Szczególnie inspirująca dla teoretyków i praktyków wychowania może być Tischnera koncepcja człowieka agatologicznego, czyli człowieka stającego się, tworzącego samego siebie, odpowiadającego na spotkane dobro. W ten sposób ujętą Tischnerowską filozofię człowieka autor książki ukazuje jako podstawę oryginalnej paidei oraz ufundowanej na niej pedagogii agatologicznej.
Pierwsza część książki poświęcona jest wskazaniu na związki i zależności pomiędzy filozofią i pedagogiką przez odwołanie się do kategorii paidei. Paideia wiąże refleksję nad istotą człowieczeństwa i powinnościami człowieka z praktyką wychowania, polegającą na pobudzaniu człowieka do życia moralnego. Dlatego stanowić może bogate źródło inspiracji dla współczesnej filozoficznej refleksji nad teoretycznymi i praktycznymi aspektami wychowania.
Drugi i trzeci rozdział stanowi rekonstrukcję Tischnerowskiej filozofii człowieka, zwłaszcza tych wątków w twórczości krakowskiego filozofa, które wydają się być znaczące dla ujęć pedagogicznych.
Ostatni, IV rozdział, jest próbą skonstruowania modelu paidei opartego na Tischnera koncepcji człowieka. Model pedagogii agatologicznej, jak wynika z rekonstruowanej koncepcji człowieka agatologicznego, zorganizowany jest wokół podstawowych założeń pedagogii agatologicznej: ujęcia dobra jako celu wychowania, wolności jako warunku wychowania, podkreślenie roli wychowawcy w procesie wychowania oraz ukazanie struktury relacji międzyosobowych w tym procesie.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii zpozostale nk
