Wszystko, co brzydkie i cudowne

Siedzę i myślę, czy powinnam zachwycać się czymś, co z założenia jest nieodpowiednie i niezgodne z prawem? Dlaczego? Dlatego, że jestem absolutnie zachwycona i zauroczona relacją Wavy i Kellena.

Dużo czasu minęło, zanim zdecydowałam się sięgnąć po tę książkę, ale jak już zaczęłam, to nie mogłam się oderwać. Kellen poznaje Wavy, kiedy ta jest jeszcze małym dzieckiem. W czasie wypadku na motocyklu udziela mu pomocy, a mężczyzna od tego momentu nie może pozbyć się obsesyjnych wręcz myśli o dziewczynce. Sytuacja rodzinna naszej bohaterki jest, delikatnie mówiąc nieciekawa, rodzice zupełnie się nią nie interesują i pozostawiają samej sobie, a słowa kierowane do niej każdego dnia przez matkę sprawiają, że Wavy rzadko mówi i niewiele je, gdyż każde otwarcie ust wiąże się z wnikaniem w głąb niej brudu i zarazków, które mogą doprowadzić do śmierci. To właśnie od momentu poznania Kellen dba, aby dziewczynka zdobyła wykształcenie i była bezpieczna. Jak można się domyślić, ich relacja zbyt wcześnie przekształca się w romans, a to prowadzi do przykrych konsekwencji.

Nie będę dokładnie opisywać całej fabuły, ale napiszę po prostu, że to, co przeczytałam było bardzo, bardzo dobre. Nie brakowało w czasie lektury ogromnego wachlarza emocji. Były też momenty, w których pojawiały się ciarki na plecach, ale i takie, które doprowadzały do łez wzruszenia.

Bardzo trudno było mi dopuścić do siebie myśl, że tak piękna i prawdziwa relacja musiała być zła ze względu na wiek bohaterów.

Absolutny podziw dla autorki za przedstawienie takiej brutalnej, a jednak niesamowicie poruszającej historii. Im bliżej zakończenia byłam, tym bardziej się bałam tego, jak ono się potoczy. Niemniej autorka dopieściła każdy szczegół, więc i zakończenie było absolutnie fantastyczne.

Zdaję sobie sprawę, że dla wielu osób ta książka będzie obrzydliwa i nie do przebrnięcia, ale osobiście uważam, że warto po nią sięgnąć. Chyba pierwszy raz spotkałam się z taką tematyką, ale już wiem, że to tylko preludium do tego, abym sięgnęła po „Lolitę” czy też „Moją mroczną Vanessę”, które już od dłuższego czasu czekają w kolejce do przeczytania.

Dziękuję Lilce (@pod_kocykiem) za zmobilizowanie mnie do sięgnięcia po tę pozycję. Nie żałuję ani minuty spędzonej na lekturze.

Dopiero zaczęłaś poznawać jej historię, a już złamała Ci serce. Już chcesz płakać, już chcesz ją stamtąd zabrać, uratować. Przycisnąć jej małe ciało do swojego, ochronić. I chcesz patrzeć razem z nią w gwiazdy.

I wtedy pojawia się on.

Najpierw boisz się, że ją skrzywdzi. Jesteś przerażona, że jej i tak już straszne życie stanie się jeszcze gorsze. Czujesz się bezsilna.

Ale on Cię zaskakuje.

Opiekuje się nią. Tą małą, kruchą osóbką, która nie zasłużyła na cierpienie, jakiego wciąż doznaje. Dzięki niemu poznaje choć część dobrego życia. Daje jej nadzieję i szczęście. Daje jej miłość.

Myślałam, że ich miłość będzie brzydka.

Nie, ona była cudowna. To otoczenie było brzydkie.

🌷"Wszystko, co brzydkie i cudowne"🌷

Nie każdy będzie gotowy na poznanie ich relacji. Jeszcze mniej ją zrozumie, zaakceptuje. To nie jest normalne, nie powinno istnieć. Sprawi, że zwątpisz we wszystko, w co do tej pory wierzył*ś.

Ale jej świat też nie jest normalny, też nie powinien tak wyglądać. Nie była otaczana troską i miłością podczas dorastania, jej rodziców nie było na to stać. Dlaczego więc nie powinna być z człowiekiem, który stał się jedynym jasnym punktem w jej życiu?

Z człowiekiem, który patrzył z nią w gwiazdy.

Oto książka, która budzi skrajne emocje. Kontrowersyjna, zaskakująca, bardzo nietypowa. Uzależniająca pod względem emocjonalnym, pozostająca w myślach nawet długo po zamknięciu ostatniej strony i bardzo, bardzo odważna.

Sięgając po "Wszystko, co brzydkie i cudowne" zupełnie nie spodziewałam się tego, co zastanę w środku. Liczyłam na powieść wciągającą, ale nie byłam pewna co do kierunku w jakim zmierzała fabuła. Mgliście sądziłam, że będzie to powieść obyczajowa, ale na pewno nie romans, który rozwinął się wraz z rozwojem sytuacji i okazał się bardzo nietypowy pod każdym możliwym względem. Nie mogę zdradzić toku wypadków bez spojlerowania, ale to nawet dobrze, ponieważ ocenić tą książkę może tylko ten, kto odważy się ją przeczytać i przeanalizować postawy bohaterów.

To jedna z tych powieści, która będzie miała tyle samo zwolenników co przeciwników. Sama nie jestem pewna po której stronie stoję, ponieważ z jednej strony jestem zauroczona i oczarowana stylem autorki, przez który nie mogłam oderwać się od lektury, z drugiej czuję spory niesmak. Bryn Greenwood balansowała na granicy co jakiś czas próbując ją przekroczyć i przez to budząc skrajne emocje, ale przez to nie było nudno, historia okazała się lekturą z przekazem, głębią, nawet z przytupem i uważam, że to podziałało na jej korzyść. I choć w głowie mam wiele myśli niestety wciąż nie przekonuje mnie ostateczny bieg wydarzeń.

To opowieść ośmioletniej Wavy, wychowanej wśród ludzi uzależnionych od narkotyków. Mimo młodych lat już czuje się najbardziej dorosłą w domu i to faktycznie widać podczas czytania. Nieustannie musiałam sobie przypominać o wieku bohaterki, ponieważ autorka wykreowała ją na dorosłego człowieka i chyba przez to powstało to całe zamieszanie. Wavy była mądra, inteligentna i dostrzegała wszystko to co ją otacza. Mimo, że się nie odzywała, była świetnym oraz pojętnym obserwatorem. Nie mam pojęcia co sprawiło, że postanowiła zaufać Kellenowi i obdarowała go tak silnymi emocjami, ale gdyby nie wiek bohaterów, gdyby autorka dodała Wavy lat i nie robiła tak wielkiej różnicy pomiędzy nimi, pokusiłabym się o stwierdzenie, że to piękna książka. Bo ona taka w rzeczywistości jest, Greenwood pisze piekielnie plastycznie, jej styl jest niesamowity, całość chce się czytać właśnie dla opisywanych wydarzeń i tylko ten główny wątek, ten konkretny szkopuł w postaci wieku bohaterów wszystko psuje, bo zamiast wielowymiarowej powieści romantycznej otrzymujemy po prostu niesmaczną relację, która miejscami budziła nawet moje obrzydzenie.

Stąd ta sprzeczność, przynajmniej u mnie, stąd brak konkretnej oceny. "Wszystko, co brzydkie i cudowne" porusza wiele ważnych kwestii, wartości i zasad moralnych, i właśnie ten motyw podobał mi się najbardziej. Podobały mi się także w pełni wiarygodne sylwetki bohaterów, sam plastyczny jeżyk opowieści, nie owijanie w bawełnę czy nawet brutalność rzeczywistości w jakiej poruszali się bohaterowie. Szokuje natomiast fakt samego głównego motywu a już na pewno obojętność otoczenia na to co się dzieje. Wiele drugoplanowych bohaterów wręcz przyklaskiwało relacji Wavy oraz Kellena! Rwałam włosy z głowy podczas czytania, gotowałam się ze złości i zachwycałam się pięknymi piórem autorki. Trudno zatem oderwać się od tej powieści, trudno także przejść obok niej obojętnie. Po lekturze w mojej głowie pozostała lawina sprzecznych emocji a nawet kilka dni po skończeniu wciąż nie miałam ochoty sięgać po inną lekturę mając w pamięci losy bohaterów i rozpatrując ich drogę. Myślę, że to jest najlepsza rekomendacja dla tej książki, którą bądź co bądź, musicie jednak przeczytać sami, by ocenić według własnego sumienia.

Dostając książkę nie wiedziałam jak ugryźć tytuł. Nigdy nie czytam opisów z tyłu, bo lubię być zaskoczona tym, co mnie spotyka i jaka historia czai się za następną strona. Książka w 100% oryginalna i nietuzinkowa. Opowiedziana przez pryzmat kilku osób, które łączy wspólne dobro, życie i nie tylko. Musicie pamiętać, że czytając książkę musimy mieć wyczyszczony umysł z emocji i poglądów, a zastanowić się, co autorka miała na myśli, co chce nam przekazać. Jest kilka sytuacji, które nie powinny się wydarzyć jak np. zaniedbania dzieci, miłość miedzy Wavy a Kellen pewnie ciekawi, dlaczego??! Otóż nie powiem, ale mocno wstrząsające i dla niektórych może dość oburzające? Z reszta sami ocenicie. Mając 7-letnią córkę zdaje sobie sprawę, ze to, co teraz przekazuje jak się zachowuje będzie miało odzwierciedlenie w przyszłości. Czas pokaże czy dobre czy złe. W książce niestety daleko tutaj do ideałów wychowawczych Val i Liama. Troska o dzieci Val powoduje, ze Brenda (siostra Val) mocno angażuje się w życie Wavy i jej brata, ale to zostawiam wam do odkrycia. W prawdziwym życiu rzadkością jest taki angaż i pomoc rodzinie własnego brata lub siostry, lecz trzeba pamiętać ze nadgorliwość jest gorsza od… wiadomo!!

Jakie byłoby wasze zdanie na temat dziewczynki, która myśli, że jedzenie jest brudne, skażone? Która nie da się dotknąć, nie rozmawia jest wycofana społecznie? Przez matkę ma fioła na punkcie czystości i bakterii, ale czytając sami przekonacie się, o czym mówię/pisze. Ma dopiero 8 lat i już umie wysprzątać cały dom na błysk, podczas gdy matka leży naćpana bądź pijana w pokoju obok, a wstaje i ogarnia się dopiero przed przyjazdem Liama lub Opieki Społecznej. Wavy, jako jedyna potrafi zając się młodszym bratem, który na początku z racji wieku nie rozumie, co się dzieje, ale dzięki starszej siostrze, która stara się zapewnić minimum dzieciństwa ma wszystko to, czego sama nie miała. Pomimo, że nie odzywa się to jest bardzo inteligentna. Jej konikiem jest cały gwiazdozbiór, który zna na pamięć. Pytanie do was kochani! Czy miłość nie zna granic? Czy miłość ma prawo wybrać sobie każdego nawet, jeśli nie zgadza się z normami społecznymi? Bohaterowie i ich uczucia są bardzo realistyczne w tej książce, co było powodem, ze w pewnych momentach zabrakło mi tchu, ale nie, dlatego bo akcja była na najwyższych obrotach, ale dlatego że sytuacja, życie Wavy nie było usłane różami i jedyny, który był jej rycerzem na białym koniu był właśnie Kellen. „Wszystko, co brzydkie i cudowne” to książka czasem wstrząsająca emocjonalnie, która może kogoś oburzyć, zniesmaczyć, lecz historia opisana w taki sposób, że potrafi wyjaśnić, co i dlaczego tak się stało. Osobiście cieszę się, że miałam przyjemność przeczytania tej książki, bo przyznam się, że dla mnie drogowskaz, czego nigdy nie robić. Są tez piękne chwile, ale to jak napisałam wcześniej zostawiam Wam do odkrycia.

Jeśli uważacie, że czeka tu na was lekka i przyjemna lektura to nic bardziej mylnego i lepiej odłóżcie ją na bok. Tytuł jest jak najbardziej adekwatny do tego, co odnajdziemy w środku - będą to tematy trudne, nieprzyjemne, a momentami nawet drastyczne. We mnie wywołała wiele sprzecznych emocji. To jedna z tych książek, które po przeczytaniu wprawiła mnie w osłupienie, zupełnie jakby ktoś nieoczekiwanie dał mi w twarz.

Autorka w realistycznym świetle pokazuje, że to co jednym wydaje się brzydkie, dla innych działa uzdrawiająco i jest cudowne. Chylę czoła, bo historia bardzo mi się podobała, nie była nudna, ani przewidywalna. Gdy poszukałam informacji o Bryn Greenwood okazało się, że jest córką dilera narkotyków i jako 13-latka sama przeżyła romans z dużo starszym mężczyzną. Zatem mamy odpowiedź skąd autorka czerpała inspirację. Sama również przyznała się, że w książce znalazły się sceny pochodzące z jej trudnego dzieciństwa. Czytelnika nie da się oszukać, na każdym kroku wybrzmiewają tu prawdziwe emocje i prawdziwi ludzie. Czujemy, że autorka włożyła w tę historię całe swoje serce.

Fabuła opiera się na dorastaniu Wavy - dziewczynki, która wychowywała się w trudnym patologicznym środowisku w towarzystwie wiecznie naćpanej matki oraz ojca, który poza odsiadkami zajmował się handlem narkotykami. Będziecie się zatem musieli zmierzyć z tematem agresji, braku miłości, przesiąkniecie tymi problemami na wskroś. Pojawi się nawet współczucie i bezsilność dla całej sytuacji, ale w tym momencie do akcji wkroczy Kellen, kóry otoczy dziecko opieką. Nikomu nigdy nie uda się wejść w sferę prywatności Wavy tak jak zrobił to ten dorosły mężczyzna. Rozłożył nad nią parasol ochronny, obdarzył rodzicielskimi uczuciami, stał się najlepszym kumplem. To ON zainteresował się postępami w szkole i kupił dziewczynce pierwszą parę butów i nie sposób się domyślić jakie uczucia przelała na niego wraz z dorastaniem. Obserwowałam od podszewki motywy postępowania bohaterki i nieśmiało jej kibicowałam. A dlaczego? Bo uważam, że to najlepsze co mogło ją spotkać. Ten kontrowersyjny związek 13-latki z dużo starszym mężczyzną pewnie wzbudziłby głosy sprzeciwu, gdyby nie sposób w jaki został przedstawiony. Sama zaczęłam się zastanawiać jak cienka jest tu granica między etyką, między tym co przystoi, a tym co nie wypada. Autorka bez litości rozprawiła się z moimi emocjami, sprawiła, że na nowo redefiniowałam pojęcia dobra i zła. W moich oczach Wavy jest w pełni rozgrzeszona.

Ta znajomość pozbawiona jest normalności, sprzeczna z wszelkimi zasadami i pewnie bohaterka zostałaby napiętnowana, gdyby od początku była typowym dzieckiem. ("Jej wygląd budził przygnębienie, puste spojrzenie jakim omiatała świat nie wyzwalało pozytywnych uczuć".)

Odwrócony system wartości pokazuje nam, że to co brzydkie stawało się dla dziewczynki cudowne i piękne.

Pełen wachlarz uczuć jaki oddała autorka do naszej dyspozycji pokazuje, że nic nie jest tylko czarne lub tylko białe. Jednocześnie nie odpowie na pytanie o moralność, ale wzbudzi tyle sprzecznych uczuć, że z pewnością o tej książce szybko nie zapomnicie.

Surowa narracja sprawia, że patrzymy na całą sytuację w obiektywny sposób, a to wszystko dlatego, że każdy z bohaterów dostaje swoje 10 minut. Mamy rozdziały opisywane z perspektywy Wavy, Kellena, właścicielki sklepu z biżuterią, ciotki dziewczynki czy jej brata. Dzięki temu dostajemy pełen obraz sytuacji, mamy nakreślone wszystkie możliwe punkty widzenia, a całość nie jest nudna. Nie spotkamy tu porywającej akcji, jednak wcale nie uznaję tego za wadę. Dotrwamy do końca tej opowieści tylko w przypadku, gdy zrozumiemy ukryty w niej przekaz.

Przyznam, że nie byłam przygotowana na tak dużą dawkę emocji. Wszystko, co dzieje się w tej książce jest mocno niepoprawne. Może zabrzmi to dziwnie, ale odnoszę wrażenie, że ta książka trafiła we mnie jak pocisk. Wszystko co brzydkie i cudowne znalazło swoje miejsce wśród trzech najlepszych książek jakie przeczytałam w 2020r. Jeśli odważycie się po nią sięgnąć długo o niej nie zapomnicie. Polecam!

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta portalu [Adres usunięty]