Wynajmij sobie chłopaka

Kto twierdzi, że netflixowa adaptacja filmowa "Wynajmij sobie chłopaka" to przeniesienie 1:1, albo oglądał inny film niż ja, albo w ogóle nie przeczytał pierwowzoru książkowego; gdyż ekranizacja jest do bólu uproszczoną, uładzoną wersją powieści o zupełnie innym wydźwięku. Co więcej, zaskakująco różni są główni bohaterowie. Książkowy Brooks jest mniej wyluzowany, a momentami wręcz irytująco przemądrzały, ale jego motywacja (a może obsesja?), by iść na uczelnie znajdującą się na liście Ligi Bluszczowej jest doskonale umotywowana i całkowicie zrozumiała, podczas gdy filmowy Brooks sam nie wie czego chce i dlaczego tak naprawdę tego chce. Inna jest też Celia Liberman, w filmie tak urocza, drobna, choć z ciekawym poczuciem humoru. Zaś w książce to typowa outsiderka, nie akceptowana i wyśmiewana przez bogatych rówieśników o wyglądzie postrzelonej kujonki. Ba, ona ma największy problem z dziwacznością swoich rodziców oraz matką, która chce kontrolować każdy aspekt jej życia oraz ubioru, a nie jedynie kwestię butów na bal! Murf. W książce przeciętny, pogodzony z małomiasteczkową rzeczywistością, koleś, który często się upalał i nie myślał w zasadzie o studiach. Taki, który cząstkę swojej ambicji włożył w zmienianie lokalu Gun, gdy został weekendowym zastępcą szefa zmiany. A wreszcie nie homoseksualista, a heteroseksualny chłopak, który poczuł coś do popularnej dziewczyny. A, no i nie żaden geniusz tworzenia apek. Na boga, żadnej aplikacji do zamawiania usług Brooksa w książce nie było! Dalej: Shelby Pace. W filmie wyjątkowo bezbarwna, jakbym patrzyła przez kalkę na postać Veroniki Lodge z Riverdale umieszczonej po prostu w innej scenerii, a w książce znacząca postać, która przewijała się przez większość fabuły. Rozpieszczona laska, dość bezwstydna i z dziwną obsesją na punkcie bycia lepszą niż Celia Liberman. Taka, która pomiata rodzicami i patrzy na wszystko przez pryzmat pieniędzy. No i w końcu postać Charliego, ojca czy też Dupka. W filmie to jedynie nieco zagubiony, nie zawsze obecny duchem samotny ojciec, ale taki, który się troszczy. Zaś w książce Dupek. Dupek, który ma problem z używkami - generalnie dość obrzydliwa postać. Listonosz, który ukończył Harvard i napisał jedną, dość znaną swego czasu powieść. A do tego beznadziejny ojciec, który przez większość czasu próbował odrzeć Brooksa ze złudzeń, co do Columbii. Naprawdę, aż dziw, że sam Steve Bloom był współtwórcą scenariusza... Film jest tak słaby, że aż strach. I nawet moja pewna słabość do Noah Centineo go nie ratuje. Tak samo jak tej filmowej okładki Nie. Po prostu NIE. Ech.

"Wynajmij sobie chłopaka" to przeciętne czytadło skierowane z założenia do młodzieży. Takie, które szybko się czyta i nie pozostawia po sobie jakichś większych wrażeń, choć niewątpliwie łatwo współczuć Brooksowi pozostawionemu w zasadzie samemu sobie i pozbawionemu ciepła oraz zainteresowania ze strony rodziców. Jak już wyżej napisałam zdecydowanie wolę powieść od filmu, mimo iż, książkowy Brooks jest specyficzny, a wierzcie mi, ciężko pozbyć się tego wrażenia, mając do czynienia z narracją pierwszoosobową. Tak czy inaczej, jeśli chcecie mojej rady: omijacie film Netflixa szerokim łukiem. Szkoda waszego czasu. A jeśli już się uparliście, to chociaż odwróćcie zalecaną zazwyczaj kolejność i najpierw obejrzyjcie tę nieszczęsną ekranizację, a potem przeczytajcie książkę jeżeli zechcecie. Ja tak zrobiłam i całe szczęście, bo gdybym najpierw przeczytała książkę, to nie mogłabym się skupić na seansie i wyliczałabym (niekoniecznie jedynie w myślach) różnice pomiędzy tymi tworami. Bardzo irytujący nawyk. Podsumowując: książka ma więcej charakteru, a film był zupełnie bezpłciowy i bezbarwny.

Brooks, nastoletni chłopak, który ma wyznaczony cel w życiu. Chce dostać się na wymarzoną uczelnie na Columbii, lecz aby się tam dostać musi poprawić swoje wyniki z egzaminu SAT. Wiele osób uważa, że to tylko test, od którego tak naprawdę nic nie zależy, ale to nie prawda. To właśnie od jego wyniku zależy czy dana osoba dostanie się na wyższy poziom nauki czy niestety nie...

Codzienne poranne pobudki, aby przed szkołą powtórzyć materiał - mają pomóc chłopakowi w poprawieniu rezultatów z egzaminu.

Brooks zdaje sobie sprawę jednak, że musi zarobić dużo pieniędzy, aby móc opłacić studia, chociaż pierwszy rok studiów...

Praca w pobliskiej knajpce nie jest jednak wystarczająco dobrze wynagradzana, aby przy takich obrotach wystarczyło na opłacenie chociażby semestru studiów.

Wszystko zaczyna się, kiedy Brooks proponuje znajomemu ze szkoły, że zabierze jego kuzynkę na bal absolwentów, gdyż jej partner wystawił ją w ostatniej chwili. Bezinteresowny uczynek spotyka się z wynagrodzeniem wynoszącym 300 dolarów, a to dopiero początek, bo wśród bogatej elity wiadomości o chłopaku, który zabierze twoją córkę na bal, szybko się rozchodzą.

Brooks dostaje wiele wiadomości, jego grafik szybko się zapełnia, a perspektywa opłacenia studiów nie brzmi już tak źle jak wcześniej.

Wszystko komplikuje się tak szybko... Wystarczyło zabrać jedną szurniętą i niezbyt zainteresowaną towarzystwem dziewczynę - Celię - na bal, gdzie poznaje najpiękniejszą kobietę, jaką kiedykolwiek widział na oczy... a jest nią Shelby....

[Adres usunięty]

Głównym bohaterem powieści jest Brooks. Chłopak, któremu z całego serca zależy na studiowaniu na uniwersytecie Columbia, jednak ciągle brakuje mu punktów do uzyskania wymaganej ich liczby. Jednak nie poddaje się ON i uparcie dąży do spełnienia swojego marzenia. Pojawia się jednak drugi problem: pieniądze. Nauka wiele kosztuje, a chłopak pracuje tylko w zapuszczonej restauracji. Niespodziewanie proponuje, że zabierze na bal kuzynkę znajomego, którą wystawił chłopak. W nagrodę otrzymuje aż trzysta dolarów napiwku, co skłania go do dalszej pracy w tej, nazwijmy to, dziedzinie.

Z początku miałam pewne wątpliwości co do tego, czy polubię tego bohatera. Naprawdę, bałam się, że okaże się okropnie upierdliwy i irytujący, a ja nie będę w stanie przez niego przebrnąć przez tę powieść. Nic bardziej mylnego! O dziwo, Brooks zyskał moją sympatię i muszę nawet przyznać, że w pewnej sprawie przypomina ON trochę mnie.

Oczywiście, w książce przewija się mnóstwo bohaterów, którzy bardzo różnią się od siebie. Jednak pewna dziewczyna zwróciła moją szczególną uwagę. Mówię tu o Celii Lieberman, która choć wydaje się dość wredna, nieprzyjemna i rozpieszczona, to tak naprawdę jest naprawdę świetną dziewczyną. Potrafi być zabawna, wrażliwa i po prostu miła. Właśnie dzięki tym cechom ją tak polubiłam.

Mimo tego, że jest to historia okropnie schematyczna, to czyta się ją bardzo dobrze. Tak naprawdę wystarczyłyby spokojnie dwa wieczory, żeby pochłonąć całą tę książkę. Jest to taki typ młodzieżówek, który może nie zaskakuje za bardzo, ale który czyta się przyjemnie, szybko, a sama historia na swój sposób jest bardzo wciągająca.

Steve Bloom stworzył powieść, która przy tej swojej schematyczności, niesie pewne wartości. Ja odnalazłam tutaj przesłanie dotyczące spełniania swoich marzeń, mimo sprzeciwu ze strony rodziców i mimo wielu kłód, jakie rzucają się nam pod nogi. Myślę, że historia Brooksa oraz jego upór będą dla mnie genialnym wzorem do naśladowania. Przecież tyle, ile ten chłopak stracił nerwów i pieniędzy na to wszystko, to jest coś szalonego. Wszystko tylko po to, żeby pójść na wymarzoną uczelnię.

Myślę, że Wynajmij sobie chłopaka przypadnie do gustu miłośnikom właśnie takich lekkich młodzieżówek z wątkiem romansu oraz samym czytelnikom romansów. Przede mną teraz do obejrzenia film, który powstał właśnie na podstawie tej historii, a o którym być może opowiem Wam, jak go skończę.

Skusiłam się na książkę "Wynajmij Sobie Chłopaka" po obejrzeniu nowego filmu Netflixa o tym samym tytule, który powstał właśnie na podstawie tej powieści. Film mi się bardzo spodobał, nawet pomimo tego, że nie jest ON wybitny i raczej traktuje się go jako takie guilty pleasure. Ale kiedy wzięłam się za lekturę książki... dopadło mnie ogromne rozczarowanie. Wszystko było nie tak, a w porównaniu z ekranizacją (która przecież nie jest najwspanialszym filmem wszech czasów), film to złoto.

Brooks Rattigan całe życie marzył, aby dostać się na Columbię, wynieść się ze swojego rodzinnego miasta i już nigdy się za siebie nie oglądać. Ale egzaminy nie idą mu wystarczająco dobrze, jego ojciec to nieodpowiedzialny ćpun, a Brooksa nie stać na życie w wielkim mieście. Jego marzenia wydają się być zbyt oddalone, aby mogłyby się spełnić. Jednak ten nie poddaje się tak łatwo i aby zarobić trochę pieniędzy, postanawia w sobotnie wieczory pracować jako chłopak do wynajęcia. Eskortować dziewczyny na szkolne bale, być ich towarzyszem w potrzebie i zdobywać przy tym niemałe pieniądze od zdesperowanych rodziców. Wszystko idzie jak z płatka, dopóki nie poznaje Celii Lieberman - dziewczyny, która w ciągu sekundy doprowadza go do białej gorączki. Jego świat zderza się ze światem bogaczy, którzy nie mają żadnych zmartwień. A Brooks, aby dopasować się do towarzystwa, tworzy kłamstwo za kłamstwem. Wychodzi z tego jeden pozytyw - na imprezie Brooks poznaje piękną, pociągającą Shelby Pace, przy której szaleją jego nastoletnie hormony, a której nie może wyrzucić z głowy.

Brooks swoim zachowaniem doprowadzał mnie do szału. Autor zrobił z niego takiego typowego nastoletniego chłopaka, któremu w głowie dziewczyny, popularność i szacunek znajomych, którego nie obchodzi, że po drodze rani wszystkich, którym na nim zależy. Niby jest ambitny, ma marzenia i robi wszystko, aby je spełnić, pragnie udowodnić swojemu ojcu, że może być kimś, a jednocześnie jest taki żałosny i głupiutki. Zaślepia go perspektywa zadawania się z ludźmi z wyższego szczebla, bycia z dziewczyną, której pragnie każdy. On i Shelby mieli razem tyle chemii, co ja ze ścianą, a jednak przez dużą część książki byłam zmuszona czytać, jak chłopak zmienia się, by się do niej dopasować. Jak pluje na swoją wieloletnią przyjaźń z Murfem, jak poniża własnego ojca i zachowuje się jak niewdzięcznik. A tak naprawdę wszystko po to, aby pójść z nią do łóżka.

Jak to z młodzieżówkami bywa, oczywiście dostajemy kilka ciepłych, słodkich momentów i przesłanie mówiące o tym, że bycie sobą jest najważniejsze i nie warto się zmieniać, aby uszczęśliwić innych. Ale tak naprawdę fabuła tej książki nie miała żadnego polotu, bohaterowie byli płytcy i jakoś w połowie zaczęłam się nudzić, bo wszystko się powtarzało. Wszystko skupia się na imprezach, szkolnych balach i kolejnych głupich decyzjach Brooksa. Rozczarowujące jest to, że autor poświęcił zero czasu na rozwój postaci i relacji, przez co na koniec wszystko wypadło sztucznie. A już tym bardziej raziło mnie to, jak wiele stereotypów na temat kobiet tu się przewijało. Sam Brooks ciągle wszystkie dziewczyny oceniał i w końcu zaczęło się to robić niesmaczne.

Jak wspomniałam wyżej, "Wynajmij Sobie Chłopaka" było dla mnie rozczarowaniem. Oczekiwałam przyjemnej historii na rozluźnienie, a ledwo mogłam ją skończyć. Jeśli miałabym już tę książkę polecać, to zdecydowanie radziłabym obejrzeć film, który niewiele ma z książką wspólnego, a jest o wiele lepiej poprowadzony. Może i książkę czytało się szybko, ale jednak są setki innych, o wiele lepszych książek, które można przeczytać na jej miejsce. Na tą po prostu szkoda czasu.

Pełna recenzja na blogu [Adres usunięty]

Brooks to chłopak, który ma wielkie marzenia, które zamierza spełnić za wszelką cenę. Chłopak jest spokojny i stara si nie wchodzić nikomu w drogę. Kiedy proponuje znajomemu, że wybierze się z jego kuzynką na bal nie mógł przypuszczać jak ten szlachetny uczynek, zamieni się w nieźle prosperujący interes. Bowiem każdy rodzic chce jak najlepiej dla swojej ukochanej córki i zapłaci każdą cenę, aby była najszczęśliwsza podczas swojego balu. Brooks widzi w tej sytuacji swoją szansę, aby dorobić sobie na wymarzone studia. Bohater nie przypuszczał jednak, że w całym tym zamieszaniu spotka dwie zupełnie różne dziewczyny, które z czasem zaczną znaczyć coś więcej. Celia mimo swojej nieprzewidywalności potrafi słuchać i nie ocenia, natomiast Shelby to niezwykle pociągająca, lubiąca wygodę i luksus dziewczyna. Sprawy coraz bardziej się komplikują, a Brooks staje przed trudnym wyborem. Każda z dróg, które ma do wyboru niesie za sobą ryzyko, jednak któryś kierunek trzeba obrać. Zwykła przysługa, która ma swoje konsekwencje w wielu nieprzemyślanych decyzjach i wyborach. Jak bohater sobie poradzi w tym świecie pełnym kłamstw i pieniędzy, gdzie może liczyć tylko na siebie?

"Wynajmij sobie chłopaka" to lekka, przyjemna książka, w której nie brakuje humoru, ale porusza również pewne ważne aspekty. Pokazuje jak wielki wpływ na przyszłość mają pieniądze, pozycja i władza. Jak całe życie podporządkowujesz swoim marzeniom o studiach. Historia, którą szybko się czyta, jednak niektóre fragmenty bądź wydarzenia były lekko irytujące i naciągane. Bywały momenty kiedy w ogóle nie rozumiałam postępowania bohatera, albo kiedy podejmował zupełni irracjonalne decyzje. Jednak Brooks wykazuje się też dużą zawziętością i chęcią zdobycia tego co sobie postanowił wszelkimi możliwymi sposobami. Ogólnie książka ma kilka niedociągnięć, jednak ma też swoje zalety, przez co można z nią spędzić miłe popołudnie.