Wypychacz zwierząt

Jarosław Grzędowicz jako polski pisarz fantastyki kolejny raz spowodował, że na moim ciele pojawiły się dreszcze. Czytając „Wypychacza zwierząt” byłam zszokowana i pełna podziwu. Autor użył bujnej wyobraźni i stworzył coś niesamowitego, coś, co zostanie w mojej pamięci na bardzo długo.

Jeśli myśleliście, że podróże w czasie są niemożliwe, a teleportacja w odległe miejsca jest tylko fikcją, musicie sięgnąć po tę lekturę i zrozumieć, że człowiek może wszystko, jeżeli rozum nie będzie go ograniczał.

Opowiadań w książce jest 13. Każde z nich stanowi osobną wyprawę w głąb przeszłości czy też przyszłości. Znaleźć się można na ważnych wydarzeniach, takich jak karnawał w Wenecji, czy też pod ostrzem gilotyny. Wielkim atutem tego dzieła jest ponadczasowa tematyka. Autor porusza kwestie znane każdemu człowiekowi, ukazuje problemy, z którymi na co dzień się zmagamy, jednak ukrywa je pod płaszczykiem fikcji. Jedno z opowiadań „Weekend w Spestreku” skradło mi serce. Pełne kontrowersji, dziwnych poglądów i ideologii. Burzliwą jego częścią okazuje się zamiana ról kobiety i mężczyzny, kiedy to ona staje się głową rodziny, jest potęgą i nie musi walczyć o swoje prawa. Natomiast mężczyzna niczym mrówka próbuje zdobyć chociażby kawałek cennego metalu, który mógłby uratować jego życie. Tego tekstu nie trzeba rozumieć, wystarczy go po prostu przeczytać, a puenta sama przyjdzie do głowy. Opowiadanie, które pozostawiło mi niedosyt, to „Nagroda". Ukazuje historię pewnej firmy starającej się o przykładnego pracownika, autor sięga w głąb korporacyjnego świata i stara się zrozumieć, jak daleko można się posunąć, aby mieć przy sobie wzorowego człowieka pracy.

Minęło już parę dni, od kiedy przeczytałam tę książkę i nadal nie rozumiem, dlaczego tytułowe opowiadanie, czyli jedno z najkrótszych z całego zbioru, zostało wybrane na okładkę. Strata zwierzęcia i tęsknota po nim, wręcz obsesyjna próba wskrzeszenia go, nie zrobiła na mnie takiego wrażenia jak reszta opowiadań. Tekst, który najbardziej mną wstrząsnął i zaciekawił na tyle, że dałam rade przeczytać go dwa razy z rzędu, to „Hobby ciotki Konstancji". Czyjego ducha wywołała? Jakie skutki to przyniosło? I czy wywoływanie ich nie było tylko przykrywką do czegoś? Sprawdźcie!

Warto dodać, że wśród 13 opowiadań, można znaleźć również krótsze teksty. Dlatego ta książka zadowoli nawet grymaśnego czytelnika. Została napisana niesamowicie plastycznie, lekkim piórem, pochłania odbiorcę w całości. Podsumowując, „Wypychacz zwierząt” będzie opcją dla każdego, ale nie w każdym czasie. Nie jest to lektura na niedzielny odpoczynek ani do popołudniowej herbatki. Na tę książkę trzeba się psychicznie nastawić, no, chyba że chcecie skończyć tak jak większość bohaterów opowiadań. A jak skończyli? Musicie sami się dowiedzieć.

Zuzia, 18 lat

źródło: [Adres usunięty]

Całkiem niedawno ukazało się nowe wydanie antologii opowiadań Jarosława Grzędowicza, który zabiera nas w fantastyczną podróż po światach znanych i nieznanych, a granica między nimi jest zaskakująco złudna. Zagorzały fan autora mógł już spotkać się z tymi tekstami w różnego rodzaju antologiach tematycznych, bądź w dodatku do Magazynu Faktu. Cieszę się, że udało się je zebrać w całość i wydać w tak pięknej oprawie graficznej, jaką zapewniło Wydawnictwo @fabrykaslow, gdyż bez wątpienia książka trafi do większego grona czytelników.

Jestem oczarowana krótkimi opowiadaniami, które zazwyczaj ekspresowo przyprawiały mnie o nagły wytrzeszcz oczu. "Specjały kuchni Wschodu" czy "Obrona konieczna" mistrzowskie ;) Jarosław Grzędowicz lekką ręką łączy elementy historyczne z wątkiem fantastycznym, a powstały twór jest interesujący i literacko zjadliwy. Czasem nawet przeraża mocniej niż literatura grozy. "Weekend w Spestreku" jest tego dowodem, magicznie łączy znaną nam przeszłość z prawdopodobną przyszłością, o ile nic się w tym kraju nie zmieni.

Jestem głęboko przekonana, że każdy znajdzie tu coś dla siebie. Oczywistą oczywistością (cytując klasyka) jest, że opowiadania mają zróżnicowany poziom, ale nie trafiłam na takie, które odrzuciłoby mnie od tej książki (a zdarzało się tak w przeszłości). Jeśli więc szukacie czegoś lekkiego, co wypełni Wasz czas, rzućcie okiem na to piękne tomisko z magicznym kotem na okładce. Może odczaruje Wam tę krótką formę literacką :)

IG @angelkubrick

To było moje pierwsze spotkanie z autorem. Czy udane? Myślę, że tak a tym bardziej zmusiła mnie do wytężenia głowy do takiego stopnia, do którego rzadko, komu udało się wejść. Pierwszy raz w swoim czytelniczym życiu przeczytałam coś dwu, trzy krotnie i tu właśnie mowa o niektórych opowiadaniach autora.

W książce znajdziemy 13 opowiadań z działu fantastyki, historii, sci-fi, ale chyba każdy odbierze i podepnie którąś pod siebie wiec zapraszam. Książka, która wymusza na czytelniku skupienia, bo wg. mnie nie jest łatwa wiec daruje sobie niedzielny wypad nad jezioro, bo chcę pochłonąć ją w całości.

Z całego serca dziękuje wydawnictwu za egzemplarz, jaki dostałam do recenzji, bo odkryłam coś niesamowitego. Jestem świadoma, że pojawi się ktoś, komu może się nie spodobać i tutaj szanuje oraz rozumie! Mnie tez nie pociągają romanse i niektóre obyczajówki, ale to nie oznacza rezygnacji z tego działu.

Zawsze mówiono mi, żeby odkrywać nieodkryte, sięgać wyżej i tam gdzie byśmy nie sięgnęli wiec tutaj to jest moja pierwsza duma, że mogłam czytać te wspaniałą aczkolwiek czasem niezrozumiała antologię. Jedna z ulubionych to „Weekend w Spestreku” i tu przypominają produkty na kartki, bo tam tak jest! Ale co byś powiedział jak dzisiejsza walka mniejszości społecznych zamieniła się rolami i to teraz mężczyzna jest mniejszością, władza pod postacią DOBRA NARODOWEGO zmusza Nas do rzeczy, których dziś w XXI w nie przeszły by obojętnie, świat, w którym za długopis, baterie byłbyś, kimś, byłbyś zdolny skrzywdzić lub zabezpieczyć siebie, rodzinę o produkty, które trudno wyczekiwać na sklepowych półkach. Cukier, sól to biała śmierć, kobieta jest tą silną jednostka itp. W każdym z opowiadań znalazłam coś z realnego świata i jak czytałam po raz drugi jakąś część skupiłam się na czymś innym i wiecie, co? To świetne uczucie, które chce na pewno powtórzyć czytając tego autora.

Książka od początku do końca dawała mi niedosyt i za to szacunek i chęć sięgnięcia po raz enty. Polecam i zachęcam do poznania 13stu opowiadań, które moim zdaniem warto znać.