WOPR. Życiu na ratunek

“WOPR. Życiu na ratunek” to reportaż opowiadający o pracy ratowników wodnych, czy to na morzu czy jeziorach, rzekach. Mimo, że wszędzie mają do czynienia z wodą to w każdym miejscu czekają na nich inne zagrożenia i utrudnienia. Po przeczytaniu tego reportażu jeszcze bardziej doceniam pracę woprowców, idąc na akcje narażają swoje życie.

W książce, ratownicy WOPR przytaczają różne akcje w jakich brali udział. A w ciągu roku jest ich bardzo dużo, niestety większość tragedii dochodzi przez ludzką głupotę, bezmyślność i alkohol. Czytając ten reportaż zastanawiałam się jak można tak narażać własne życie, ale też życie swoich bliskich, często dzieci.

Bohaterowie książki często wspominali, że ich praca jest niedoceniana. Rzadko słyszą słowo “dziękuję” a dość często wulgaryzmy, gdy proszą plażowiczów o wyjście z wody. Mimo to ciągle pracują jako ratownicy, bo to nie praca a pasja. I ja to bardzo rozumiem, mój mąż również należy do OSP. Gdy jest alarm to jedzie, nie ważne co akurat robi czy gdzie jest, pojechał nawet w dniu naszego ślubu. Modliłam się, aby w trakcje wesela nie zawyła syrena, bo na 90% by pojechał ma akcje, tym bardziej, że przyjęcie odbywało się w sali OSP. Dokładnie tak samo funkcjonują ratownicy wodni, to ich życie.

Poza tym książka napisana jest bardzo łatwym językiem. Czyta się ją bardzo szybko i wciąga od pierwszych stron. Ale też zmusza do chwili refleksji, chwila nieuwagi i może dojść do tragedii.

Myślę, że książka “WOPR. Życiu na ratunek” to godny uwagi reportaż. Pokazuje jak wygląda praca ratownika, że to nie siedzenie sobie na plaży nad morzem. Może dzięki niemu ludzie docenią prace woprowców, ale też będą bardziej odpowiedzialni w czasie spędzania czasu nad wodą.

@onaczytanoca

"WOPR życiu na ratunek"

@wydawnictwomuza (współpraca)

Reportaż o ratownikach wodnych.

Opisane w książce są ciężkie i trudne akcje, niektóre nawet znane w całym naszym kraju.

Autor pokazał od podszewki jak wygląda ten zawód.

To straszne, że większość wypadków wodnych jest spowodowane głupotą ludzką przede wszystkim przez alkohol.

Ze słów wypowiedzianych przez ratowników widać, że jest to ich pasja . - ratownikiem zostajesz na całe życie.

Przykre jest to, że rzadko słyszą z ust uratowanych słowo "przepraszam", jednak gdy już to nastąpi, zostaje w pamięci ratownika na zawsze.

Książka jest dość trudna, bo poruszany w niej temat jest ciężki. Jednak moim zdaniem powinny takie książki powstawać i być promowane ku przestrodze ludzi spędzających czas na tym żywiole.

" WOPR. Życiu na ratunek" Dawid Góra

"WORP" to reportaż Dawida Góry. Jest to reportaż opisujący życie ratowników wodnych.

Autor w poszczególnych rozdziałach pokazuje nam różnego rodzaju zagrożenia, które niesie ze sobą woda. Potwierdza to różnymi przykładami zarówno ze swojego życia i doświadczeń jak i swoich kolegów po fachu.

Nie sądziłam, że życie ratownika jest takie trudne. Nie zdawałam sobie sprawy jakie zagrożenia czychają na ratownika podczas ratowania ludzkiego życia.

Autor pokazuje również jak bezmyślni bywają ludzie, nic nie robiąc sobie z ostrzeżeń, narażąc nie tylko swoje zdrowie a nawet życie ale również narażają na niebezpieczeństwo swoich bliskich.

"WOPR" to zdecydowanie interesująca treść, a do tego napisana w przyjemny sposób. Czyta się ją bardzo szybko. To jest pierwszy reportaż który czytałam. Pomimo tego, że na codzien nie czytam tego gatunku opis tej książki bardzo mnie zaciekawił. I bardzo się cieszę, że sięgnęłam po tę książkę.

Zdecydowanie po przeczytaniu tego reportażu czuje jeszcze większy respekt do wody.

Uważasz, że ten reportaż powinni przeczytać wszyscy, zwłaszcza osoby które lubią spędzać swój wolny czas oraz urlop nad morzem, jeziorem, stawem. A za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu.

,, Pamiętam twarze niemal wszystkich, których wyciągnąłem z wody ".

Bardzo rzadko sięgam po reportaże, w zasadzie prawie wcale. Jednak temat i opis tego tytułu zaciekawił mnie do tego stopnia, że postanowiłam zaryzykować.Czy to ryzyko się opłacało? Z całą pewnością stwierdzam, że tak.

,, WOPR. Życiu na ratunek " to reportaż Dawida Góry, redaktora, reportera i autora tekstów o tematyce sportowej i społecznej. Jak łatwo się domyślić porusza on temat ratownictwa medycznego. W książce zawarte zostały rozmowy z ludźmi poświęcającymi się pracy w ratownictwie oraz ich historie, odzwierciedlające realia tej ciężkiej pracy. Ten reportaż to przejmujący obraz ludzkiej tragedii, walki o życie oraz gotowości do niesamowitego poświęcenia. To wspomnienia akcji ratowniczych, które momentami bardzo mną wstrząsnęły i sprawiły, że wydawało mi się, że czytałam nie reportaż, a książkę grozy. Niestety, wiele osób zapomina, że woda to bardzo niebezpieczny żywioł. To właśnie ludzka bezmyślność jest główną przyczyną tragedii nad kąpieliskami. Woda to natura, a my z naturą nie mamy prawa igrać.

Ratownicy nie tylko ratują życie, często są także świadkami ludzkiego cierpienia i nieszczęścia. Ten reportaż ukazuje jak bardzo to oddziałuje na ich psychikę. Mogę tylko przypuszczać jak muszą się czuć i jak wiele muszą poświęcić, byśmy mogli czuć się nad wodą bezpiecznie. O takich bohaterach trzeba głośno mówić.

Sięgając po tę pozycję, otrzymujemy od autora wyjątkową okazję do poznania jak funkcjonuje ratownictwo wodne w Polsce, jak wygląda praca, często będąca pasją, ,, od kuchni ". Myślę, że warto zapoznać się z tą ciekawą i poruszającą historią o życiu i śmierci w przepastnej głębi. Mam nadzieję, że trafi ona do jak największej liczby osób i uświadomi, jak niewiele brakuje, by odpoczynek nad wodą, zamienił się w tragedię. Mimo tego, że tak dużo mówi się o prawidłowym zachowaniu na kąpieliskach, wciąż mnóstwo ludzi to lekceważy. A statystki nie kłamią. W 2021 roku byliśmy w pierwszej dziesiątce krajów Europy z najwyższą liczbą utonięć.

Czy masz w sobie tyle odwagi, aby poświęcić życie, ratując istnienie kogoś obcego? Bohaterowie książki 𝑾𝑶𝑷𝑹 ż𝒚𝒄𝒊𝒖 𝒏𝒂 𝒓𝒂𝒕𝒖𝒏𝒆𝒌 heroizmem wykazują się każdego dnia. Wystawianie na próbę własnego życia i zdrowia to ich świadomy wybór. Książka Dawida Góry pokazuje, jak naprawdę wygląda praca ratowników wodnych. To pełna poświęcenia, obarczona ryzykiem i wielką odpowiedzialnością profesja. Często ratownik kojarzony jest z napakowanym gościem w kąpielówkach, który to „pomarańczowe coś” trzyma w ręku jedynie dla szpanu. Bożyszcze plaży lub basenu w głowie ma jedynie kolejną piękną zdobycz. I niestety takie błędne postrzeganie WOPR-owców sprawia, że gdy dzieje się coś złego, nie każdy bierze na poważnie ich ostrzeżenia. Nie warto wrzucać wszystkich do jednego worka. Większość z tych ludzi, to prawdziwi bohaterowie. Ratowanie życia innych mają we krwi, a jak sami przyznają, jest to nie tylko ich praca, ale i pasja. Ta książka była potrzebna. Mnie samej, mimo iż zawsze podchodziłam z szacunkiem do medyków, otworzyła oczy na wiele istotnych aspektów „wodnych zabaw”. Czytając, wielokrotnie opadała mi szczęka, a oczy otwierały się szeroko ze zdumienia. Sięgnijcie po tę książkę koniecznie. Nawet nie tylko z ciekawości, ale też, żeby pochylić czoła przed ratownikami, którzy każdego dnia ratują nasze życia. mniej

To jedna z tych książek, które powinien przeczytać każdy. Nie tylko po to, aby nabrać respektu do wody, ale też szacunku dla wszystkich ludzi zaangażowanych w pomoc i ratowanie poszkodowanych w akwenach. Są to ratownicy wodni, WOPR-owcy, członkowie SAR, nurkowie, strażacy. Perfekcyjnie wyszkoleni ludzie, którzy oddają całe serce w to co robią, mimo że nie jest to zajęcie dochodowe.

Książka to jednocześnie wstrząsające i fascynujące świadectwo. Podziwiam zaangażowanie i pasję, z jakimi do swojej pracy podchodzą jej bohaterowie. Dotąd anonimowi, zyskali teraz imiona i nazwiska, własne historie i przemyślenia, plany i obawy.

Bo praca ratownika to nie tylko opalanie się na wieży i użycie gwizdka od czasu do czasu. To nie "Słoneczny patrol". Ci ludzie podczas całego dyżuru muszą być w pełnej gotowości, bo nigdy nie wiadomo kiedy, gdzie i co się wydarzy.

Na nadmorskiej plaży, na pełnym morzu, na jeziorze, w rzece, zalewie, a nawet w czasie powodzi - zawsze czuwają gotowi pomóc. Ale wiele zależy też od nas samych, odpowiedzialności za życie własne i osób, nas którymi sprawujemy opiekę. Obecność ratowników nie zwalnia nas z myślenia!

Opisane tu historie są krótkie, ale treściwe, skłaniają do refleksji nad wartością życia. Niekiedy wzruszają, innym razem przyprawiają o gęsią skórkę. Wciąż jednak trzeba pamiętać, że dla nich to codzienność, i tym bardziej gratulować mocnej psychiki. To nie jest tylko praca, to styl życia. Pasja.

Warto zaznaczyć, że choć książkę czyta się szybko, a akcja goni akcje, pojawiają się też bardzo ważne elementy edukacyjne: jak zachowywać się na lodzie, jak ubrać, gdzie dzwonić po pomoc i na co zwrócić uwagę wybierając się na kąpielisko.

"WOPR. Życiu na ratunek" to pozycja mądra, wartościowa i niezwykle potrzebna. Cieszę się, że mogłam ją przeczytać, za co dziękuję Autorowi oraz @wydawnictwomuza

Książka podzielona jest na rozdziały, z których dowiadujemy się [Adres usunięty]: jak powstał WOPR i MOPR, jak zostać ratownikiem i jak wygląda praca na dyspozytorni.

Autor opisuje wiele przypadków ratowania ludzi, w tym niestety wiele sytuacji, kiedy akcja ratownicza się nie powiodła. Często powodem jest ludzka nieodpowiedzialność np. wchodzenie do wody pod wpływem alkoholu.

Czytając książkę dowiadujemy się czym różni się ratownictwo na morzu od tego na jeziorach i rzekach. Opisana jest też praca SAR- kolejnej jednostki zajmującej się ratowaniem ludzi na wodzie.

Książka wciągnęła mnie od samego początku. Sposób pisania i toczące się akcje nie pozwalają oderwać się od czytania. Polecam gorąco.

Niezwykły reportaż Dawida Góry „WOPR. Życiu na ratunek.”, który pokazuje ciężką pracę ratowników wodnych oraz przedstawia tragiczne wypadki, dzięki którym powinniśmy wyciągnąć wnioski – jak nie należy postępować w otoczeniu różnych akwenów. Pamiętajcie z wodą nikt jeszcze nie wygrał. Niestety już niejeden cwany człowiek leży dwa metry pod ziemią. Pytanie – czy było warto?

Ile razy ostrzega się rodziców – idąc na plażę pilnujcie swoich dzieci, woda jest bardzo niebezpieczna. Zamiast patrzeć co robią ich pociech to oni wolą: opalać się, pić piwko, siedzieć na telefonach, czytać książki lub słuchać muzyki. Robią dosłownie wszystko, żeby tylko nie zajmować się dziećmi. Oczywiście nie każdy rodzic tak postępuje. Uwierzcie mi – dzieci na plaży nie zawsze słuchają dorosłych. Po pierwsze często oddalają się od swoich rodziców, niepilnowane wchodzą do wody - a to już krok do tragedii. Co się stanie, jak wejdą głębiej do wody i porwie nurt? Co wtedy robią rodzice? O tym już przeczytacie w tym reportażu.

Bezmyślność ludzka nie zna granic. Co robicie jak na plaży powiewa czerwona fala? Co w takim wypadku robią „odważni” ludzie? Pędzą na niestrzeżone plaże i wskakują do wody, bo przecież nikt im nie będzie mówił co mają robić. Jak na tym wychodzą? Poczytajcie.

Poczytajcie również o niewdzięcznej, niebezpiecznej i mało płatnej pracy ratowników wodnych. Czy wiedzieliście, że oni codziennie dla nas narażają własne życie? Często psychicznie nie wytrzymują, gdy po raz kolejny muszą wyławiać ludzkie zwłoki. Nie mogą sobie darować, gdy akcja ratunkowa kończy się tragicznym finałem. Mam wielki szacunek dla ratowników wodnych WOPR, MOPR, SAR i mniejszych jednostek. To dzięki ich pracy możemy spokojnie wejść do wody widząc białą flagę. A w razie wypadku tylko im możemy zawdzięczać życie lub odzyskać ciało topielca.

Czy ratownikiem wodnym może być kobieta? Czym grozi wchodzenie do wody po alkoholu? Z tego reportażu dowiecie się również, gdzie najczęściej toną Polacy.

Ciekawa książka, która wywołała u mnie potok łez. Wstrząsnęła mną historia pewnego mężczyzny, który od trzech dni nie słuchał ostrzeżeń ratowników i niestety trzeciego dnia poszedł pływać i mimo reanimacji umarł na plaży. Rodzina zmarłego oczywiście o jego śmierć oskarżyła ratowników, którzy byli niewinni. Głupota tego pana sprawiła, że się po prostu utopił. Ratownicy zrobili wszystko co w ich moc, żeby ten człowiek przeżył. Ludzie to jednak są bezmyślni. Nie potrafią czytać ostrzeżeń, nie słuchają ostrzeżeń ratowników, a potem jest jeden wielki lament.

Jestem zachwycona z tego reportażu. Dzięki niemu dowiedziałam się mnóstwo ciekawostek dotyczących pracy ratowników wodnych. Mogłam przeczytać ich relacje z różnych akcji i tych szczęśliwie zakończonych jak i tych tragicznych. Razem z ratownikami przeżywałam ich akcje ratunkowe. Każdy z was powinien przeczytać „WOPR. Życiu na ratunek.” – zwłaszcza przed sezonem letnim.

Wielkie brawa dla autora Dawida Góry za ten mocny reportaż. Ściska za serce, zmusza do myślenia i wyciska łzy. Treść książki wchodzi jak ciepłe bułeczki.

Doskonała lektura przed wakacjami.

Polecam - #mommy_and_books

"Ta książka to bardzo dobry wybór, myślę że dla wszystkich niezależnie od grupy społecznej. Dlaczego? Bo otwiera oczy i daje do myślenia. Mogę spokojnie opowiedzieć, że przed przeczytaniem tej książki moja wiedza na temat WOPR była na bardzo niskim poziomie. Książka ma formę reportażu i opisuje sytuacje z jakimi Murza na co dzień mierzyć się ratownicy WOPR.

Jeśli chodzi o grupę wiekowa do jakiej książka jest skierowana to oczywiście dorosły czytelnik , gdyż autor nie przebiera w słowach i opisuje rzeczywistość w bardzo dosłowny sposób co bywa wstrząsające i pozostaje na długo w pamięci."

Zawsze gdy czytam tego typu książki bardzo się wzruszam. Tutaj ludzie są w stanie poświęcać własne życie by ratować drugiego człowieka, czasem nawet wielu. Dokładnie zdają sobie sprawę z danego niebezpieczeństwa, wiedzą, że sami mogą na tym ucierpieć i niby znają się na wszystkim, są wyszkoleni w wielu wymiarach ratownictwa, a jednak wiedzą, że czasami może pójść coś nie tak. Trzeba pamiętać, że ratunek na wodzie nigdy nie jest stabilny. Fale utrudniają pływanie nawet najlepszym ratownikom. Niekiedy wystarczy chwila, by stało się coś złego.

W książce mamy ukazane przykłady podczas których dochodziło do akcji ratowniczej. Najgorsze były przypadki, kiedy uratować trzeba było całe grono osób, a nie tylko jedną. Lub, gdy musieli wyłowić osoby, które od dawna nie oddychały. Tutaj śmierć ma inny wymiar. My kojarzymy ją jedynie z człowiekiem w trumnie, który jest ładnie ubrany na ostatnie pożegnanie. Tutaj niekiedy zwłoki nie posiadały ubrań, bywały w różnym stadium rozkładu. Nie zawsze jest powiedziane, że trzeba wyjąć kogoś z wody, kto jeszcze żyje...

Książka to nie tylko zwykły reportaż. To również rozmowy z ratownikami, których historie mrożą krew w żyłach. To ich wspomnienia dobre i złe, momenty, kiedy całe życie stawało im przed oczami. To prawdziwe opowieści grozy z prawdziwym odzewem serca i umysłu. Przy wielu historiach byłam bardzo wzruszona, gdyż mocno realistycznie zostały opisane. Ratownicy nie kryją swoich uczuć, niekiedy sami bywają wstrząśnięci i w taki stanie wracają do domu. Nigdy tak naprawdę nie wiadomo, kiedy ponownie będą potrzebni. Ich telefon jest im wiernie obecny przez całą dobę, a oni sami nie mają czasu niekiedy na jedzenie, czy spanie. Bywa, że działają pod wpływem impulsu, choć zawsze przed akcją muszą być na nią gotowi. Muszą wyłączyć myślenie i skupić się na pracy. Dopiero później, kiedy dochodzi do nich, co tak naprawdę zrobili, przychodzi czas na myśli. A te, nie należą do spokojnych.

Pozycja nieprzeznaczona dla osób wrażliwych, gdyż skutkować będzie załamaniem i płaczem!