Wrony

Okładka książki jest dosyć specyficzna. Widzimy twarz najpewniej smutnej kobiety, nad jej głową są czarne skrzydła, być może właśnie tytułowej wrony. Jest matowa w dotyku, posiada skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Ma białe strony, a czcionka jest dosyć duża. Na początku mamy ilustracje, a każdy rozdział jest zaczynany wstępem dosyć specyficznym, a piórka są nieodłącznym elementem. Czytałam ją w formie elektronicznej, ale mam w domu również wersję papierową. Mam nadzieję, że tak jak w cyfrowej wersji, literówek brak.

Moje pierwsze spotkanie z piórem autorki przebiegło dosyć... specyficznie. Specyficznie - to dobre słowo na całość, co o niej myślę. Bo nie jest to zwyczajna lektura... Czyta się bardzo szybko, nie ma zbyt wielu stron. Jest na tyle lekko napisana, że nie mamy problemów z niczym podczas poznawania kolejnych stron, jedyny problem to treść, a raczej emocje naszej głównej bohaterki. One mogą narobić nam niezłego bałaganu w głowie...

Naszą główną bohaterką jest Basia, która jest dziewczynką z talentem, ale z brakiem zrozumienia w domu. To, że miała swój charakter, temperament oraz dar plastyczny, nie powinno powodować, że będzie traktowana gorzej. Rodzice, a w szczególności matka chciała ją utemperować, ale jakim kosztem? Im bardziej robiąc jej na złość ona pokazywała siebie taką, jaką była... Ja nie twierdzę, że dziecku należy na wszystko pozwalać, jasne, ma swoje prawa, obowiązki, ale nie w taki sposób traktować jak rodzice dziewczynki. Przykro mi się o tym czytało i sprawiło, że czułam żal myśląc o niej, a o matce czy ojcu czułam palącą wściekłość, irytacje - miałam ochotę nimi mocno potrząsnąć, by zastanowili się, co w ogóle robią. A siostra Kasia, wydała mi się taka nijaka, szara myszka, podporządkowana, grzeczne dziecko nie sprawiające kłopotów, ale też poniekąd nie wiem czemu, zdawało mi się, że jest fałszywa. Zamiast nie raz wstawić się za siostrą, po prostu stała, patrzyła, podpowiadała co nieco matce... I była od niej starsza, więc powinna być nieco "mądrzejsza". Także kreacja bohaterów - na plus, bo wzbudzają mnóstwo emocji.

Chciałabym jeszcze wspomnieć o zakończeniu, które dosłownie rozkłada na łopatki. Ja nie mogłam się pozbierać tak szczerze mówiąc. Tak mnie zaskoczyło, że... Nadal jak o niej myślę, to jestem w szoku. Myślę, że i was zadziwi...

Ogólnie jest to książka, która pokazuje nam przykład na pozór szczęśliwej rodziny, jednak pod przykryciem obserwujemy jak bardzo wszystko jest nie tak, jak nie powinna wyglądać rodzina. Jak problemy rodziców przekładają się na dzieci, gdzie nie ma zrozumienia, a jest rywalizacja i porównywanie. Wiadomo, że każde dziecko jest inne, jednak powinniśmy każde równie mocno kochać, nie porównywać, bo jedno zacznie mówić szybciej, a drugie chodzić i nie jest to żadnym wyznacznikiem i powodem, by krzywdzić drugie z nich.

CAŁE szczęście, że mamy tutaj również postacie, które są dobre i chcą nieść pomoc. Zawsze to jakaś iskierka nadziei dla bohaterki, ale czy będzie miała szansę z niej skorzystać i rozniecić ogień w swoim młodym życiu - musicie już sami się dowiedzieć, czytając tę książkę.

Reasumując uważam, że autorka wykonała kawał dobrej roboty i mimo, że książka nie jest zbyt długa to idealnie pokazuje jak rodzina nie powinna wyglądać, jak nie powinna funkcjonować. Na przykładzie Basi widzimy, jak dziecko odczytuje różne emocje, zachowania rodziców, i jak sama się zachowuje, co myśli, co robi, a co by tak naprawdę chciała i oczekiwała od najbliższych osób. Zdecydowanie jest to trudna lektura, dająca do myślenia. Mnie się spodobała, wiem, że wielu z Was również przypadnie do gustu. Trudna, ale tematyką bardzo ważna. Polecam.

,,I myślę, że skoro mam skrzydła,

mogłabym spróbować wzbić się w powietrze,

bo przecież skrzydła służą do latania".

Wrony Petry Dvořákovej od dłuższego czasu mnie już intrygowały, nie raz, nie dwa, mignęła mi okładka książki, recenzja. Próbowałam czytać w e-booku, ale nie sprostałam tej historii w tym wydaniu. Ostatnio postanowiłam poszukać czegoś dobrego w zasobach biblioteki miejskiej. Chodziłam pomiędzy regałami i szukałam wzrokiem tytułu, który mnie przyciągnie. Tak dostrzegłam dwie powieści autorstwa Petry Dvořákovej - Wrony i Jestem głód.

Zaciekawiły mnie tytuły, są bardzo niejednoznaczne, niełatwe do interpretacji, nie wiemy co otrzymamy. To jest coś, co mnie ostatnio bardzo przyciąga do książek, napięcie, niejednoznaczność, niedopowiedzenie, zagadkowość. Nie szukam rozrywki, ostatnio szukam realizmu.

Gdy wzięłam książkę do ręki i patrzyłam się na wydanie z 2020 roku, zastanawiałam się, co ten tytuł mi przyniesie. Początek bardzo szybko mnie wciągnął, autorka ma bardzo ciekawy sposób budowania napięcia w powieści. Relacjonuje wydarzenia dwutorowo z perspektywy dwóch kobiet, to pozwala czytelnikowi na zderzenie punktów widzenia. Będąc w tej roli, miałam wrażenie, jakbym była narratorem wszechwiedzącym w tej książce. Tak jakbym odgrywała ważną funkcję w tekście i była częścią, która ma wpływ na wydarzenia. Z drugiej strony, to też tak jakby się stało zamkniętym w szklanej klatce i podglądało czyjeś życie. W roli suflera, którego nie słychać. Kogoś, kto chce potrząsnąć drugim człowiekiem i go obudzić, ale nie może...

Kasia i Basia to siostry, są w okresie dojrzewania. Szkoła jest ich codziennością, nauka obowiązkiem, a one zaczynają się zmieniać, z małych dziewczynek zaczynają rozkwitać młode kobiety. To dość trudny czas w okresie młodych osób, zmienia się ciało, psychika, własny obraz, potrzeby. Pojawiają się trudne emocje, wstyd, poczucie niezrozumienia, hormony buzują. Okres buntu, zmian, nowego rozumienia ciała, wszystko jest inne. W takim momencie pojawia się w człowieku potrzeba zrozumienia, akceptacji, a nawet pomocy.

Tego pragną obie siostry, jednak w otrzymywaniu wsparcia nie ma równowagi. Jedna z nich jest oczkiem w głowie, chodzi jak w zegarku. Robi za ideał, ale jest jak niedoprawiona sałatka. Bez smaku, bez aromatu. Druga z nich chłonie życie całą sobą, żyje pasją, doświadczaniem. Nie jest skrojona według wyobrażeń matki. I za każdym razem po jej policzku spływają łzy.

Matka? Właściwie kobieta, która żyje we własnej frustracji, domysłach i oczekiwaniach, które stworzyła we własnej głowie niczym klatkę. Wzory nie zawsze dają się wpisać w działania. Ona jednak nie chce tego pojąć, wymierza karę, ale niesprawiedliwie.

Wrony to powieść, która może przetyrać wiele osób, niesie ze sobą ogromny bagaż emocjonalny. Niektórzy mogą odnaleźć siebie wśród bohaterów.

Ta książka ma niespełna 200 stron, w jeden wieczór może i dałoby się przeczytać. Jednak trzeba pamiętać, że jest w niej wiele napięć i trzeba czasem złapać oddech, nabrać dystansu. Aczkolwiek jeśli o mnie chodzi, to były momenty, gdzie miałam ochotę trzepnąć książką. Główna bohaterka denerwowała mnie swoim uporem i zaślepieniem. Z drugiej strony, trzeba oddać autorce, że potrafi zaangażować emocjonalnie czytelnika. Tak, powieść zostanie we mnie na długo. Wydaje mi się, że każdy rodzic powinien przeczytać Wrony.

Polecam!

Czy książka może mieć zaledwie sto osiemdziesiąt cztery strony, a mieć tak mocny przekaz, który poruszy Wasze najbardziej skrywane emocje?

Jeśli nie znacie jeszcze takiej książki to ja Wam polecam sięgnąć po "Wrony" Petra Dvořáková.

Ta niepozorna książka skrywa w sobie ból, cierpienie, strach i niezrozumienie dziewczynki, która powinna być wspierana w dążeniu do marzeń, otoczona miłością, a w szczególności powinna być bezpieczna...

Autorka w prosty lecz dosadny sposób pokazuje nam co skrywają mury nie jednego domu. Mimo, że czytałam książkę z zaciśniętymi pięściami to nie potrafiłam się od niej oderwać. Czekałam i czekałam, aż w murach tego konkretnego domu w końcu wyjrzy słońce i mrok zniknie w zapomnienie...

Niestety żyjemy w świecie, gdzie ból i cierpienie dzieci jest na porządku dziennym... Jak temu zapobiec? To i wiele innych pytań pojawia się w mojej głowie. Jedyne co ja mogę zrobić na ten moment to reagować w sytuacjach, które pojawiają się na mojej drodze...

Dawno już nie było mi tak przykro podczas lektury.. 🥺 Już jakiś czas temu, po przeczytaniu recenzji @asiaqwert wiedziałam, że będzie to poruszająca historia. Nie sądziłam jednak, że wywoła we mnie aż tyle emocji! Ta cieniutka książka jest przykładem na to, że czasami mniej znaczy więcej.

Rodzina Basi jest jak owoc - na pierwszy rzut oka zdrowy i smaczny, ale jak obejrzysz go z każdej strony i przekroisz na pół, okazuje się że od dawna gnije. Dziewczynka uwielbia malować i przyglądać się wronom, które widzi za oknem. Obserwuje ich spokojne życie, podczas gdy jej własne skrzydła są regularnie podcinane i deptane przez despotyczną matkę, agresywnego ojca i zawistną siostrę. Oprócz nauczyciela plastyki, Basia nie ma żadnego sprzymierzeńca. Niestety nawet szkoła nie jest w stanie jej pomóc.

Nie mieści mi się w głowie jak można być tak podłym dla własnego dziecka. Współczułam Basi przez całą lekturę, a to co stało się na jej końcu mocno mną wstrząsnęło i jestem pewna, że zostanie mi w głowie na długi czas.

Nie jest to łatwa i przyjemna lektura, ale zdecydowanie warta przeczytania. Polecam wszystkim dorosłym, jako antyporadnik wychowywania dzieci.