Wszystko co powiesz

Jeden błąd, kilka sekund na podjęcie decyzji i konsekwencje, które zostaną z tobą na zawsze. Którą drogą pójdziesz? Jakiego wyboru dokonasz? Czy zostaniesz i zmierzysz się z karą czy uciekniesz i będziesz liczyć na to, że nigdy cię nie znajdą?

“Wszystko co powiesz” to kolejny tytuł, którym autorce udało się zdobyć moje serce. Jej poprzednią powieść wspominam bardzo ciepło, ale ta wywarła jeszcze większe wrażenie i pozostawiła jeszcze większe uczucie satysfakcji. To jedna z tych książek, jakich nie sposób tak po prostu odłożyć na półkę, przede wszystkim za sprawą pytań, wątpliwości i refleksji, które pojawiają się w głowie podczas lektury.

Nowa powieść McAllister zdecydowanie nie należy do typowych thrillerów. Owszem, nie brakuje w niej napięcia, poczucia zagrożenia, czy zwrotów akcji, odniosłam jednak wrażenie, że emocje bardziej opierają się na decyzjach głównej bohaterki, jej rozterkach i uczuciach niż na tym, co rzeczywiście wydarzyło się na stronach książki. W żadnym razie nie okazało się to dla mnie problemem, autorka bowiem zostawiła mi sporo miejsca na własne przemyślenia, subtelnie zachęcając do postawienia się na miejscu Joanny. Najciekawsze jednak jest to, że ja wciąż nie wiem, co bym zrobiła.

Fabuła „Wszystkiego co powiesz” została zbudowana wokół jednej decyzji, której podjęcie przewróci całe życie głównej bohaterki do góry nogami. To decyzja, od której nie będzie już odwrotu, a niezależnie od tego, co zrobi kobieta, czekają ją konsekwencje. Choć każdy z nas mierzy się czasami z takimi wyborami, konieczność choćby chwilowego zajęcia jej miejsca wzbudziła we mnie strach i obawę, a przedstawiana kryzysowa sytuacja była dużym źródłem napięcia. Choć, jak już wspomniałam, zdecydowanie nie jest to typowy thriller, to emocji dostarczył mi tak wiele, że nie zamieniłabym tej lektury na żadną ze znanych mi mrocznych historii.

McAllister fantastycznie pokazała, jakie emocje targały Joanną. Na naszych oczach rozgrywał się prawdziwy dramat, a każdy element tego widowiska poruszał do głębi. Całość wydała mi się tak realna i autentyczna, jakby autorka opowiadała o sytuacji, której świadkiem była lub którą sama przeżyła. Czytałam zachłannie, niecierpliwie, z zapartym tchem, nie zdając sobie sprawy, jak może zakończyć się ta historia. Wina i kara zaprzątały moje myśli aż do ostatniej strony nie pozwalając ani na chwilę zrezygnować z lektury.

Świetny pomysł i znakomita narracja nie stanowiłyby jednak tak zgrabnego połączenia, gdyby ta historia została przedstawiona w inny sposób. McAllister bowiem pokazuje nam dwie możliwości, zależnie od tego, jaką decyzję podejmie główna bohaterka. Śledzimy zatem dwie intrygujące opowieści, nie mogąc zdecydować, którą z nich jest lepsza. A w każdej z nich pisarka przechodzi samą siebie.

„Wszystko co powiesz” to cudowna, emocjonalna, pełna napięcia książka. Szalenie realna, bardzo życiowa i głęboko poruszająca. Byłabym bardzo szczęśliwa, gdyby każda czytana przeze mnie powieść dawała mi tak wiele.

Zataić czy ujawnić? Oto jest pytanie. Przed takim moralnym dylematem staje Joanna Oliva, kochająca żona, zaufana przyjaciółka, pracownica miejskiej biblioteki i przykładna obywatelka, która nigdy nie złamała prawa. Aż do teraz. Ale przed tym dylematem wraz z bohaterką staje także czytelnik, który z Jo z łatwością się utożsamia. Gillian McAllister w powieści „Wszystko, co powiesz” po mistrzowsku gra na emocjach czytającego! Przedstawiona w książce sytuacja mogłaby się przydarzyć każdemu i każdej z nas, dlatego tak łatwo stawiamy się na miejscu Joanny. Gdyby zapytać kilkadziesiąt czy setkę przypadkowych osób o to, jak by postąpiły, zapewne każda odpowiedziałaby, że bez wahania zadzwoniłaby na numer alarmowy, by przyznać się do popełnienia przestępstwa. Sumienie i obawa przed społecznym potępieniem nie pozwalałyby im odpowiedzieć inaczej. Ale czy na pewno każda z pytanych osób postąpiłaby tak, jak należy? Gdy zamiast kilku lat za kratami albo – co gorsza – dożywotniej odsiadki można wybrać wolność i normalne życie u boku rodziny i przyjaciół, pokusa może być zbyt silna, by się jej oprzeć…

Wow, pomysł fabularny brytyjskiej pisarki jest jednym z lepszych, jakie miałam okazję spotkać w ostatnio czytanych thrillerach! Żaden nie zrobił na mnie aż tak dobrego wrażenia. Ale pomysł na fabułę to jedno. Jeszcze większe wrażenie na czytającym robi chyba konstrukcja thrillera „Wszystko, co powiesz”. Byłam w szoku, gdy okazało się, że przez całą powieść przeplatają się rozdziały zatytułowane „Zataić” i „Ujawnić”. To tak jakby w jednej książce McAllister zawarła dwie alternatywne historie. Dwa diametralnie odmienne scenariusze, dla których punktem wyjścia jest tragiczne wydarzenie, do którego doszło nad jednym z londyńskich kanałów w pewien piątkowy wieczór. Dzięki temu nie musimy się głowić nad tym, jak potoczyłyby się losy Joanny, gdyby wezwała pomoc i poczekała na przybycie stróżów prawa lub gdyby uciekła z miejsca zdarzenia. Thriller to gatunek tak mocno eksploatowany, że z otwartymi ramionami wypada witać wszystko, co wnosi w niego powiew świeżości. Do plusów zaliczam także fakt, że autorka z wykształcenia jest prawniczką, więc możemy wierzyć, że przedstawione w książce procedury policyjne podobnie wyglądają w rzeczywistości.

„Wszystko, co powiesz” to thriller z gatunku tych, których na naszym rynku szukać można ze świecą. Świetny zamysł fabularny, jeszcze lepsza konstrukcja powieści i autorka niezwykle umiejętnie grająca na emocjach czytelników. Gillian McAllister, której książek wcześniej nie miałam okazji czytać, zrobiła na mnie doskonałe wrażenie. Udowodniła, że ma głowę pełną znakomitych pomysłów i odwagę, by eksperymentować. Brytyjska pisarka pokazuje, że w życiu nierzadko zdarzają się dramatyczne sytuacje, z których po prostu nie ma dobrego wyjścia. Niezależnie od tego, jak postąpimy, ktoś i tak na tym straci. „Wszystko, co powiesz” to powieść, która z pewnością usatysfakcjonuje miłośników thrillerów z mocno rozbudowanym wątkiem obyczajowo-psychologicznym. Niespieszne tempo oraz nieoczywiste rozwiązania fabularne i narracyjne czynią tę powieść historią, którą zdecydowanie warto poznać.

Kiedy widzę thriller, to... tak, święcą mi się oczka. To zdecydowanie jeden z moich ulubionych gatunków, a kiedy jeszcze dołożyć świetną okładkę, zachęcający opis, to sięgam z chęcią nie zważając na to, czy książka będzie dobra. W końcu okaże się to w trakcie lektury. Jak to było z tą konkretną?

Wyobraźcie sobie sytuację, kiedy to idzie za Wami w nocy mężczyzna. Strach oblatuje i większość z nas pewnie przyspieszyłaby kroku, może zaczęła uciekać lub wezwała pomoc, ale nie tym razem. Główna bohaterka odwraca się gwałtownie na schodach i odpycha mężczyznę, który jak się jej zdaje, coraz szybciej za nią idzie. W te sposób staje się osobą, która doprowadziła do jego śmierci, bo spada ON ze schodów i niestety, ze skutkiem śmiertelnym. Pojawia się zatem pytanie: co teraz? Uciekać, wzywać pomoc, zgłosić się na policję? Mieć nadzieję, że nikt nie zauważył nic podejrzanego i uznane zostanie, że sam spadł z tych schodów? Pojawia się dylemat moralny. I pytanie raczej powinno się pojawić: czy masz sumienie, aby uciec i przejść z tym do porządku dziennego?

Muszę przyznać, że pomysł na fabułę świetny. W thriller został wpleciony wątek, który sprawia, że czytelnik zaczyna się zastanawiać nad tym, do czego właściwie zdolny może być drugi człowiek. Czy jest ON zwyczajną osobą, którą spotykamy codziennie, czy może wręcz przeciwnie, kryje w sobie tajemnice?

No i przejdźmy do konkretów. Właśnie ten początek, kiedy wszystko się zaczyna jest niesamowicie wciągający. Przyznam się, że założyłam od razu, że pochłonę tę książkę na raz. Takie miałam pierwsze odczucia. Czy słusznie? No nie do końca. W pewnym momencie miałam wrażenie, że Autorka próbowała dobijać ilość znaków do wyznaczonego minimum i śmiało można by wyrzucić część opisów z książki i wtedy akcja byłaby o wiele dynamiczniejsza, a co za tym idzie, bardziej trzymająca w napięciu, powodująca, że po ciele przebiega dreszcz. Owszem, przebiega, ale tylko na początku.

Natomiast muszę powiedzieć, że narracja była dla mnie naprawdę świetnie poprowadzona. Główna bohaterka, jako osoba, której oczami obserwujemy całą akcję jest tak wykreowana, że czuje się, jak by się ją znało, jak by się stało tuż obok niej. Za to ogromny plus. I to tyle. Pozostali bohaterowie są płascy. Ot, są, bo są. Bo byli potrzebni w konkretnym celu, ale żeby to były postacie, które wzbudzają emocje? Nie.

W sumie ciężko mi ocenić tę książkę. Z jednej strony mi się podobała, z drugiej jednak odczuwam pewien niedosyt. Dlatego jeśli miałabym polecić to osobom, które lubią klimat dreszczowca, ale ten spokojniejszy. Nie ma tutaj wielkiego wow, ale myślę, że to taka książka, która u mnie ma 6/10 gwiazdek :)

Wydawnictwu Prószyński i S-ka bardzo dziękuję za egzemplarz!

Trafiłem na tę książkę całkowicie przypadkiem i nie żałuję. Ciekawy zabieg prowadzenia fabuły na dwóch płaszczyznach sprawia, że chce się czytać dalej, a zakończenie jest wielką niewiadomą. Bardzo intrygująca i wciągająca, w zasadzie od pierwszych stron trudno odłożyć ją nawet na moment. Tym, co najbardziej mnie zaskoczyło był stopień utożsamienia się z bohaterką. Rzadko kiedy zdarza mi się to do tego stopnia. Polecam każdemu, kto lubi mocne thrillery, a jednocześnie jest już trochę znudzony klasyczną konstrukcją fabuły i schematycznymi bohaterami. Gillian McAllister zdecydowania pokazała, że jest świetną pisarką.