Wszystko pochłonie morze

Najlepsza książka roku! Polska fantastyką stoi! Niesamowity baśniowy klimat! - mniej więcej takie hasła bombardowały mnie z wielu stron w internetowym czytelniczym świecie. Pomyślałam sobie, że może warto spróbować, wcisnę ją jakoś pomiędzy zaplanowanymi tytułami i zrelaksuję się trochę przy niezobowiązującym fantasy. W dodatku ta syrena na okładce robiła piorunujące wrażenie! Kiedy ostatnio czytałam coś o syrenach? Kurczę, nawet nie pamiętam! Znalazłam audiobooka, odpaliłam i...

Przy pierwszej przerwie doszłam do wniosku, że to po prostu był zły czas. Może nie miałam głowy do takich magicznych historii? Niech plik sobie wisi, zajmę się czymś innym, za parę dni do niego wrócę.

Drugi raz odłożyłam odtwarzacz już lekko zaniepokojona. Co jest grane? Słowa wlatują jednym uchem, wylatują drugim i w głowie pusto... W kółko opowiadają o Dzielnicy Luster, o jakiejś zdradzie i polityce, wszystko mi się ze sobą miesza. Miałam wrażenie, jakby ledwie wstęp do dobrej historii został rozciągnięty do granic możliwości. Odkładam to!

Świadomość niedokończonej książki ciążyła mi na karku kilka dni. Napływające pozytywne głosy bookstagramerów, których opinie sobie cenię, wcale nie poprawiały sprawy! Wyszłam na spacer, wzięłam słuchawki i pomyślałam, że spróbuję JESZCZE raz, ale to już ostatni. Jak teraz nie chwyci, to koniec. Usuwam plik.

No i poszedł do kosza 🤷‍♀️

Co tu zaszło? Nie wiem. Podczas lektury byłam głównie znudzona. Losy bohaterów były mi totalnie obojętne, myśli uciekały w inne strony. Aż mi się przypomniała jedna misja w grze komputerowej Guild Wars 2, w której jedyne, co trzeba było robić, to przeklikiwać dworskie rozmowy na wykwintnym przyjęciu, a na końcu wybrać odpowiednie opcje dialogowe, żeby ujawnić szpiega wśród gości. Jest mi niezmiennie źle, kiedy muszę to zadanie powtarzać, bo to takie męczące i bezsensowne zajęcie, które nie ma wielkiego związku z główną fabułą. Takie mam skojarzenia, niestety.

"Wszystko..." podoba się wielu czytelnikom i coś w tym musi być. Przykro mi, że ja się "nie wkręciłam", ale tak czasem się zdarza, co nie?

Magdalena Kubasiewicz już wcześniej wydała kilka książek, jednak nie miałam okazji zapoznać się z jej twórczością. ,,Wszystko pochłonie morze" to moje pierwsze czytelnicze spotkanie z jej prozą.

Zaczęło się źle dziać. Niektóre osoby wiedziały, spodziewały się, że ich życie może być zagrożone. Fabuła rozpoczęła się od zabójstwa Oberona i próby zabicia Leto. Książę został otruty i nie wiadomo było, czy uda się znaleźć odtrutkę do trucizny. Ta ostatnia była wyjątkowo wyrafinowana, nie istniało wiele osób, które umiały poradzić sobie z antidotum. Czy dla Księcia miało być już za późno na ratunek?

Pierwsze spotkanie z twórczością autorki uważam za niezwykle udane. Pisarka posługuje się bardzo prostym, ale zarazem plastycznym językiem. W powieści pojawia się kilka przekleństw, które kują w oczy, ale jest ich tylko parę. Całość jest naprawdę niebanalna i z przyjemnością zapoznawałam się z kolejnymi stronami tej pozycji.

Bardzo trudno jest wymyślić coś, czego jeszcze nie było w gatunku fantastyki, ale Magdalenie Kubasiewicz w jakimś stopniu się to udało. Niezwykle ciekawe było poszukiwanie sprawcy i zleceniodawcy zabójstw, niepewność, czy uda na czas odnaleźć się antidotum.

,,Wszystko pochłonie morze" Magdaleny Kubasiewicz to typowo młodzieżowa fantastyka, która wciąga od samego początku, zawiera zwroty akcji, niepewność. Z przyjemnością spędziłam z nią czas.

Magiczna, baśniowa, intrygująca. Nie taka oczywista jakby pomogło się wydawać. Bardzo dobrze czytało mi tę książkę. Niemalże od samego początku utonęłam w niej, przepadłam. Choć nigdy nie przepadłam ze motywem "Syrenki" ta książka sprawiła, że pokochałam te tematy.

"Wszystko pochłanie morze" zabierze każdego czytelnika w niezwykłą podróż, którą nie sposób jest zapomnieć. Bohaterowie prawdziwi, niejednoznaczni nie da się ich nie lubić. Ja pokochałam miłością bezgraniczną od samego początku Leto.

Aletha biedna młoda dziewczyna jest niesamowicie utalentowaną alchemiczką. Nie wszystko idzie po myśli dziewczyny na domiar złego, władca Sieldige zostaje otruty w niewyjaśniony sposób "pocałunkiem syreny", zapada w śpiączkę. W Księstwie zaczyna szerzyć się chaos. Leto prosi Alethe o pomoc w odnalezieniu nieznanego nikomu antidotum na truciznę. Bohaterowie muszą ścigać się z czasem. Czy tej dwójce uda się odmienić straszliwy los? Czy znajdą osobę, która otruła księcia?

Morze, wiedźmy, syreny, intrygi, baśniowy klimat. A Ty dasz się pochłonąć morzu?

Takie fantasy chcę czytać! Lekkie pióro autorki w połączeniu z ciekawą i wielowątkową akcją sprawiają, że książkę pochłania się strona za stroną. Intrygi, zdrady, walka o władzę, mityczne stworzenia, magia oraz przeznaczenie - to wszystko miesza się w powieści i nadaje jej klimat. We "Wszystko pochłonie morze" szczególne miejsce zajmują kobiety. To od nich (Pocałunek Syreny) bierze się trucizna i to im (alchemiczka Aletha) zostaje powierzona misja znalezienia na nią antidotum.

Powieść jest naprawdę dobra i choć zamknięta, to bardzo chciałabym przeczytać coś, co było wcześniej, bo miejsca akcji są niezwykłe (Dzielnica Luster, już sama nazwa intryguje, prawda?), a wiemy o nich bardzo mało i to zarówno o samym nadmorskim księstwie Sieldige, jak i innych sąsiadujących z nim wyspach. O samych bohaterach też chciałoby się wiedzieć więcej, zwłaszcza o Trzech Rycerzach Księcia - Złotym Rycerzu (jego mocą była siła fizyczna), Błękitnym Rycerzu (mag wody) i Rycerzu Cierni (mag bojowy), z których to każdy mógłby być bohaterem osobnej powieści. Kto wie, może autorka ma taki plan?

"Wszystko pochłonie morze" polecam z czystym sumieniem. Świetnie się czytało!

"Mój ukochany zawsze pragnął więcej władzy, więcej mocy, więcej wiedzy. Dlatego zabrał mnie ze sobą z morza."

*

W Sieldige, gdzie krew syren wciąż krąży w żyłach mieszkańców, a magia jest żywa, zaczyna źle się dziać. Książę zostaje otruty Pocałunkiem Syreny — trucizną, na którą podobno nie ma lekarstwa — a jeden z jego najwierniejszych rycerz zostaje zamordowany przez zamachowców. Leto jest gotowy wiele poświęcić, aby ocalić władcę, przywrócić porządek w mieście i pomścić śmierć przyjaciela.... śmierć brata. Zdesperowany prosi o pomoc Alethę, alchemiczkę z pełnej cudów Dzielnicy Luster i najbliższą przyjaciółkę, która podobnie, jak ON skrywa wiele tajemnic. Tym samym zostają oni wplątani w pułapkę, którą zdaje się, że zastawiło na nich samo przeznaczenie.

*

Zakochałam się. W klimacie. W tajemnicach. W magii. W postaciach. Co tu dużo mówić... dałam się po prostu oczarować tej historii.

*

"Wszystko pochłonie morze" to książka, którą czyta się na jednym wdechu. Pełna tajemnic, intryg i zagadek wciąga i zadziwia. Świetnie wykreowane postacie i relacje pomiędzy nimi sprawiają, że łatwo się do nich przywiązać, polubić lub znienawidzić, a nieustająca akcja dodatkowo utrudnia odłożenie książko na bok.

*

Zaskoczeniem był dla mnie brak romansu, co jest obecnie dość niespotykane. Jednak przyznam, że nie brakował mi go. Przyjaźń, braterstwo, czy oddanie z powodzeniem zastąpiły ckliwe sceny i namiętne pocałunki.

*

Jedynymi "ale" jakie mam to:

- Urwane wątki. Mam wrażenie, że nie wszystko zostało jeszcze powiedziane. Nie wszystkie historie zamknięte. Czuję przez to irytujący niedosyt.

- Kilka postaci, które nagle się pojawiły i równie szybko zniknęły. Miałam wrażenie, że zostały one stworzone tylko na potrzeby jednej sceny. A osobiście nie jestem fanką takich rozwiązań.

*

Jednak pomimo kilku niedociągnięć, a w dużej mierze za sprawą cudownego klimatu i chociaż wydaje mi się, że historia jest już zamknięta, to chętnie odwiedziłabym Sieldige jeszcze nieraz.

pokój Sieldige zostaje zburzony, gdy otruty książę zapada w śpiączkę, a jeden z jego trzech wiernych rycerzy zostaje zamordowany. Pozostali z najbliższego otoczenia władcy postanawiają zataić stan głowy państwa na czas poszukiwania lekarstwa. Brak wyznaczonego następcy tronu sprawia, że widmo wojny domowej cały czas majaczy na horyzoncie. Ponadto wrogo nastawieni sąsiedzi tylko czekają na odpowiedni moment, aby wykorzystać osłabienie państwa. A co najgorsze, wszystkie legendy podają, że antidotum na Pocałunek Syreny nie istnieje.

Błękitny rycerz Leto, zrozpaczony po śmierci człowieka nazywanego bratem próbuje odnaleźć jego zabójców, jednocześnie nie pozwalając, by stolica pogrążyła się w chaosie. Nie pomagają mu w tym ogarniające go wątpliwości co do swoich towarzyszy. Dla tego z natury ufnego człowieka, którego dworskie rozrywki nie zepsuły i nie pozbawiły lojalności, wizja zdrajcy we własnych szeregach budzi wielki strach. W tej sytuacji nie pozostaje mu nic innego jak tylko skorzystać z pomocy dwójki ważnych dla niego kobiet, które łączy tylko jego osoba.

Pierwszą z nich jest Aletha, niezwykle utalentowana alchemiczka z Dzielnicy Luster, która chce trzymać się z daleka od wielkich spraw. Jej świat mógłby ograniczać się do rodzinnego domu, ogródka i sklepu z eliksirami jednak wbrew swojej woli zostaje wciągnięta w walkę o życie władcy. Jej złe przeczucia co do całej sprawy pogłębiają się z każdym kolejnym złym omenem, na który trafia. Druga to Erika, która poślubiła dużo młodszego od siebie mężczyznę i marzy o doprowadzeniu męża do tronu. Jednak nawet tę bardzo ambitną kobietę, przyzwyczajoną od dziecka do pałacowych intryg, zaistniała sytuacja przerosła. Cała trójka musi odnaleźć zamachowców i lekarstwo, jeśli nie chcą, aby kraj pogrążył się w wojennych chaosie. Czy im się to uda?

Autorka stworzyła naprawdę wyraziste postacie z ciekawymi, niejednoznacznymi relacjami. Z wielkim zainteresowaniem zagłębiałam się w ich losy próbując przed nimi rozwikłać intrygę. Niektóre wydarzenia są może łatwe do przewidzenia, jednak mogę was zapewnić, że fabuła Wszystko pochłonie morze też nie raz was zaskoczy. Istotnym elementem książki jest relacja trójki rycerzy. Poznajemy ją właściwie od końca, gdy wraz ze śmiercią jednego z nich ich przyjaźń się rozpada, a wkrada się nieufność i doszukiwanie się zdrady. Jednak wraz z postępem książki czytelnik dopiero poznaje siłę ich braterskiej więzi, sprawia to, że jej strata z każdą stroną jest boleśniejsza a nadzieja na pomyłkę coraz większa. Kubasiewicz świetnie pokazała ich wzajemne dopełnianie się jak dwie strony tej samej monety. Już od pierwszych rozdziałów autorka buduje świat bogaty w historię, legendy i politykę. Nie spodziewałam się aż takiego rozbudowania po tak stosunkowo niedługiej książce. Sprawia to, że momentalnie wsiąkłam w jej wizję, jednak pojawiały się także momenty zagubienia. Szczególnie w wątkach politycznych miałam czasem wątpliwości, kim jest osoba, która została wspomniana i jakie są jej powiązania. Całość jest jednak niesamowicie przemyślana od pierwszej do ostatniej linijki. Wszystkie niepozorne drobne kawałki układanki stanowią część składową istotną dla wykreowanego świata, i są pełne wskazówek do rozwoju fabuły. Po zakończeniu czytania byłam całkowicie usatysfakcjonowana, książka pozostawia bez uczucia niedosytu. Wielkim pluse

"Wszystko pochłonie morze" to książka Magdaleny Kubasiewicz, która wciągnie niejedną osobę. Historia pełna tajemnic, baśni o syrenach, przeznaczeniu i więzi pomiędzy bratem a siostrą.

Już od pierwszych stron fabuła zaciekawiła mnie i zaintrygowała.

Głównymi bohaterami są Leto i Aletha. Wspólnymi siłami chcą ocalić otrutego księcia. Niestety zrobienie odtrutki nie będzie takie łatwe jakby się miało wydawać. Oboje będą musieli się poświęcić i być gotowi na wszystko. Czy uda im się ocalić władcę? Czy z tej przygody wrócą cali? Tego już musicie się sami dowiedzieć.

Akcja momentami zwalnia, ale tylko po to by zaskoczyć czytelnika kolejną dawką emocji. Powiem szczerze, że nie spodziewałam się takiego zakończenia i przyznam, że uroniłam kilka łez. Jest to niewątpliwie ten rodzaj fantasy, który lubię.

Bardzo lekka i przyjemna w czytaniu, idealna na letnie dni i wieczory. Dla fanów fantastyki będzie to pozycja obowiązkowa.

To książka pełna magii i przygód.

„Gdzieś na morzu popłynie krew. Gdzieś w mieście czeka śmierć. Będzie więcej ognia…”

Było sobie w Sieldige Trzech Rycerzy, wojowników, którym nikt nie mógł dorównać. Złoty Rycerz, Błękitny Rycerz i Rycerz Cierni… Pewnego dnia jednak Złoty Rycerz, Oberon, zostaje zamordowany, Błękitny Rycerz, Leto, cudem unika śmierci z rąk skrytobójców, książę, któremu służyli zostaje otruty legendarnym Pocałunkiem Syreny, na który nikt nie zna antidotum, a Cierniowy Rycerz, Garreth, staje się jednym z podejrzanych. Przyszłość Sieldige wisi na włosku. Nagle znajduje się wielu pretendentów do tytułu władcy, nikomu nie można już ufać, a zagrożenie kryje się za każdym rogiem. Jedynym ratunkiem dla upadającego królestwa, jest znalezienie lekarstwa na Pocałunek Syreny i uzdrowienie księcia. Leto, razem ze swoją przyjaciółką, alchemiczką Alethą robią wszystko, by tego dokonać. Nie spodziewają się jednak jak wielką cenę przyjdzie im za to zapłacić…

„Są rzeczy zapisane gwiazdami na niebie, pewne jak nadchodzący świt i zapadająca noc, i nic, żadne wysiłki śmiertelnych ich nie zmienią.”

Od pierwszych stron zostajemy wciągnięci w wir intryg, zamachów i dynamicznej akcji, którą obserwujemy oczami trójki bohaterów- Błękitnego Rycerza Leto, alchemiczki Alethy i siostrzenicy księcia Eriki. Niestety początkowo miałam problem z zaangażowaniem się w tą historię. Nie wiedziałam kto jest kim dla kogo i jakie dokładnie zasady rządzą wykreowanym przez autorkę światem. Z czasem jednak zrozumiałam, że tak właśnie miało być, a dozowanie informacji jest niezbędne, by czytelnik czuł się zaskoczony na każdym kroku. Kiedy mgła niewiedzy nieco opadła, świat przestał wydawać się obcy, a bohaterowie tak bardzo tajemniczy- całkowicie przepadłam i galopującym sercem śledziłam ich losy.

Moją ulubioną bohaterką niemal od razu stała się Aletha, ale jako tajemnicza alchemiczka, miała ułatwione zadanie. Autorka postarała się jednak, by każdy bohater miał intrygujące cechy, tajemniczą przeszłość i sekrety, które stopniowo wychodzą na światło dzienne. Podobało mi się to, że kiedy już myślałam, że wiem wszystko, okazywało się, że nie wiem nic, a bohaterowie zaskakiwali mnie swoim zachowaniem na każdym kroku. Kto jest wrogiem, a kto przyjacielem? Komu można zaufać, a kto zdradzi? Gwarantuję, że nie będziecie tego pewni aż do końca. Sporym minusem początkowo wydawał mi się brak wątku romantycznego, zwłaszcza, że był tak oczywisty i nie mógł wpłynąć negatywnie na dynamikę fabuły… Okazało się jednak, że bardzo się pomyliłam, a autorka dała mi pstryczka w nos. Ostatecznie niechętnie przyznaję, że romans faktycznie byłby tu zbędny, a uczuć i emocji i tak nie brakowało.

Jestem pod ogromnym wrażeniem pomysłu Magdaleny Kubasiewicz, stworzonego przez nią świata i skomplikowanej sieci intryg, które misternie tkała na kartach tej powieści. Znajdziecie to świat zaplanowany w najdrobniejszych szczegółach, bogaty w mity, legendy, wierzenia i magię. Fabuła jest złożona i wielowątkowa, istnieje wiele ścieżek, które mogli obrać bohaterowie, a autorka bawi się chwilami w „co by było gdyby?”. Pokazuje jak jedna decyzja może wpłynąć na przyszłość wielu osób, jak wiele może zmienić jedno pytanie, gest czy uczynek… W tej opowieści nic nie jest przypadkowe, ale też nikt nie mówi o sobie całej prawdy, a każdy bohater jest po prostu pionkiem w komplikowanej grze prowadzonej przez inne postaci. Walka o władzę staje się zacięta, trup ściele się gęsto, a pewne jest jedynie to, że tej przygody nie zapomnicie nigdy.

„Być może tamtą dziewczynę też pochłonęło morze. Ktokolwiek wynurzył się na powierzchnię wody, został na zawsze zmieniony w jej głębi.”

O CZYM? „Wszystko pochłonie morze”, to epicka opowieść fantasy ze znakomitą intrygą, niezapomnianymi postaciami i fabułą, która porywa jak przypływ i już nie uwalnia ze swej toni. Bardzo dobra, znakomita wręcz historia, która zachwyci każdego fana fantastyki (nawet tego bardziej wymagającego). Nie jest to kolejna młodzieżówka, powielająca schematy, a raczej powieść dla nieco starszych, bardziej dojrzałych czytelników, którzy docenią złożoność fabuły i oryginalność tej historii. Ogromna szkoda, że książka nie jest zaopatrzona w mapkę i słowniczek, bo informacji było tak dużo, że wiele po prostu mi umykało. Na uwagę zasługuje też wspaniała okładka, dzieło Dominika Brońka, która od razu przyciągnęła mój wzrok. Muszę Was jednak uprzedzić, że syreny nie są bohaterami tej powieści (może poza maleńkim wyjątkiem), są raczej postaciami z legend i choć ich istnienie ma duże znaczenie dla fabuły, nie jest tu wcale kluczowe. Nie ukrywam, że liczyłam na ich obecność, ale to co ostatecznie otrzymałam satysfakcjonuje mnie tak bardzo, że nie mogę narzekać. Wręcz przeciwnie- jestem zachwycona i liczę na więcej!

Stare legendy i wierzenia dalej żyją w ludziach. Syreny kiedyś żyły wśród ludzi, jednak nasza natura sprawiła, że stały się mściwe i straszyły. Stworzyły truciznę, który od razu zabijała i nie ma na nią odtrutki. Pocałunek Syreny został podany księciu i teraz koma. Na jeszcze szczęście spożył jej na tyle mało, że jeszcze żyje. Umiera także jeden z najbliższych rycerzy władcy i pozostała dwójka musi rozwiązać, kto za tym stoi i odnaleźć nieistniejącą odtrutkę. Czy wygrają walkę z czasem? Kto jest w stanie dokonać cudu? Jakie tajemnice skrywają mury pałacu?

Gdy książka miała się pojawić, było o niej naprawdę głośno. Słyszałam o niej same pozytywne opinie i teraz wcale się nie dziwię. Po skończeniu wcale się temu nie dziwię. To była niesamowita przygoda w morskim świecie i intrygami politycznymi, dodatkowo okraszona drobinką magii.

Na początku miałam problem by się w nią wciągnąć. Od pierwszej strony zostajemy wciągnięci w wir wydarzeń i całego świata przedstawionego, troszkę trudno było się w tym odnaleźć. Jednak im dalej tym już było lepiej. Każda kolejna strona sprawiła, że coraz bardziej się wkręcałam i coraz trudniej było mi się od niej oderwać. Wszelkie intrygi, problemy, magia, która tam rządzi sprawiły, że powieść nabrała aury tajemniczości, niepewności i niezwykłości.

Bohaterowie są tutaj bardzo różnorodni. Każdy tutaj coś skrywa, czymś się wyróżnia. Są tajemnice, które nigdy nie powinny wyjść na światło dzienne. Nie chciałabym za wiele zdradzać, ale warto wspomnieć o nich co nie co. Leto jest świetnym magiem, zrobi wszystko, by ocalić ważne dla niego osoby. Bardzo go polubiłam i kibicowałam na każdym kroku. Mimo że czasami zachowywał się dziwnie, to i tak był świetny. Aletha też spodobała mi się jako postać, była zaradna, samodzielna i uparta. Jej charakter pod pewnymi względami zgadza się z moim i to zawsze przeraża. Jest jeszcze Erica i do niej mam mieszane odczucia, z jednej strony rozumiałam jej zachowanie, a drugiej podejście jej mi jakoś zgrzytało.

Muszę przyznać, że lektura sprawiła mi wiele radości. Była to miła odmiana w powieściach fantastycznych. Teraz jest to już bardziej popularne, ale jednak syreny i inne stwory morskie nie są aż tak popularne w literaturze. Cieszę się, że to się zmienia, bo są to fantastyczne i pełne tajemnic istoty. Autorka w bardzo nietypowy sposób ugryzła ten temat i wyszło jej to naprawdę dobrze.

Podsumowując, to iście fascynująca lektura. Jestem dumna z tego, że polscy autorzy próbują swoich sił w różnych gatunkach i wychodzi im to genialnie. Jeśli macie ochotę na niesamowitą przygodę morską, poszukiwaniem siebie, magię i mnóstwo intryg pałacowych to ta powieść jest zdecydowanie dla Was!

Muszę przyznać, że książka mnie zaskoczyła, możliwe że spodziewałam się czegoś innego jako fanka Magdaleny Kubasiewicz, momentami nie byłam pewna czy czytam jej książkę czy kogoś innego, co trochę zaburzyło mi odbiór całości.

W dawnych czasach syreny chodziły między śmiertelnikami, jednak jedyne co pozostało po tych czasach to trucizna, na którą nikt nie zna lekarstwa.

Gdy sam książę zostaje otruty Łzami Syreny i zapada w śpiączkę, rozpoczyna się walka z czasem. Arystokrata Leto oraz alchemiczka Aletha, muszą połączyć siły by ocalić władcę. Jednak podczas wyprawy odkrywają, że nikomu nie można ufać. Przyjaciel może okazać się wrogiem. Jednak odnalezienie antidotum jest niezbędne by odbudować porządek w królestwie.

Cena może okazać się bardzo wysoka...

Spotykali się rzadko i nigdy nie wiedziała, jak traktować człowieka, który co prawda ją spłodził, ale pozostawał dla niej niemal obcy.

Na pewno niezaprzeczalnym plusem całej historii, jest świat stworzony od samych podstaw. Wszystkie intrygi, zażyłości i połączenia między bohaterami są bardzo jasno wyjaśnione, dzięki czemu możemy lepiej zrozumieć ich motywy. Tutaj zdecydowanie się nie zawiodłam. Trochę brakowała mi emocji między główną parą bohaterów, wydawali mi się momentami płascy, choć sami w sobie byli dość dobrze napisani. Dość długo zajęło mi przywiązanie się do ich, co w moim wypadku jest dość nietypowe. Wielu osobom problem może sprawić mnogość historii z przeszłości, w tym niestety idzie się dość łatwo pogubić i czasem trzeba się mocniej skupić by zrozumieć niektóre rzeczy.

Zdecydowanie jednak największym minusem jak dla mnie był brak ... syren. Nie tego się spodziewałam. Sam ich motyw był oczywiście wpleciony w całą opowieść, jednak nie w taki sposób jaki oczekiwałam. Niestety ból sprawia mi również okładka, która mi się absolutnie nie podoba i najchętniej bym przyjęła obwolutę z inną ilustracją, ale to tylko moja obiektywna opinia.

Zakończenie kopnęło mnie w brzuch i zaśmiało się szyderczo gdy kuliłam się na podłodze. Tego jednak mogłam się spodziewać.

To miejsce wyglądało... zwyczajnie. Nie strasznie, nie brzydko, nie przepięknie.

Książkę mimo wszystko polecam. Ma momenty gdzie można się uśmiechnąć, choć i sporo ponurych części w niej znajdziemy. Nie jest to moja ulubiona książka autorki, ale czytało mi się ją dość szybko, choć sama historia nie pędzi na łeb na szyję i ma wolniejsze momenty. Na letnie wieczory będzie jak znalazł.

Sylwia "Sirroco" Stinia

“Są jednak ludzie tacy jak oni Powiązani z innymi. Są rzeczy pewne jak nadchodzący zmierzch i wstający świt. Rzeczy, które muszą się zdarzyć.Łatwo je zobaczyć, ale powiązane losy… jak tu śledzić tyle splątanych nici?”

Kiedyś syreny żyły razem ze śmiertelnikami, pamiątką tamtych czasów został przepis na truciznę - Pocałunek Syreny, na którą nie ma lekarstwa. Pewnego dnia tą trucizną zostaje otruty książę, zapada w śpiączkę. Arystokrata Leto i jego przyjaciółka, Aletha, która jest alchemiczką strarają się znaleźć sposób, żeby ocalić władcę. Nie wiedzą jednak kto jest ich sojusznikiem, a kto wrogiem. Starają się znaleźć antidotum i uratować królestwo.

Sięgając po “Wszystko pochłonie morze” myślałam, że dostanę historię o syrenach. Niestety syren tu nie znalazłam. Autorka zabiera nas do magicznego świata. Pełnego intryg i tajemnic, w którym toczy się walka o władzę. Historia bardzo mnie wciągnęła. Fabuła kilka razy mnie zaskoczyła.Bohaterowie są świetnie napisani, od razu polubiłam Alethe. Bardzo zaskoczyły mnie jej powiązania z innymi bohaterami. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Magdaleny Kubasiewicz i jestem pewna, że nie ostatnie.

Kiedyś syreny chodziły pomiędzy śmiertelnikami. Pamiątką tych czasów jest przepis na truciznę, na którą nie ma lekarstwa.

Właśnie tą trucizną zostaje otruty Książę Sieldige. Jednak zamiast od razu umrzeć zapadł w śpiączkę, dzięki której można było go jeszcze uratować. Jeden z trzech najbliższych rycerzy księcia wraz ze swoją przyjaciółką łączą więc siły, żeby ocalić władcę. Bo wiedzą, że jeśli ON umrze, to Sieldige może upaść i już się więcej nie podnieść przez czyhających na tron spiskowców. Aletha i Leto niepewni tego, kto im sprzyja, a kto próbuje zaszkodzić, próbują więc ze wszystkich sił znaleźć antidotum i znaleźć trucicieli, aby ich ukarać. Czy uda im się to wszystko? Jeśli tak, to jaką cenę będą musieli za to zapłacić? 

Na wstępie muszę zaznaczyć, że gdyby nie tytuł i świetna okładka Dominika Brońka oraz to, że w książce miały się pojawić syreny, to pewnie aż tak bym się nie jarała tą książką. Bo może wiecie albo i nie, ale ja od zawsze uwielbiałam syrenie legendy i wszystkie bajki typu ,,Mała Syrenka" czy chociażby słynne ,,H2O wystarczy kropla" (stąd też poniekąd mój czerwony kolor włosów). Dlatego czułam, że muszę sięgnąć po tę książkę... dlatego nie rozumiem do końca, jak to się stało, że nagle dopadł mnie zastój czytelniczy gdy czytałam ,,Wszystko pochłonie morze". Na szczęście jakoś sobie z nim poradziłam i dzięki temu mogę wam trochę opowiedzieć o książce.

A moją opowieść zacznę od tego, że myślałam, iż pojawi się tutaj więcej legend i magii (mimo, że ta się pojawiała, to mam wrażenie, że było jej za mało) oraz brakowało mi takiego rozwinięcia pewnych spraw, jak np. podczas wyprawy Alethy na poszukiwanie antidotum. Mam wrażenie, że gdyby ta sekwencja była nieco dłuższa i bardziej rozbudowana to byłaby to najlepsza scena z książki. Bo nie ukrywam, że bardzo mnie ciekawiła tamta sytuacja i kobieta, zwłaszcza że dzięki niej mogliśmy dowiedzieć się jeszcze więcej na temat Modron i syren... no ale niestety autorka popędziła dalej. 

W ogóle muszę przyznać, że z początku trochę się gubiłam w tej całej religii, kulturze i spiskach, jakie zaprezentowała nam Magdalena Kubasiewicz. Jednak kiedy głębiej się wchodzi w książkę, to wtedy wszystko bardziej staje się bardziej logiczne i sprawia, że czytelnik tak samo jak Leto szuka tej osoby, która byłaby odpowiedzialna za to całe zamieszanie. A muszę przyznać, że to nie są łatwe poszukiwania i ja sama do końca książki nie miałam pojęcia, kto konkretnie poważył się na otrucie Księcia.

,,Wszystko pochłonie morze" to opowieść o spiskach, legendach, odwadze i cenie, którą należy zapłacić. To także historia o wielkiej przyjaźni i stracie, a także o zmianach, jakie zachodzą w człowieku pod wpływem różnych wydarzeń. Książka mi się podobała i dlatego z mogę jej przyznać 3/5, mimo drobnych niedociągnięć i nierozwinięciu nieco ciekawszych dla mnie wątków. 

,,Są rzeczy zapisane gwiazdami na niebie, pewne jak nadchodzący świt i zapadająca noc, i nic, żadne wysiłki śmiertelnych ich nie zmienią.”

Jeżeli wśród czytających moją recenzję osób, wciąż znajdują się niedowiarki, które śmią twierdzić, że Polscy autorzy nie dosięgają tym zagranicznym do pięt, to namawiam wręcz, by sięgnęli po książkę @magdalena_kubasiewicz która sprawnie wyprowadzi ich z tego błędnego przekonania. Powiem banalnie, ta książka jest genialna pod każdym względem! Doskonale przemyślana fabuła, jej barwne postacie( szczególnie polubiłam szlachetnego i odważnego Leto) czyhające na czytelnika zwroty akcji, dworskie intrygi, a to wszystko okraszone magią, którą dzięki pisarskimi umiejętnościami autorki, możemy doskonale zobaczyć, jakbyśmy oglądali tę historię na wielkim ekranie. Jestem totalnie oczarowana historią wymyśloną przez Panią Magdalenę. ,,Wszystko pochłonie morze” to fantastyka na bardzo wysokim poziomie, nie znajdziecie tu romansu, za to otrzymacie cała gamę emocji. Zachęcam Was gorąco do sięgniecie po ten tytuł, a autorce chcę przekazać, że jednej rzeczy nie mogę jej przebaczyć🥺 To był nóż w serce💔 Ale i tak uwielbiam tę książkę i z pewnością trafi ona na podsumowanie roku 2021, jako jedna z najlepszych❤ Czytajcie, czytajcie i jeszcze raz czytajcie #wszystkopochłoniemorze zapewnia, że o tej historii, długo nie zapomnicie!

To moje pierwsze zetknięcie z twórczością tej autorki i od razu bardzo udane.

Ze względu na okładkę po tej pozycji spodziewałam się bajkowej opowieści o syrenach. Otrzymałam za to historię o magii, alchemii i dworskich intrygach. Syreny pojawiają się raczej gdzieś w opowieściach wiedźm, bajkach. Ale czy przez to się na niej zawiodłam? Absolutnie nie. Z pewnością będę ją długo i miło wspominać.

Fabuła była raczej dość schematyczna, mimo to nie brakowało elementów zaskoczenia, dzięki czemu nie nudziłam się przy czytaniu.

Akcja w pierwszej części książki toczy się raczej spokojnie, potem się rozkręciła i zaczęła pędzić jak szalona. Takie rozwiązanie idealnie pasuje do historii, dzięki czemu książkę czyta się jeszcze przyjemniej.

Podobało mi się też, że nie wszystkie informacje o bohaterach były od razu podane na tacy. Dzięki temu można było wysnuć swoje teorie, pogłówkować trochę, a za kilka rozdziałów sprawdzić, czy miało się rację.

Zdecydowanie ją polecam!

Znowu skusiłam się na polską autorkę co w moim przypadku jest rzadkością. To nie jest tak, że nie lubię, bardziej nie przepadam. Lepsze historie, które mi zapadły w pamięć były po prostu zagranicznych autorów. Co nie znaczy, że nasi są gorsi.

Aletha i Leto. Alchemiczka i Błękitny Rycerz. Ich losy są powiązane przez starą legendę o królowej i królu o tych samych imionach, czy aby na pewno?

„Było sobie w Sieldige Trzech Rycerzy, wojowników, którym nikt nie mógł dorównać. Złoty Rycerz, Błękitny Rycerz i Rycerz Cierni.”

Zostajemy wrzuceni od razu do świata intryg, śmierci i rozpaczy. Śmierć goni śmierć. Niebezpieczeństwo czai się na każdym kroku. Królestwo czai się ku upadkowi. Nawet brat może Cię oszukać. Komu uwierzyć? No komu? Jedna tajemnica przeradza się w tajemnicę z niej wychodzi rozgoryczenie i nieufność. Tyle ludzi powiązanych ze sobą, a jednak tak sobie obcy. Nie znający wszystkich tajemnic. Czy prawda wyjdzie na jaw?

Historia jak dla mnie nie do końca baśniowa, ale bajecznie wykreowana. Autorka nie szczędzi nam szczegół, w odpowiednich momentach wraca do przeszłości. Bardzo dobrze wykreowane postacie, choć niektóre są bardziej w tle. Erika (żona Leto) jest najbardziej irytującą ze wszystkich i parę razy miałam ochotę ją zdzielić, ale w sumie z nią jest naprawdę ciekawie, a czasami nawet śmiesznie. Co najważniejsze – świat jedyny w swoim rodzaju, system magii, boginek, całej historii świata bardzo mi się podobał. Syreny nie takie zwyczajne, które śpiewają pieśni i wciągają do morza.

„Nad Dzielnicą Luster pada, pada deszcz, niebo płacze, płacz ty też, patrzy na nas Em-Da-Nan, władca Siedmiu Wież… „

Niektóre wątki można było bardziej rozwinąć, choć nie odczuwa się jakiegoś większego braku ich. Na pewno nie jest to książka dla wszystkich – dużo nazw, bohaterów, zawiłych historii. Dla mniej im więcej tym lepiej. Książka naprawdę przypadła mi do gustu. Chyba coraz więcej polskich autorów zagości u mnie na półce.

Czy i Ty dasz się pochłonąć morskiej toni, aby przejść przez magiczną barierę legend i opowieści, które stają się prawdą?

Moje pierwsze zetknięcie z piórem autorki, o której już słyszałam. Czy sięgnęłabym po jej książki? Nie wiem, ale ostatnio bardzo podoba mi się motyw syren w książkach fantastycznych, dlatego postanowiłam sięgnąć po "wszystko pochłonie morze" z myślą, że może to być ciekawa książka i tak też było.

Autorka wykreowała ciekawy, magiczny i mogłabym rzec baśniowy świat, który totalnie mnie pochłonął. Jestem oczarowana tą historią i najchętniej zaczęłabym ją czytać ponownie, i w kółko, i w kółko tak długo aż będę mogła ją recytować jak "Inwokację" Mickiewicza. Ktoś z was pomyśli sobie, że pewnie przesadzam, ale co mogę poradzić na to że książka ta bardzo mi siępodobała?

Bohaterowie są bardzo ciekawie wykreowani. Każdy z nich wydawał mi się mieć "pełną osobowość", chodzi mi o to, że nic nikomu nie brakowało. Wszystkie wątki były bardzo ciekawie zarysowane i choć czasami zdarzało mi się, że pojawiały się w mojej głowie pytania, to po kilku stronach czy w kolejnych rozdziałach uzyskiwałam na nie odpowiedzi.

Zdecydowanie poelcam miłośnikom książek fantastycznych i tym, którzy tak jak ja lubią motyw syren.