat sagi rodzinnej, gdzie współczesna bohaterka odkrywa swoje korzenie oddaje głos tysiącom ludzi zamieszkujących Spinalongę. Maluje przed naszymi oczyma barwną i pełną emocji wielowątkową powieść, gdzie nie brak porywów serca, ogromnego cierpienia, ale też wielkiej siły i samozaparcia. Przeczytałam ją z zapartym tchem, kibicowałam wielu bohaterom, niektórych szczerze znienawidziłem i właśnie taka powinna być dobra powieść - powinna wywoływać emocje. Tutaj atmosferę smutku i wielkiej niesprawiedliwości tylko potęguje fakt, że kolonie trędowatych to historyczny fakt, o którym rzadko się wspomina, a jak się okazuje leprozoria istnieją do dziś.

Wyspa to historia, która porusza mnóstwo wątków i aspektów. Szeroko opisuje nastroje społeczne, tę wielką wolę walki, która od zawsze zmusza ludzi do poprawiania swojego życia i czynienia znośniejszym w każdych warunkach, ale też olbrzymią niechęć i strach ludzi zdrowych. Poprzez pandemię koronawirusa stała się jeszcze bardziej aktualna. Czyż my też nie odczuwamy obecnie lęku przed bliskością z drugim człowiekiem? Jak się okazuje trędowatym można było też zazdrościć… Czego? Niech to będzie kolejny powód dla którego sięgniecie po tę książkę, która polecam wam z całego serca. Zostałam zauroczona historią młodej nauczycielki Eleni oraz zawiłymi losami jej córek Anny i Marii. W tym wypadku mogę być pewna, że z wami będzie tak samo.

Co za poruszająca i wciągająca powieść! Wcale się nie dziwię, że w 2005 roku książka ta stała się bestsellerem, a za jej sprawą wielu turystów ruszyło odkrywać malownicze zakątki Grecji. To wtedy ten kraj na nowo stał się ogromną atrakcją turystyczną. Sama zawsze marzyłam o tym, aby zwiedzić Grecję, a za sprawą tej książki przeniosłam się w to przepiękne miejsce i i poznałam historię, o których być może nigdy bym się nie dowiedziała.

Autorka ma dar do pisania i robi to w sposób cudowny. Używa prostego, ale i niezwykle opisowego oraz malowniczego języka, który pobudza wyobraźnię czytelnika. Książka wciąga już od pierwszych stron tworząc wokół siebie tajemniczą i przejmującą aurę. Autorka miała świetny pomysł na fabułę, a jego wykonanie naprawdę bardzo przypadło mi do gustu. Wraz z bohaterką poznajemy tajemnice rodzinne jej matki i wielopokoleniowej historii mieszkańców małej rybackiej miejscowości - Plaki oraz wyspy Spinalongi. Wyspa ta przez lata była miejscem odosobnienia ludzi chorych na trąd. Za sprawą książki poznajemy dramaty rodzin, których bliskich zesłano na wyspę, a także historię ludzi dla których miejsce to stało się nowym domem. Kartka za kartką poznajemy nowe powstałe społeczeństwo dotknięte chorobą, która wyniszczała ich organizm, ale nie odebrała woli życia. Jesteśmy świadkami, jak ludzie Ci starają się prowadzić normalne życie, gdzie wokół nich funkcjonują zakłady fryzjerskie, kawiarnie, sklepy… Dowiadujemy się o silnym przywiązaniu do kreteńskich tradycji, a także poświęceniu lekarzy bezinteresownie niosącym pomoc chorym. Wraz z bohaterami przeżywamy ich dramaty, ale i miłość oraz przyjaźń której nie złamie nawet choroba. Autorka zwraca nam uwagę na sprawy ważne i przedstawia niechlubną historię Grecji.

Uważam, że jest to jedna z najbardziej wartościowych książek jakie przeczytałam w swoim życiu. Pięknie napisana. Zwracająca uwagę na co naprawdę ważne i bardzo mądra. Polecam!

Victoria Hislop zadebiutowała ,,Wyspą", choć książka jest tak dopracowana pod względem językowym, że nigdy bym o tym nie pomyślała.

Główną bohaterką książki pozornie jest Alexis, która wyrusza do miejscowości gdzie wychowywała się jej matka. Postanowiła nieco dowiedzieć się o swoich korzeniach i o rodzinie rodzicielki. Od tamtego momentu główny bohater się zmienia na rzecz przodków kobiety. Na Spinatoladzie w Krecie wiele mogło się przed laty zdarzyć, gdy prababcia, która tam mieszkała była trędowata. Wszyscy, którzy cierpieli na tę chorobę byli zamknięci na wyspie.

Z przyjemnością zagłębiłam się w pierwszy tom serii, z wielkim zainteresowaniem chłonęłam kolejne słowa, która pokazywały, jak wyglądało życie trędowatych na wyspie, ale także ich rodzin, od których zostali oddzielenie. To pewnie z powodu tego, że jedna z przodkiń zmarła na trąd jej córka stała się taka, jak się stała.

Bardzo cieszę się, że od razu po lekturze debiutu mogłam przystąpić do lektury drugiego tomu. W tej części, która jest jeszcze prawie raz tak samo obszerna jak jej kontynuacja nie wszystko zostało wyjaśnione. Przyjemnie jednak spędziłam czas z tą lekturą.

,,Wyspa" to wspaniały, wciągający debiut, który rozbudzi wyobraźnię czytelnika, przedstawi dzieje rodziny i sprawi, że od razu będzie się chciało sięgnąć po kontynuację.