Wyspa potępionych. Następcy. Tom 1

Wyspa potępionych – Robaczywe jabłka, smolista kawa oraz klątwy i uroki

„I wszyscy żyli długo i szczęśliwie…” – do takiego zakończenia przyzwyczaiła nas większość bajek, a w przypadku pozycji Disneya jest to niemalże klasyka. Dobro zawsze zwycięża zło, prawi żyją w szczęściu i dobrobycie, a nikczemni odchodzą w zapomnienie. Przynajmniej tak było do tej pory - a gdyby spojrzeć, co działo się później? Co działo się z tymi ulubionymi, jak i tymi mniej lubianymi postaciami z bajek? Wszystkich ciekawych odpowiedzi na te pytania zapraszam do lektury „Wyspy potępionych”, pierwszej książki z serii „Następcy”.

Od wydarzeń, znanych nam z klasycznych bajek Disneya, minęło dwadzieścia lat. W tym czasie księżniczki i książęta wiedli szczęśliwe życie w Zjednoczonych Stanach Auradonu, pod przywództwem Króla Bestii i Królowej Belli, zaś wszelkie złe charaktery zostały zesłane i zamknięte na Wyspie Potępionych, gdzie pozbawieni magii mają pokutować za swoje czyny przez całą wieczność. Jednak nie wszystkim obecny stan rzeczy odpowiada. Młode pokolenie bajkowych bohaterów zaczyna buntować się przeciwko rzeczywistości jaką wykreowali swoimi czynami ich rodzice. Czy idealne życie w Aurodanie jest rzeczywiście takie wspaniałe? Dlaczego Król Bestia zabronił używania magii zastępując ją technologią? Dlaczego zwierzęcy pomocnicy, krasnoludki i inni pomocnicy dobrych postaci buntują się przeciwko temu jak są traktowani? Czy potomkowie Złych również od dnia swoich narodzin są naznaczeni piętnem zepsucia i muszą iść w ślady swoich poprzedników, szerząc ból i nienawiść? A co jeśli pojawi się szansa na odmianę swojego dotychczasowego życia, czy bohaterowie z niej skorzystają?

Seria „Następcy” w przeciwieństwie do historii przedstawianych nam w bajkach, skupia się na czarnych charakterach, a dokładnie nad ich potomstwem. I Tak w „Wyspie potępionych” przyjdzie nam towarzyszyć Mal - córce rządzącej wyspą Diaboliny, Evie – potomkini Złej królowej, obecnie zwariowanej kobiety rozmawiającej z wyimaginowanym Lusterkiem, Jayowi – synowi Dżafara, obecnie równie zbzikowanemu właścicielowi rupieciarni zastępującej mu stracone skarby i Carlosowi – synowi Cruelli de Mon, zakochanej w swej kolekcji futer i traktującej chłopaka niczym prywatnego niewolnika. Bohaterowie, wchodzący powoli w swoje dorosłe życie, są dla swoich rodziców ciągłym problemem i nieustannym rozczarowaniem. Nie dość przebiegli, nie dość nikczemni, za mało źli, nie potrafiący spełnić stawianych im wymagań. Nadchodzi jednak dzień, w którym mają szansę udowodnić swoją wartość i co więcej, pojawia się cień nadziei na opuszczenie dotychczasowego więzienia i odzyskanie dawnych mocy. Gdzieś na wyspie znajduje się Zakazana twierdza, a w niej ukryte jest Smocze oko – berło Diaboliny i klucz do jej mocy. Młodzi złoczyńcy wyruszają, by je zdobyć - każde z innych, równie nikczemnych powodów. Jednak czy złe plany okażą się ważniejsze od towarzyszy i czy bycie dobrym jest aż tak złe?

Melissa de la Cruz stworzyła własny świat opierając na historiach wykreowanych przez znane wszystkim historie Dinseya. Połączyła w nim nie tylko różne bajki, niezależnie od czasu i świata, w którym działa się ich akacja, ale także poszła z duchem czasu, przez co jej bohaterowie stali się bardziej współcześni, a tym samym bliżsi czytelnikowi. I tak spotkamy ich pijących kawę, ubranych w dżinsy, słuchających rockowej muzyki czy malujących grafitti. Technologia obecna w świecie bajek, jest zamiennikiem magii, jednak nadal otrzymujemy miejsca jasne, dobre i pełne szczęścia, a klimat mroku i beznadziei, ma się świetnie nawet bez mrocznej magii.

Jednak choć na pierwszy rzut oka wydaje się to dość ciekawym połączeniem nie wszystko doskonale ze sobą gra i wydaje mi się, że urok, obecny w pozycjach Dinseya, tutaj gdzieś się zgubił, i to bynajmniej nie przez zamianę głównych bohaterów i śledzenie poczynań tych złych i niedobrych. Pomysł był ciekawy, jednak historia okazała się zbyt prosta, bohaterowie płytcy i dopiero pod koniec historii wszystko nabrało charakteru i klimatu, który oczekiwałam znaleźć już na pierwszych stronach książki. Dawni bohaterowie stracili swój blask i stali się rozleniwionymi cieniami dawnych siebie, zaś złe charaktery zachowują się jak zwariowani starcy zapatrzeni w to co było kiedyś i niby żywiący, w głębi ich czarnych serc, płomień nienawiści, jednak w gruncie rzeczy są pogodzeni i zadowoleni ze swojego zesłania. Dowodzi tego chociażby fakt iż choć do ich dyspozycji została oddana cała wyspa, to nikt, przez dwadzieścia lat, nawet nie pomyślał o tym by wyjść poza mury jedynego miasta, w którym żyją. Także młode pokolenie wydaje się mdłe i nieciekawe. Ot zgraja zapatrzonych w siebie i przewrażliwionych na punkcie swoich rodziców, nastolatków, którzy nie widzą świata poza kolejnymi psikusami oraz nie posiadają dylematów większych niż wybór ubrań na kolejny dzień.

Książka prezentuje się nad wyraz dobrze i nie ukrywam iż to zielona okładka z krwistoczerwonym jabłkiem zwróciła moją uwagę na ten tytuł, a dopiero później przyszła ciekawość, jak też postanowiono wykorzystać znane dzieła Dinseya. W środku książki również postarano się o liczne zdobienia, które umilają lekturę, zaś spora czcionka sprawia, że pozycje czyta się szybko i jest idealna dla młodszych odbiorców.

„Wyspa potępionych” to historia, która ma szansę spodobać się młodszym czytelnikom, tym bardziej iż mogą oni również obejrzeć dalsze przygody w formie filmu. Dla tych bardziej wymagających, bądź szukających oryginalnych i ciekawych rozwiązań lektura może się okazać mocno rozczarowująca. Nie wszystko gra ze sobą tak jak powinno, a pomieszanie klasycznych bajek ze współczesnym światem w celu opowiedzenia historii o szukaniu własnej drogi i nie powielaniu błędów własnych rodziców, wypada dość średnio. W dodatku momentami za dużo jest rozmów o niczym, akcja zwalnia niemiłosiernie, a tematy poruszane przez bohaterów przypadną do gustu wyłącznie nastolatkom i to im, w szczególności polecam zapoznanie się z serią. Będą się przy niej dobrze bawić. Pozostałym polecam wyłącznie jako odprężającą i szybka lekturę w wolnej chwili.

Ocena: 5/10

Sara Glanc

Moją decyzję o sięgnięcie po książkę ,,Wyspa potępionych" wywołał fakt, iż Melissę de la Cruz ogromnie polubiłam za cykl ,,Błękitnokrwiści" oraz to, że w dzieciństwie bardzo lubiłam baśnie, a ta książka mogła mnie przenieść do tych bardzo lubianych przeze mnie czasów. Muszę przyznać, że tej książce prawie się to udało. Znowu miałam nieprzyjemność zobaczyć miedzy innymi Diabolinę, Złą Królową, a oprócz nich do tego nieszczęścia dołączyli potomkowie znanych nam już baśniowych złoczyńców.

Gdy myślę o książce ,,Wyspa potępionych" to kojarzy mi się ona z lekturą dla dziesięcioletnich gothów (czy też innych lubiących bardziej mroczne klimaty), którzy to niedawno wyrośli z przesłodzonych bajek, gdzie dobro zawsze zwycięża nad złem, i chcieliby poczytać coś bardziej w swoim klimacie, lecz są jeszcze za mali, by mogli zaczytywać się w poważniejszych, straszniejszych lekturach, gdyż prawdopodobnie nie mogliby zasnąć w nocy.

Czytanie książki ,,Wyspa potępionych" przychodziło mi z lekkością. Została ona napisana tak, aby również młodsi czytelnicy mogli zrozumieć ją bez problemu. Historia została naprawdę ciekawie stworzona, a czasami nawet potrafiła mnie rozśmieszyć. Takie baśniowe, na swój sposób specyficzne przedstawienie zła momentami bywało komiczne. Niewiele czasu spędziłam z naszymi bohaterami, gdyż tę książkę czyta się w ekspresowym tempie, mimo tego zdążyłam ich na swój sposób polubić, co wywołało we mnie ciekawość pod tytułem ,,Co dalej z nimi będzie?". Tak, więc z pewnością zapoznam się z kontynuacją, która pojawi się we wrześniu w postaci filmu na Disney Channel.

Przed dwudziestu laty wszyscy złoczyńcy zostali wypędzeni z królestwa Auradonu na Wyspę Potępionych – mroczne, ponure miejsce strzeżone polem energii, które uniemożliwia im ucieczkę. Pozbawieni swych magicznych mocy, żyją teraz w odosobnieniu, zapomniani przez resztę świata. Jednak w Zakazanej Twierdzy ukryte jest Smocze Oko – klucz do prawdziwego mroku i jedyna nadzieja złoczyńców na ucieczkę. Tylko najsprytniejszy, najbardziej nikczemny i najniegodziwszy łotr zdoła je znaleźć… Któż to będzie? Podczas wyprawy po Smocze Oko potomkowie czarnych charakterów udowodnią, że łotrowskie pochodzenie o niczym nie przesądza, a bycie dobrym wcale nie jest takie złe. Tyle dowiadujemy się z okładki. Prześmieszna i urocza książka o czarnych charakterach znanych z klasyki Disneya. Bohaterowie to nastolatkowie, którzy wychowywani bez życzliwości i ciepła drugiego człowieka dają radę, a nawet łamią niejednokrotnie narzucone im konwenanse. Powieść dla każdego młodego czytelnika, który lubi takie właśnie nieskomplikowane opowieści z humorem i fantastycznym tłem. Dodatkowo zapowiadana jest premiera filmu opartego na ciągu dalszym tej opowieści. Czyta się rewelacyjnie, czcionka udogadnia to bardzo, nie męczy oczu, ale i nie jest za duża. Polecam jak najbardziej. Dziękuję Wydawnictwu Egmont za udostępnienie mi tej pozycji.

Tytułowa Wyspa Potępionych jest więzieniem dla złoczyńców. Są uwięzieni pod kloszem dzięki któremu magia nie może przedostać się na wyspę tym samym uniemożliwiając drogę ucieczki. Czarne charaktery zostały zmuszone, aby wieść życie banitów na skupisku odpadów, jakim była Wyspa Potępionych. Utracili moc, władzę i dawną świetność.

Poznajemy także królestwo o nazwie Aurodan, które stanowi alter ego tytułowej wyspy. Zamieszkują go wszystkie dobre postacie z baśni, które żyją bez zmartwień długo i szczęśliwie. Królestwem rządzi król Bestia wraz z jego ukochaną Bellą. Najbliżej z tego bajkowego świata poznajemy ich nastoletniego syna Bena, który przesądzi o losie dzieci złoczyńców.

Przybliżę wam losy czwórki młodocianych przestępców, którzy wyruszają na niebezpieczną wyprawę po siły mroku.

      Mal jest córką Diaboliny, która rządzi wyspą. Sieje postrach w jej dzielnicy. Jest zuchwała, dumna i bardzo odważna. Stara się z cały sił dorównać jej matce, która traktuje ją jak jednego ze swoich sługusów i cały czas przypomina o tym, jak wielkim jest rozczarowaniem.

      Kolejną następczynią jest Evie piękna córka Złej Królowej. Obie zostały wygnane przez Diabolinę. Przez dziesięć lat wiodły samotne życie pozbawione jakichkolwiek wygód. Zła Królowa wmawiała swojej córce, że liczy się tylko uroda i zdobycie przystojnego księcia. Młoda Evie jednak podejrzewa, że zewnętrzne piękno nie jest najważniejsze i istnieją inne wartości.

      Jay jest przystojnym przestępcą, który słynie z kradzieży. Z łatwoscią przywłaszcza sobie czyjąś własnosć, jednak jedyną rzeczą, której nie potrafił skraść było serce Jafara. Jego chciwy ojciec wierzył, że na wyspie istnieje wielki łup, który Jay ma dla niego zdobyć. Kiedy nadarza się okazja, żeby spełnić pragnienie ojca, najlepszy złodziej na Wyspie nie zawaha się przed niczym.

Ostatni z Następców okazał się młodym geniuszem, który twierdzi, że technologia nie różni się niczym od magii. Carlos De Mon i jego wynalazek sprawił, że coś w końcu zadziało się na Wyspie Potępionych.

Każdy z Następców wyruszył na wyprawę po Smocze Oko z innego powodu. W drodze po siły mroku, młodociani przestępcy zaczną dostrzegać, że istnieje coś szczytniejszego niż zło. Pytanie tylko, czy coś z tym zrobią. Dowiecie się tylko czytając książkę Melissy De La Cruz.